Το φεστιβάλ που ονειρεύομαι να γίνει πραγματικότητα

Από την Μπερλινάλε μέχρι το Σάντανς, το Πουσάν και το Κάρλοβι Βάρι, η υφήλιος γιορτάζει καθημερινά τον κινηματογράφο, με δεκάδες φεστιβάλ πάσης φύσεως να τρέχουν σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Το ίδιο ισχύει και στη Θεσσαλονίκη. Η φαντασία του καθένα από εμάς σκέφτεται το ιδανικό φεστιβάλ κινηματογράφου με το δικό της «μάτι».

Αν ρωτήσετε κάποιον παλαίμαχο, ασπρομάλλη θεατή των πρώτων χρόνων, θα σας πει ότι φεστιβάλ σημαίνει ελληνικές ταινίες, Τζέιμς Πάρις, Κανελλόπουλος, Β΄ Εξώστης και Δοξόμπους. Κάποιος που τώρα πατάει με άνεση τα 40+, θα θυμάται τα πάρτι των ’90s, το «Ανατολικό Παλάτι, Δυτικό Παλάτι» και τους Νέους Ορίζοντες, τον Κιαροστάμι και την Ντάναγουεϊ. Και κάποιος νεότερος θα θυμάται σίγουρα τον Όλιβερ Στόουν, τον Φράνσις Φορντ Κόπολα και τον γλωσσοδέτη Απιτσατπόγκ Βερασετάκουν.

Και να που φτάσαμε ως το σήμερα, ραίνοντας το κόκκινο χαλί με πλήθος διασημοτήτων και ταινιών, σε μία απόλυτα μεταβατική φάση, κοιτώντας με απορία το μέλλον που θα οδηγήσει το φεστιβάλ είτε στην πλήρη απαξίωση είτε σε μια νέα δημιουργική εποχή.

Η αλήθεια είναι πως το ΦΚΘ έχει παρουσιάσει μια ανομοιόμορφη ταυτότητα προσπαθώντας να αναδείξει τη δυναμική του. Από την εποχή των προτάσεων νέων και ανεξάρτητων δημιουργών, πέρασε σε μια glam εποχή, θέλοντας να ισορροπήσει το κόκκινο χαλί των σταρ με τους indie καλλιτέχνες, και τώρα προσπαθεί, ξανά, να συνδυάσει την ανάγκη οικονομίας (λόγω κρίσης) με μια ψευδαίσθηση «αναβίωσης» της ρομαντικής εποχής των Νέων Οριζόντων. Κι αυτό δεν είναι κακό, όμως το φεστιβάλ έχει πολλά περισσότερα να δείξει προς τα έξω.

Γιατί, μπορεί η ραχοκοκαλιά του να είναι ένα διεθνές διαγωνιστικό για πρωτοεμφανιζόμενους δημιουργούς, ωστόσο η οργανωτική δομή, η θετική εκτίμηση των επισκεπτών του και η γεωγραφική θέση που κατέχει του δίνουν την ευκαιρία να παίξει σε πολλά ακόμα θεματικά επίπεδα.

Καθόλου τυχαία, εδώ και 20 χρόνια το φεστιβάλ προέβαλλε, ανέδειξε και πρότεινε μία σειρά δημιουργούς από τα Βαλκάνια, σημείο που φέτος τιμάται με ιδιαίτερο τρόπο στο πρόγραμμά του. Διαχρονικά, αποτέλεσε το καταλληλότερο βήμα προβολής και υποστήριξης των ελλήνων δημιουργών, κίνηση που δυστυχώς ατόνησε, αφού οι έλληνες σκηνοθέτες, πλέον, δύσκολα εμπιστεύονται τη Θεσσαλονίκη για την προβολή του έργου τους. Ακόμη περισσότερο, ένα φεστιβάλ που θέλει να έχει αξιώσεις οφείλει να ενισχύσει όσο μπορεί την Αγορά συνδυάζοντάς την με τα αντίστοιχα εκπαιδευτικά προγράμματα. Και, επιπλέον, νιώθω πως είναι αφάνταστα δημιουργικό να βάζεις ακόμη περισσότερο την πόλη και τους κατοίκους της στο παιχνίδι της γιορτής για το σινεμά βοηθώντας με τις δράσεις σου την τοπική ανάπτυξη.

Εντάξει, το παραδέχομαι. Είναι μάλλον καλό να αφήσουμε τα όνειρα στη σκοτεινή κινηματογραφική αίθουσα την ώρα μιας προβολής. Γιατί είναι ωραίο να ονειρεύεσαι, αλλά ακόμη καλύτερο είναι να διεκδικείς και να δημιουργείς και να θέτεις τις βάσεις για κάτι καλύτερο και πιο δημιουργικό.