Βαθμοθηρία, όρος πολυσυζητημένος αφού τα τελευταία χρόνια απασχολεί έντονα τους εκπαιδευτικούς από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση ως και το τελευταίο στάδιο πριν την εισαγωγή στα Πανεπιστήμια όπου και κορυφώνεται. Όρος επίσης πολυαναλυμένος σε στήλες εφημερίδων, περιοδικών και διαδικτυακών τόπων από ειδικούς, ψυχολόγους και παιδαγωγούς που προσπαθούν με ζήλο να πείσουν πως το κυνήγι της υψηλής βαθμολογίας μόνο πίεση και άγχος έχει να προσφέρει στους μαθητές καθώς και ένταση στην οικογένεια. Όρος ακόμη και πολυδιάστατος, αλλά μία τάση των καιρών και μία σκληρή πραγματικότητα ίσως;
Η βαθμοθηρία εκδηλώνεται κυρίως από τις γυμνασιακές τάξεις και πέρα, αλλά η αρχή του προβλήματος δεν εντοπίζεται χρονικά εκεί. Το 97% περίπου των μαθητών του δημοτικού πιστεύουν πως οι γονείς τους θέλουν να έχουν καλούς βαθμούς και προσπαθούν γι ‘αυτό χωρίς να απολαμβάνουν σαν παιδιά τη σχολική ζωή. Φορτώνονται με περιττό άγχος και επικρατεί στην τάξη κλίμα ανταγωνισμού το οποίο δεν μένει μόνο εντός αίθουσας αλλά επεκτείνεται και σε όλες τις εκφάνσεις της σχολικής και κοινωνικής ζωής ενός παιδιού.
Παιδιά και εκπαιδευτικοί έρχονται αντιμέτωποι με διάφορες συμπεριφορές γονέων που φτάνουν μέχρι και την πόρτα του διευθυντή του σχολείου ή του ίδιου του εκπαιδευτικού ώστε να παραπονεθούν, να ζητήσουν εξηγήσεις, να απαιτήσουν «το κάτι παραπάνω».
Από την άλλη πλευρά προσπαθούν να δελεάσουν τα παιδιά με οτιδήποτε αυτά θελήσουν (παιχνίδια, βόλτες, ρούχα κ.α. )σαν κίνητρο για να ανεβάσουν τη βαθμολογία τους. Άλλες φορές πάλι δεν μένουν μόνο στην προσπάθεια δελεασμού, φτάνουν στην έντονη πίεση και τους καβγάδες, στον καταναγκασμό και την τιμωρία των παιδιών που δεν υπακούν. Με αυτόν τον τρόπο –χωρίς ίσως να το κατανοούν- οδηγούν τα παιδιά σε έναν λάθος τρόπο σκέψης όσον αφορά το διάβασμα, τη μάθηση, τη συμπεριφορά και την αξιολόγηση. Επομένως, η βαθμοθηρία είναι αρχικά μειονέκτημα των γονιών που υιοθετούν τα παιδιά
Μία τόσο τρυφερή ηλικία όπως αυτή του δημοτικού δεν πρέπει να φορτίζεται και να γεμίζεται με τέτοιου είδους έννοιες, προβλήματα και στεναχώριες. Τα παιδιά σ’ αυτήν την ηλικία έχουν ανάγκη ηρεμίας και ξεγνοιασιάς. Αυτό που χρειάζεται είναι να αγαπήσουν το διάβασμα και όχι να κοιμούνται και να ξυπνάνε με το άγχος του σχολείου.
Ας είμαστε λοιπόν όλοι, γονείς και εκπαιδευτικοί, πιο ελαστικοί, με περισσότερη κατανόηση και αγάπη προς τα παιδιά και τους μαθητές μας και ας προσπαθήσουμε να τους μεταλαμπαδεύσουμε σε αυτήν τη φάση μία χωρίς τόσες απαιτήσεις αγάπη για τη μάθηση.
