The Amityville Horror (2005). Τρόμος στο Amityville

The Amityville Horror (2005). Τρόμος στο Amityville
  • Είδος: Τρόμος, Δράμα
  • Σκηνοθεσία: Andrew Douglas
  • Ηθοποιοί: Jimmy Bennett, Ryan Reynolds, Melissa George, Chloe Moretz, Philip Baker Hall, Jesse James
  • Διάρκεια: 100 λεπτά
  • Ημερομηνία κυκλοφορίας: 15 Απριλίου 2005
  • Παραγωγή: Metro-Goldwyn-Mayer
  • Προϋπολογισμός ταινίας: 19 εκατομμύρια δολάρια
  • Ακαθάριστα έσοδα: 108 εκατομμύρια δολάρια

«Δεν υπάρχουν κακά σπίτια. Μόνο κακοί άνθρωποι…» όπως λέει πετυχημένα ο Reynolds στην διάρκεια της ταινίας, αλλά δυστυχώς σε αυτή την περίπτωση δεν ισχύει. Μια ιστορία που συγκλόνισε την Αμερική τη δεκαετία του ’70 και έχει γίνει από βιβλίο best seller μέχρι και ταινία το 1979, γίνεται τώρα ένα remake που εξιστορεί τα τραγικά, πραγματικά γεγονότα σε ένα σπίτι στο Amityville, λίγο έξω από την Νέα Υόρκη.

Ήταν 14 Νοεμβρίου 1974 όταν η αστυνομία έλαβε ένα τηλεφώνημα από τον μεγαλύτερο γιο των DeFeo, τον Ronald, λέγοντάς τους ότι σκότωσε όλους στην οικογένειά του και ότι κάποιες «φωνές» τον έβαλαν να το κάνει. Ένα χρόνο μετά, στις 18 Δεκεμβρίου 1975, ο George Lutz (Ryan Reynolds) μαζί με την γυναίκα του Kathy Lutz (Melissa George) και τα παιδιά τους μετακομίζουν στο σπίτι που έγιναν τα φονικά.

Ο τρόμος δεν θα αργήσει να έρθει και πάλι, καθώς ο πατέρας θα αρχίσει να ακούει και ο ίδιος τις «φωνές». Το έργο εξιστορεί τα δραματικά γεγονότα που έγιναν κατά την διάρκεια των 28 μερών που η οικογένεια Lutz έμεινε σε αυτό το σπίτι…

Η νέα αυτή μεταφορά είναι σίγουρα κάπως καλύτερη από την προηγούμενη του ’79, καθώς η ατμόσφαιρα, οι τρομακτικές απότομες σκηνές και γενικά η σκηνοθεσία είναι σε ικανοποιητικά επίπεδα. Αυτό όμως που φαίνεται να επηρεάζει αρνητικά το σύνολο είναι το σενάριο, το οποίο παραμένει παλιομοδίτικο, αν και ο σεναριογράφος Scott Kosar προσπαθεί να ακολουθήσει πιστά το βιβλίο του Jay Anson και στα πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν εκεί.

Ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης Andrew Douglas, αυτή την φορά, χρησιμοποιεί αρκετά πιο νέους πρωταγωνιστές από το ότι στην πρωτότυπη παραγωγή, με σκοπό να έχει μεγαλύτερη απήχηση στο κοινό, γεγονός που ως κάποιο βαθμό επιτυγχάνεται.

Τα 2/3 της ταινίας είναι ένα καλό ghost story με αρκετά καλή ατμόσφαιρα, η οποία υποβάλει σε μερικά σημεία το θεατή. Τα απότομα «πετάγματα» γίνονται στις πιο κατάλληλες στιγμές, αν και πολλά από αυτά είναι αρκετά προβλέψιμα.

Μια αρκετά αξιομνημόνευτη σκηνή είναι αυτή της μπέιμπι σίττερ –μην περιμένετε να πω τίποτα για το τι συμβαίνει μιας και είναι η πιο τρομαχτική και αγχώδης σκηνή της ταινίας! Προς το τέλος ωστόσο το έργο αλλάζει, μοιάζει πολύ περισσότερο με μια απομίμηση του Scream, με τον πατέρα να κυνηγάει την οικογένεια σε ολόκληρο το σπίτι και το ένα κλισέ να διαδέχεται το άλλο, με αποτέλεσμα να χάνεται αρκετό από το αρχικό ενδιαφέρον.

Το νεαρό καστ κάνει μια ικανοποιητική δουλειά για μια ταινία του είδους. Ο Reynolds είναι καλός σαν πατέρας που αρχίζει να χάνει σιγά-σιγά τα λογικά του, αν και μερικές από τις εκφράσεις του προσώπου του δεν καταφέρνουν να είναι πιστικές. Η διάρκεια του έργου είναι αρκετά μικρότερη από αυτή του πρωτότυπου και η τρέλα του πατέρα δεν εξελίσσεται όπως θα έπρεπε: το κοινό δεν καταλαβαίνει για το πότε πέρασε αυτή την λεπτή γραμμή που χωρίζει την λογική από την παράνοια. Η αληθινή πρωταγωνίστρια της ταινίας όμως είναι η George όπου στέκεται στο ύψος του χαρακτήρα της και γίνεται ο προστάτης της οικογένειάς της απέναντι σε όλα τα κακά που συμβαίνουν στο σπίτι.

Όπως θα περιμέναμε από τέτοιου είδους ταινίες, το αίμα ρέει σε αφθονία και τα ουρλιαχτά θα δεν θα σας αφήσουν να ησυχάσετε. Το σπίτι παραμένει αρκετά τρομαχτικό και τα φαντάσματα είναι καλοφτιαγμένα, αν και το μικρό κοριτσάκι (Isabel Conner) μου θύμισε αρκετά την Σαμάρα από το “The Ring” με τα μαλλιά της και το σε αποσύνθεση πρόσωπό. Οι περισσότεροι συντελεστές που είχαν δουλέψει στο remake του “Texas Chainsaw Massacre”, έχουν εργαστεί κι εδώ, γεγονός που γίνεται αντιληπτό από την καλή σε γενικές γραμμές δουλειά που έχει γίνει στον τεχνικό τομέα της ταινίας.

Η δε φωτογραφία του Peter Lyons Collister είναι και αυτή αρκετά καλή. Η μουσική του Steve Jablonsky, με την εξαίρεση μερικών σημείων, δεν είναι άξια αναφοράς, ενώ δεν χρησιμοποιεί κανένα από τα παλιά θέματα της ταινίας του ’79 που χάρισαν στον Lalo Schifrin μια υποψηφιότητα για Oscar.

Γενικά πρόκειται για μια αξιοπρεπή ταινία τρόμου. Αν σας αρέσει το είδος της, τα στοιχειωμένα σπίτια ή σας άρεσε η πρωτότυπη, τότε θα περάσετε ένα πολύ καλό 90λέπτο. Για τους υπόλοιπους καλύτερα να είστε επιφυλακτικοί πριν δώσετε τα λεφτά σας για να την δείτε.

Δείτε παρακάτω το trailer της ταινίας The Amityville Horror (2005). Τρόμος στο Amityville.

Διάβασε επίσης: Τι είναι Ethereum. Τεχνικές πληροφορίες

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας