Vivien Thomas: Ανοίγοντας καρδιές, σώζοντας ζωές και καταπατώντας τα στερεότυπα

Πριν από κάποιες βδομάδες, στο άρθρο για τη Levi-Montalcini αναφέρθηκε στα σχόλια πως γράφω σχεδόν συνέχεια για τους λευκούς, ενώ δεν έχω αφιερώσει ποτέ βιογραφία σε κάποιον “έγχρωμο“ άνθρωπο.

Είναι μεγάλη παράλειψη αυτό από μέρους μου το παραδέχομαι. Σε αυτή τη παράληψη βέβαια παίζει σημαντικό ρόλο το ότι η κουλτούρα μου και τα ερεθίσματα μου είναι “white dominated” στο μεγαλύτερο τους μέρος.

Αν το σκεφτείς επίσης, σαν Έλληνες δεν έχουμε ζήσει από πρώτο χέρι την μαζική ενσωμάτωση ατόμων με τελείως διαφορετικά φυλετικά χαρακτηριστικά και κουλτούρα στις κοινωνίες μας, όπως αυτή που έγινε στην Αμερική ή σε ορισμένες Ευρωπαϊκές χώρες — αλλά εδώ που τα λέμε, όσοι μετανάστες έχουν έρθει μαζικά στη χώρα μας, αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων πως δεν τους εμπνέουμε και πολύ για να ενσωματωθούν και να υιοθετήσουν τη συμπεριφορά μας, με απώτερο σκοπό να γίνουν ένα με εμάς και να μη διαφέρουν σαν τη μύγα μες στο γάλα.

Μάλλον από την ίδρυσή μας σαν κράτος υπήρξαμε αρκετά “μονόχνοτοι” πληθυσμιακά και μας την έσπαγε όποιος ερχόταν ακάλεστος στο τσιφλίκι μας — βρες ένα υπερήλικο γερόντι που έζησε τη Μικρασιατική Καταστροφή και ρώτα το τι ωραία το υποδέχτηκαν εδώ στο Ελλάντα στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, για να πιάσεις το νόημα και τη φάση.

Ότι καινούριο και να μας ερχόταν εμείς του ρίχναμε αλάτι σαν να ήταν ενοχλητικό σαλιγκάρι και δεν το ευνοούσαμε ώστε να βρει τη θέση που του ταιριάζει στο κοινωνικό μας οικοσύστημα. Δεν είναι βέβαια μόνο δικό μας σκάλωμα η ξενοφοβία. Στις περισσότερες περιοχές του κόσμου μας, κυρίως στις δυτικοκρατούμενες, το “ξένο” βαπτίζεται αυτομάτως “κακό” και “κατώτερο“, με συνέπεια να δαιμονοποιείται και υποσκελίζεται.

Τα ίδια χάλια έπαιζαν και παίζουν καιρό τώρα και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Έχεις ακούσει σίγουρα για τις φρικιαστικές ιστορίες που αφορούν το δουλεμπόριο στις ακτές τις Αφρικής.

Κάπου εκεί στο βάθος επίσης, ξέρεις για τους διωγμούς κατά των νέγρων από τους απαράδεκτους κυριούλιδες με τις λευκές μυτερές κουκούλες, καθώς και το ότι ακόμη και τώρα, μερικές γενιές μετά από την επίσημη κατάργηση της δουλείας, τα αρνητικά στερεότυπα και συμπεριφορές που σχετίζονται με τους Αφροαμερικάνους καλά κρατούν, ακόμα και αν ο πρόεδρος αυτής της χώρας είναι ένας από αυτούς — δεν λέω πως είναι καλόπαιδο βέβαια, αλλά σίγουρα τον βρίσκω πιο συμπαθή από το καθυστερημένο τζιουνιοράκι του Μπους ή τον μοιχό ασπρομάλλη με το σαξόφωνο.

Όπως και να έχει σήμερα έχουμε την πρώτη μας “έγχρωμη” βιογραφία και βάζουμε μπαλάκια από καλό πράσινο τσάι μέσα στο βραστό νερό μας για να ανοίξουν πανηγυρικά, επειδή μας αρέσουν οι πιο ήπιοι πανηγυρισμοί και θεωρούμε ανούσιο να καθαρίζουμε σαμπάνιες από τα πατώματα. Στο σημερινό άρθρο θα δούμε τη ζωή και το έργο του Vivien Thomas (ελληνικά: Βίβιεν Τόμας), ενός Αμερικάνου καρδιοχειρούργου αφρικανικής καταγωγής.

Τι έκανε δαύτος; Υπήρξε πρωτοπόρος σε έναν συγκεκριμένο τύπο διορθωτικής εγχείρησης καρδιάς και στην αφεντιά του χρωστούν πολλοί άνθρωποι, κυρίως με κυανωτικές καρδιοπάθειες,το ότι μπορούν να ζουν καλύτερα και για περισσότερα χρόνια. Επίσης η ζωή του δυσκολεύτηκε πολλάκις εξαιτίας του χρώματος και της καταγωγής του, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε εν τέλει να επιτύχει τον στόχο του και να κάνει κάτι καλό για την ανθρωπότητα.

Μη στα πολυλογώ όμως, τα υπόλοιπα θα τα διαβάσεις παρακάτω. Πάμε βιογραφία!

Ο Vivien Theodore Thomas (όπως είναι ολόκληρο το όνομα του) γεννήθηκε στο New Iberia της Λουιζιάνα, στις 29 Αυγούστου του 1910. Χονδρικά ανήκε στη δεύτερη γενιά Αφροαμερικανών που δεν γεννήθηκαν σε καθεστώς δουλείας, μιας και είχε περάσει περίπου μισός αιώνας από τη κατάργηση αυτής.

Παρόλα αυτά, οι ρατσιστικές αντιλήψεις και οι κοινωνικές διακρίσεις απέναντι τους, υπήρχαν ακόμη και ήταν πολύ ισχυρές, δυσκολεύοντας την επαγγελματική τους άνοδο και εν συνεχεία την καλυτέρευση του βιοτικού και μορφωτικού τους επιπέδου, αλλά και της κοινωνικής τους θέσης.

Ο μικρός Vivien από νωρίς το πάλεψε ώστε να μην έχει κοινή μοίρα με τον μέσο Αφροαμερικάνο εκείνης της εποχής. Μπορεί να καταγόταν και ο ίδιος από οικογένεια πρώην σκλάβων – με ότι δυσκολίες μπορεί να απέφερε αυτό – όμως οι γονείς του φρόντισαν να τον στείλουν στο σχολείο και να μαζέψουν οικονομίες έτσι ώστε να τον σπουδάσουν. Με το που τελείωσε το σχολείο μπήκε στο κολέγιο από το οποίο θα έβγαινε ιατρός, μιας και αυτό ήταν το όνειρο του.

Έλα όμως που το 1929 ο Dow Jones έφαγε κακιά κατρακύλα προκαλώντας εκείνο το περίφημο οικονομικό κραχ που έκανε πολύ κοσμάκη να φρικάρει ποικιλοτρόπως κατά τη δεκαετία του 1930. Εξαιτίας αυτού, η οικογένεια Thomas, όπως και πολλές άλλες, έχασε έτσι άκλαφτες τις οικονομίες που μάζευε φτύνοντας αίμα.

Άσε που ο δικός μας ήταν μικροπαντρεμένος, με αποτέλεσμα να πρέπει να στηρίξει και την δική του νεοσυσταθείσα οικογένεια. Όπως καταλαβαίνεις λοιπόν, δίχως budget και φαμίλια από πίσω, ο Vivien δεν μπορούσε να συνεχίσει τις σπουδές του. Όντας πλέον ταπί και ανειδίκευτος, αναγκάστηκε να πιάσει δουλειά ως επιστάτης στο Πανεπιστήμιο του Fisk — ω, η χαρά του ρατσιστικού στερεότυπου που θέλει τους νέγρους να κάνουν χαμαλοδουλειές!

Παρ’όλα αυτά, πέρα από τους στερεοτυπιασμένους ρατσιστές, μέσα στο πανεπιστήμιο υπήρχαν και άτομα που είχαν μια κάπως πιο ανοιχτή και ανθρωπιστική αντίληψη πάνω στα πράγματα. Ένα τέτοιο άτομο ήταν και ο χειρούργος Alfred Blalock, ο οποίος έδωσε στον Vivien την ευκαιρία να γίνει βοηθός του στο χειρουργικό του εργαστήριο, βλέποντας πως ο νεαρός επιστάτης είχε potential που τον προόριζε για πράγματα πολύ πιο χρήσιμα από το να καθαρίζει διαδρόμους.

Αρχικά τον έβαλε να ετοιμάζει τα εργαλεία του και να κάνει αναισθησίες στα ζώα τα οποία εγχειρούσε. Δεν πέρασε πολύς καιρός όμως και ο Blalock επέτρεψε στον Vivien να πιάσει νυστέρι και να κάνει εγχείρηση. Περιττό να σου πω πως ο δικός μας αποδείχθηκε χειρουργικό αστέρι και σύντομα ο Blalock τον άφηνε να κάνει χειρουργεία μόνος του δίχως επίβλεψη.

Πέρα από τις χειρουργικές διαδικασίες, δίπλα στον Blalock ο Vivien έμαθε να “παίζει” με χημικά και να αναλύει δεδομένα. Κοινώς είχε, ακόμα και άτυπα, όλα τα skills που χρειάζονταν σε έναν ερευνητή χειρούργο, τα οποία μάλιστα χειριζόταν με μεγάλη μαεστρία.

Αυτά ο Blalock τα εκτίμησε, με αποτέλεσμα να τον κρατήσει σαν μόνιμο συνεργάτη του για την έρευνα που έκανε πάνω στο αιμορραγικό και το τραυματικό σοκ. Κατά τον Blalock δαύτο δεν το προκαλούσαν οι τοξίνες στο αίμα, όπως μέχρι τότε πιστευόταν, αλλά η απώλεια υγρών στις αγγειακές κοίτες, πράγμα που σήμαινε πως μπορούσε να θεραπευτεί με χορήγηση υγρών σε αυτές.

Με την βοήθεια του Vivien απέκτησε επιστημονικά πειστήρια και αποδείξεις για τη θεωρία του, με αποτέλεσμα να γίνει φίρμα στην ιατρική κοινότητα τη περίοδο των 30s. Μετά από αυτή την αναγνώριση οι χειρούργοι μας πέρασαν σε πειραματισμούς πάνω σε αγγειακές και καρδιακές επεμβάσεις. Εκείνη την περίοδο οι επεμβάσεις στην καρδιά αποτελούσαν ιατρικό ταμπού, στου οποίου τη κατάρρευση θα συνέβαλε καθοριστικά ο Vivien μας κατά τη δεκαετία του ’40.

Για την ακρίβεια, το 1941, ο Blalock πήρε μετάθεση στη Βαλτιμόρη ως επικεφαλής χειρούργος στα ιατρικά εργαστήρια του Johns Hopkins και ζήτησε από τον Vivien να έρθει μαζί του.

Ξεσήκωσε λοιπόν ο δικός μας την οικογένεια του και κουβαλήθηκαν εκεί. Ήταν βέβαια μια μετακόμιση που τους ζόρισε, μιας και οι κάτοικοι της Βαλτιμόρης ήταν πολύ πιο ρατσιστικά προκατειλημμένοι απέναντι στους έγχρωμους απ’ ότι αυτοί του Nashville. Σε αυτό το κλίμα προκατάληψης και διάκρισης κινούταν και το Hopkins με τους λευκούς φοιτητές και τους εργαζόμενους του πανεπιστημίου να τρώνε φρίκη και σκάλωμα όταν πρωτοέσκασε μύτη ο Vivien φορώντας ιατρική περιβολή.

Το 1943 η γιατρός Helen Taussig προσέγγισε τον Blalock, συζητώντας για κάποια πιθανή χειρουργική λύση στη Τετραλογία του Fallot.

Τι είναι αυτή; Μία γενετική κυανωτική καρδιοπάθεια η οποία προκύπτει από τη συνύπαρξη τεσσάρων ανωμαλιών στο όργανο της καρδιάς. Αυτές είναι:

1. Στένωση στη πνευμονική βαλβίδα η οποία δυσκολεύει τη ροή του αίματος προς τους πνεύμονες, έτσι ώστε να οξυγονωθεί.
2. Μια όμορφη μεγάλη τρύπα μεταξύ των κοιλιών της καρδιάς που επιτρέπει διαρροή φλεβικού αίματος από τη δεξιά κοιλία στην αριστερή και από εκεί στην αορτή και στο υπόλοιπο σώμα προτού αυτό περάσει από τους πνεύμονες να πάρει το οξυγόνο του.
3. Υπερτροφική δεξιά κοιλία.
4. Εφιππεύουσα αορτή, δηλαδή η αορτή μετατοπισμένη στο δεξί μέρος της καρδιάς, η οποία δεν εκφύεται μόνο από την αριστερή αλλά και από την δεξιά κοιλία, με αποτέλεσμα να “καβαλάει” το μεσοκοιλιακό διάφραγμα της καρδιάς.

Εξαιτίας αυτών των ανωμαλιών η οξυγόνωση και η κυκλοφορία του αίματος δυσλειτουργούν σαν φοιτητής που δεν έχει πιει ακόμα το πρωινό φραπόγαλο του και προκαλούν κυάνωση σε αυτόν που τις έχει. Χαρακτηριστικό σύμπτωμα της κυάνωσης είναι το μπλαδί χρώμα που παίρνει το δέρμα του ασθενή (συνήθως τα άκρα του, γιατί αλλιώς μάλλον έχουμε να κάνουμε με κυανωτικό επεισόδιο) εξ ου και το όνομα.

Κατά τ’ άλλα οι ασθενείς με Τετραλογία του Fallot έχουν ορισμένες παραμορφώσεις στα νύχια των άκρων τους (ψάξε τι εστί “nail clubbing” στο google), μειωμένη αντοχή στη σωματική άσκηση και κυανωτικά επεισόδια τα οποία πέρα από αύξηση της κυάνωσης και του ρυθμού αναπνοής μπορεί να περιλαμβάνουν συγκοπή, η οποία έχει τη δυνατότητα να προκαλέσει υποξική βλάβη στον εγκέφαλο ή και θάνατο.

Ζόρι τρελό να σου κάτσει κάτι τέτοιο και μέχρι να σκάσει μύτη ο Vivien με τα θαυματουργά του χεράκια, τα παιδιά με Τετραλογία του Fallot (η οποία συσχετίζεται και με το “blue baby syndrome”) σπάνια έφταναν ως την ενηλικίωση.

Ωραία και μετά από αυτό το επεξηγηματικό ιντερλούδιο, πάμε πίσω στην αφήγηση.

Η ιδέα της Taussig λοιπόν ήταν μια εγχείρηση που θα ένωνε ξανά όλα τα καρδιακά σωληνάκια με τρόπο που θα επέτρεπε καλύτερη κυκλοφορία του αίματος στους πνεύμονες, αλλά δεν ήξερε πως θα μπορούσε να επιτευχθεί κάτι τέτοιο. Τα παλικάρια μας σκέφτηκαν πως η ένωση της υποκλείδιας με την πνευμονική αρτηρία θα είχε σαν αποτέλεσμα την αύξηση της ροής του αίματος στους πνεύμονες, πράγμα που θα άμβλυνε το πρόβλημα όσων έπασχαν από την εν λόγω καρδιοπάθεια.

Οπότε εδώ ο Vivien πήρε τα νυστέρια στα χέρια του και έπιασε δουλειά. Δημιούργησε μια κατάσταση παρόμοια με αυτή της Τετραλογίας του Fallot στη καρδιά ενός σκύλου και μετά επιχείρησε να την διορθώσει. Το πρώτο σκυλί που κατάφερε να επιβιώσει on the long term μετά από μια τέτοια εγχείρηση ονομαζόταν Anna και το πορτραίτο της πρέπει να βρίσκεται ακόμη στους τοίχους του Johns Hopkins.

Επίσης ήταν αυτός που εμπνεύστηκε τα πρώτα εργαλεία για εγχειρήσεις καρδιάς, κάνοντας αυτοσχέδιες πατέντες με ο,τι χειρουργικά εργαλεία είχε το εργαστήριο.

Δύο χρόνια αργότερα και μετά από πάρα πολύ σκληρό κόπο, όπου θανατώθηκαν 200 σκυλιά περίπου σε τούτη την προσπάθεια o Vivien κατάφερε να τελειοποιήσει αυτόν τον τύπο εγχείρησης — συγνώμη φιλόζωε, το ξέρω ότι σου προκαλούν φρίκη τέτοιες φάσεις, αλλά η ιατρική επιστήμη έχει πατήσει στις πλάτες πολλών τετράποδων, άσχετα με το πόσο μεμπτό μπορεί να είναι αυτό.

Το μόνο που έμενε τώρα ήταν να δοκιμαστεί σε άνθρωπο. Επίσημα όμως ο Vivien δεν μπορούσε να κάνει ο ίδιος την εγχείρηση, αλλά μόνο να είναι παρόν ως βοηθός και καθοδηγητής του Blalock κατά τη διάρκεια του χειρουργείου.

Η εγχείρηση έγινε στις 29 Νοεμβρίου του 1944 σε ένα βρέφος 18 μηνών, την Eileen Saxon, της οποία η κατάσταση ήταν αρκετά ζόρικη ώστε να βαριανασαίνει έστω και μετά από ελάχιστα βήματα.

Ο Thomas καθ’όλη τη διάρκεια της εγχείρησης βρισκόταν πίσω από τον Blalock σφυρίζοντας του τι ακριβώς έπρεπε να κάνει. Αρχικά η εγχείρηση φάνηκε να έχει αποτέλεσμα, αλλά δυστυχώς μερικούς μήνες αργότερα η μικρή παρουσίασε ξανά κυανωτικό επεισόδιο. Έγινε ακόμα μια διορθωτική εγχείρηση η οποία δεν πέτυχε και εν τέλει η Eileen δεν κατάφερε να επιβιώσει. Βέβαια στην περίπτωσή της, ακόμη και πριν την πρώτη εγχείρηση, οι πιθανότητες επιβίωσής της ήταν σχεδόν ανύπαρκτες. Το θέμα είναι πως αυτή η πρώτη επέμβαση σε άνθρωπο άνοιξε τον δρόμο για περαιτέρω επεμβάσεις οι οποίες στέφθηκαν με επιτυχία.

Η πρώτη ήταν σε ένα κορίτσι 11 ετών και η δεύτερη σε ένα αγόρι 6 ετών, το οποίο μάλιστα μετά την εγχείρηση δεν παρουσίασε ξανά κανένα απολύτως ίχνος κυάνωσης, πράγμα που σήμαινε πως το κυκλοφορικό του δούλευε ικανοποιητικότατα.

Φυσικά μετά αυτές τις δυο νίκες έγινε ένας καλός χαμούλης και μέσα σε ένα χρόνο ο Blalock, υπό τις οδηγίες του Thomas, εγχείρησε πάνω από 200 πιτσιρίκια. Το πρόβλημα ήταν πως η εγχείρηση αυτή αποδόθηκε από την ιατρική κοινότητα στον Blalock και στην Taussig, αφήνοντας τον κύριο συνεισφέρων για την ανάπτυξή της εντελώς στην απ’έξω. Σκέψου πως ακόμα και σήμερα η εν λόγω επέμβαση λέγεται “Blalock-Taussig shunt“.

Η αλήθεια είναι πως εκτός από την ιατρική κοινότητα και ο ίδιος ο Blalock, δεν θεωρούσε πρέπον να φανεί το όνομα του έγχρωμου συνεργάτη του στα χαρτιά.

Γενικά η συμπεριφορά του Blalock απέναντι στον Vivien ήταν κομμάτι τι αντιφατική: από την μία υπερασπιζόταν τον Vivien απέναντι στους συναδέλφους του και εξέφραζε τον θαυμασμό του για τη δουλειά του, αλλά από την άλλη τον ζόριζε με τις πληρωμές, του έκανε χοντρές κόνξες σε ζητήματα ακαδημαϊκής αναγνώρισης και κρατούσε τις αποστάσεις του από αυτόν έξω από το χώρο της δουλειάς. Και όλα αυτά γιατί ο Vivien ήταν απόγονος μαύρων Αφρικανών σκλάβων και όχι λευκών Ευρωπαίων φυγάδων. Ο ρατσισμός φλερτάρει τόσο υπέροχα με το παράλογο μάτια μου, αχ, μάτια μου!

Παρ’όλο το “θάψιμο” που έφαγε όμως, συνέχισε να εργάζεται στα εργαστήρια του Hopkins και ανέλαβε επίσης να εκπαιδεύει τα νεούδια που έμπαιναν στη σχολή για να γίνουν χειρούργοι, βγάζοντας εξαιρετικά νυστέρια από εκεί μέσα. Και όταν ο Blalock πέθανε από καρκίνο το 1964, ο Vivien παρέμεινε στο εργαστήριο να εκπαιδεύει καινούριους χειρούργους για ακόμη 15 χρόνια.

Εξάλλου ήταν οι μαθητές που περάσαν από τα χέρια του αυτοί που απαίτησαν να αντιμετωπιστεί ο μέντοράς τους με τον σεβασμό και την σοβαρότητα που του άξιζε.

Βλέπεις, πολλοί από τους νυστεράδες που υπήρξαν μαθητές του Thomas κατέληξαν να έχουν ηγετικές θέσεις σε σημαντικά νοσοκομεία και θεωρούσαν χρέος τους να ξεπληρώσουν τον δικό μας για όσα τους έμαθε.

Το 1968 λοιπόν παρήγγειλαν ένα πορτραίτο του Vivien και ανάγκασαν τους υπεύθυνους του Hopkins να το κρεμάσουν δίπλα σε αυτό του Blalock. Επίσης, μάλλον ήταν αυτοί που άσκησαν πιέσεις στο ίδρυμα ώστε να του δοθεί ο τίτλος επίτιμου διδάκτορα, ο οποίος δεν ήταν βέβαια διδάκτορα ιατρού, αλλά νομικού, επειδή δεν είχε εκπαιδευτεί τυπικά για να έχει το πρώτο, άσχετα αν είχε φάει όλη του τη ζωή κρατώντας νυστέρια και μαθαίνοντας στους άλλους πως να τα κρατάνε — οι τύποι είναι τύποι, τι και αν είναι παράλογοι.

Πάντως παρά το ότι κρατήθηκαν οι παρανοϊκοι τύποι στο θέμα της χαρτούρας, σε πρακτικό επίπεδο μετά από αυτή τη παρέμβαση των μαθητών του, πήρε επισήμως την θέση του διδάσκοντα χειρουργικής στην ιατρική σχολή του ιδρύματος.

Από εκεί και έπειτα, αφού κατάφερε με το έργο του να κερδίσει την κοινωνική και επαγγελματική καταξίωση που του άξιζε, τα πράγματα ήταν πολύ πιο εύκολα: συνέχιζε να εκπαιδεύει φοιτητές, το 1979 ξεκίνησε να στήνει την αυτοβιογραφία του με τίτλο “Partners of the Heart: Vivien Thomas and his Work with Alfred Blalock”.

Πέθανε μερικές μέρες πριν εκδοθεί το βιβλίο του, από καρκίνο στο πάγκρεας, στις 26 Νοεμβρίου του 1985 σε ηλικία 75 ετών.

Μετά τον θάνατο του, το όνομα του χρησιμοποιήθηκε σε βραβείο νέων ερευνητών, σε υποτροφία, σε εκπαιδευτικές εγκαταστάσεις και γενικά τιμήθηκε από το πανεπιστημιακό σύστημα με τους γνωστούς απαρχαιωμένους τρόπους που συνηθίζει να τιμάει όσους προσέφεραν σε αυτό — ακόμα και ενώ όσο ζούσαν τους έφτυνε.

Τουλάχιστον όλο αυτό μας δείχνει πως ο κόπος του δεν πήγε χαμένος. Εξάλλου δε προσέφερε μόνο στην ιατρική κοινότητα, αλλά η ζωή, το έργο και η υπομονή με τα οποία αντιμετώπισε και τα δύο αποτέλεσαν ένα σημαντικά μεγάλο κοτρωνάκι που αφαιρέθηκε από το τείχος των ρατσιστικών στερεοτύπων.

Ναι, οι άνθρωποι ο,τι καταγωγή και να έχουν, μπορούν να κάνουν πολλά εφόσον το θέλουν και το να φερόμαστε υποτιμητικά στον οποιονδήποτε δε μας μοιάζει δεν είναι δείγμα δικής μας ανωτερότητας σε καμία περίπτωση. Κωλοπαιδιά είναι και έλλειψη σεβασμού.

Ελπίζω η βιογραφία του Vivien Thomas να σε γαργάλησε ωραία.

Μελλοντικά θα σου έρθω με περισσότερες χρωματιστές και ενδιαφέρουσες βιογραφίες. Μέχρι τότε όμως να έχεις το νου σου σε ποιον μπορεί να του φέρεσαι άσχημα και γιατί.