Ώστε δεν είμαι πια θείος; Παππούς έγινα; Πες μου, ξέρεις κανέναν τόσο καλοδιατηρημένο παππού; Ποιον; Το Sean Connery; Α, αυτός που λέει “some age, others mature”? Σιγά το πρόσωπο! Εγώ παιδί μου είμαι άλλο πράγμα…, έλα να σου δείξω… hey lady, Εντάξει, μη βαράς! I was just joking, you know, to have fun, Jesus! What? Δεν μπλέκεις ποτέ τη δουλειά με τη διασκέδαση; Ας είναι, δεν πειράζει… you lose… έτσι κι αλλιώς, ΕΓΩ είμαι το πραγματικά τιμώμενο πρόσωπο.
Με έχουν κρατήσει στα χέρια τους τόσοι famous κύριοι και κυρίες, άνδρες και γυναίκες so good-looking που εσείς οι κοινοί θνητοί δεν τολμάτε να φανταστείτε not even in your wildest dreams! Ναι, ναι τώρα αναρωτιέστε για το ταλέντο τους, αν και κατά πόσο άξιζαν πραγματικά να βραβευθούν όλοι και όλες αυτοί… To be frank my dears I don’t give a damn! Εγώ πηγαίνω εκεί όπου έχουν αποφασίσει τα μέλη της Ακαδημίας, εκεί λοιπόν να απευθύνετε τις όποιες απορίες και παράπονα.
One thing is certain: είμαι από τα πιο πολυπόθητα awards και ας με σνόμπαραν μερικοί και μερικές. Everybody desires me και θέλει να αποτελέσω μέρος της συλλογής του: και με τοποθετούν σε περίοπτη position στα χλιδάτα σπίτια τους… βέβαια, τώρα που το ξανασκέφτομαι υπάρχουν και μερικοί περίεργοι που είτε με ξεχνάνε!, αν είναι δυνατόν, εμένα, ολόκληρο Academy Award, στα πιο απίθανα μέρη, όπως in the women’s toilets, είτε με τοποθετούν εν γνώσει τους σε απίστευτους χώρους όπως σε αποθήκες, κοτέτσια, τουαλέτες. Αυτό το θέμα με τις τουαλέτες worries me a little bit, φοβάμαι μήπως γίνει trend…
Άσε που αποτελώ την ιδανική ευκαιρία για την κάθε είδους διαμαρτυρία και πολιτική τοποθέτηση: millions of people παρακολουθεί την απονομή, οπότε ό,τι απωθημένο έχουν, το βγάζουν! Ξέρω, ξέρω what you’re gonna say now: υπάρχουν και αυτοί, so rude κατά την άποψή μου, που ενώ με κέρδισαν δεν ήρθαν να με πάρουν. Αυτοί χάνουν! Την αίγλη τους πάντως την κέρδισαν έτσι και αλλιώς, το όνομά τους ακούστηκε. Anyway, η Έλενα μου λέει να σταματήσω τη γκρίνια και να μπω στο ψητό… Κι όμως αυτό είναι που πουλάει in nowadays, dear, ο κοινωνικός σχολιασμός, για να μην το πω με την άλλη, την κακιά λέξη, ψιτ, μεταξύ μας, το κουτσομπολιό.
Φτάνει βρε, κορίτσι μου, μη σκουντάς, εντάξει, θα πω a few words για τις προηγούμενες απονομές! Να πω καταρχήν, ότι τη λαμπρή ιδέα της ίδρυσης της Academy of Motion Picture, Arts and Sciences, ως non profit, you know, μη κερδοσκοπικού οργανισμού, αλλά και της βράβευσης των καλύτερων την είχε ο ιδρυτής της MGM, Louis Mayer, για να ηρεμήσει τα πράγματα, γιατί οι ηθοποιοί, «ιδιοκτησία» των studio την εποχή εκείνη, άρχισαν να έχουν aggressive attitude. Με 36 λοιπόν, μέλη αρχικά που ανήκαν στους κλάδους των σκηνοθετών, παραγωγών, ηθοποιών, συγγραφέων και τεχνικών, η Ακαδημία ήταν πλέον γεγονός.
Εκτός από τον μπαμπά Mayer, έχω και έναν δεύτερο, το Cedric Gibbons της MGM που με σχεδίασε και με έκανε έτσι stud! Τι κορμοστασιά., τι στιλ! Θυμίζω κάτι από knight με το sword που κρατάω όλο καμάρι… Όσο για το νουνό μου, χμ, εδώ υπάρχει πρόβλημα, γιατί μαζί με τη Bette Davis μαλλιοτραβιούνται για χάρη μου και οι Margaret Herrick και Sidney Skolsky. Δεν πειράζει, I love them all!
Θα αναφερθώ σε past years, έτσι για να μαθαίνουν οι νεώτεροι. Το ’29 λοιπόν ξεκίνησε το πανηγύρι στο Blossom Room του Hollywood Roosevelt Hotel με λίγους προσκεκλημένους, only 250 άτομα. Θυμάμαι το Howard Hughes που η ταινία του “Wings” αναδείχθηκε η καλύτερη. Παράξενο παλικάρι I must confess, αλλά και αναμφισβήτητη ιδιοφυΐα: φέτος, η ταινία “Aviator” αφορά τον ίδιο και είναι υποψήφια για βράβευση… πώς τα φέρνει η ζωή…
Επισήμως, το nickname μου, Oscar, άρχισε να χρησιμοποιείται το ’36. Μεγάλος αναβρασμός επικρατούσε τα προηγούμενα χρόνια between the Academy members και στις ενώσεις των σκηνοθετών, ηθοποιών και συγγραφέων, γεγονός που έγινε φανερό τη βραδιά της απονομής, αφού η Bette Davis, με παραλαμβάνει για τον Α’ γυναικείο ρόλο και at the same time εγκαταλείπει την εταιρία της απαιτώντας καλύτερους ρόλους. Wild εποχές… Το θετικό πάντως είναι ότι ο Frank Capra, που ανέλαβε πρόεδρος της Ακαδημίας, κατόρθωσε να επιφέρει αρμονία στις σχέσεις της Ακαδημίας και των ενώσεων. Ευτυχώς, δηλαδή, γιατί μπορεί να μην υπήρχα τώρα…
I simply can’t forget την πίκρα του Clark Gable, που δε με κέρδισε για τον Α’ ανδρικό ρόλο και τα δάκρυα της Olivia De Havilland, που έχασε από τη Hattie McDaniel για το Β’ γυναικείο ρόλο: η τελευταία, ήταν η πρώτη αφροαμερικανή νικήτρια! Α, ναι βέβαια, όλα αυτά διαδραματίστηκαν το ’40 με μεγάλο νικητή της βραδιάς το “Gone with the Wind”. Do you know ότι μέχρι τότε the winners’ names ήταν γνωστά πριν από τη ceremony, αφού τα ονόματά τους αποστέλλονταν στις εφημερίδες; God, so silly idea! Δεν υπήρχε καθόλου suspense!
Αποφράδα χρονιά το ’41, αφού με έφτιαξαν με γύψο και όχι με μέταλλο, λόγω οικονομίας που επέβαλε ο Second World War! Oh God, τι κατάντια! Εγώ τους έφταιγα; Ας μην έκαναν καθόλου τελετή απονομής! Yeah, yeah, I know, δεν ήταν τόσο glamorous η βραδιά but still, νιώθω πολύ θιγμένος με το γεγονός! Anyway, ας μην το συνεχίσω καθότι είμαι υπεράνω… Χάρηκα που με κέρδισε ο James Stewart για τον Α’ ανδρικό ρόλο, μέσ’ την καρδιά μου το έχω αυτό το παιδί. Α, ήταν και εκείνος ο παράξενος Βρετανός σκηνοθέτης, ο Hitchcock, υποψήφιος για το “Rebecca”. Ο καημένος ο Charlie Chaplin για το “Dictator” δε με κερδίζει σε καμιά από τις 5 προσωπικές του υποψηφιότητες. Life can be so unfair…
Το ’44 η απονομή γίνεται στο Graumann’s Chinese Theatre. Οι κατηγορίες βράβευσης είναι πλέον 27 και μικρά show εμπλουτίζουν τη βραδιά: το glamour ολοένα και αυξάνεται μαζί με τον αριθμό των invitations που αποστέλλονται. Ok, ok θα πω για την Κατίνα Παξινού, δεν ξεχνιέμαι, αλίμονο. I know, I know, ως Ελληνίδα αισθάνεσαι proud που με κέρδισε μια συμπατριώτισσά σου για το Β’ γυναικείο ρόλο το ’43 και έσωσε από τον καταποντισμό το “For whom the bell tolls”: και όχι μόνο αυτό, αλλά για πρώτη φορά εκείνη τη χρονιά με απονέμουν και στους νικητές των Β’ ρόλων. Μέχρι τότε έπαιρναν τιμητική πλακέτα. Το ίδιο έτος the biggest love affair, το “Casablanca” συντάραξε το κοινό και σε μικρό ποσοστό την Ακαδημία… σνιφ, σνιφ… just a moment to wipe my tears βρε, κορίτσι μου, είμαι και γω κατά βάθος ρομαντική ψυχή, μη με βλέπεις έτσι, ακούνητο και αγέλαστο… Ναι μεν, καλύτερη ταινία της χρονιάς, αλλά οι θρυλικοί πρωταγωνιστές έμειναν empty-handed…
Let me just mention ότι το’53 μπαίνει η TV στο «χορό» της αναμετάδοσης και έτσι γίνομαι ακόμα πιο διάσημος, αφού μπορούν πια και οι «κοινοί θνητοί» να με βλέπουν από την άνεση του καθιστικού τους. What? Δεν ενδιαφέρονται για μένα, αλλά για τους αγαπημένους τους ηθοποιούς και σκηνοθέτες; Απαξιώ να σχολιάσω… Furthermore,… γιατί με διακόπτεις πάλι… oh yes, το ’53 έχουμε και το film “From here to eternity” με εκείνο το impressive kiss του Burt Lancaster και της Deborah Kerr στην παραλία. Let me continue now… Καταργείται ο διαχωρισμός βράβευσης καλύτερης φωτογραφίας για ασπρόμαυρες και έγχρωμες ταινίες και η Ακαδημία μαζί με την ψηφοφορία για την ανάδειξη των νικητών είναι πλέον εξολοκλήρου responsible και για την ανάδειξη των υποψηφιοτήτων, κάτι που πριν ήταν αρμοδιότητα των σωματείων. Το ’56 εισάγεται the distinction διασκευασμένου και πρωτότυπου σεναρίου.
Shameful decade αυτή του ’50 με τον επαίσχυντο και αχαρακτήριστο γερουσιαστή McCarthy, να κάνει «σημεία και τέρατα». Και μόνο που το θυμάμαι I get upset… Ο πρώτος Βρετανός σκηνοθέτης που με παρέλαβε ήταν ο David Lean to ’57 για το film “The bridge on the river Kwai”. Τουρου, τουρου, ρου, ρου, ρου, ρου, τουρου, τουρου, ρου, ρου, ρου, ρου… sorry, παρασύρθηκα, έχει πολύ πιασάρικη μελωδία. Between us, ελπίζω να τον παρηγόρησα τον David, γιατί η γυναίκα του τον χώρισε, επειδή ήταν άφαντος για πολλούς μήνες, ένεκα των γυρισμάτων της ταινίας… alright, alright, δεν κουτσομπολεύω άλλο…
Και επανερχόμενος στα του Μακαρθισμού… πραγματικοί νικητές καλύτερου σεναρίου για το film “The Bridge on the River Kwai”, ήταν οι Michael Wilson και Carl Foreman, αλλά καθότι βρίσκονταν στην black list, τους κάλυψε κάποιος άλλος. Μετά την αφροαμερικανή Hattie McDaniel, η πρώτη Ασιάτισσα που με κερδίζει είναι η Miyoshi Umeki, συμπρωταγωνίστρια του Marlon Brando στην ταινία “Sayonara”.
Το ’59 δικαιωματικά ανήκει στο film “Ben Hur” με 12 nominations και 11 νίκες! Of course, την εκπληκτική 11λεπτη αρματοδρομία δεν τη γύρισε ο ίδιος ο director, William Wyler, αλλά οι βοηθοί του and you know τα πικρόχολα σχόλια για τη βράβευσή του, δεν έλειψαν. Θυμάμαι και τη Simone Signoret που αποτέλεσε την πρώτη Γαλλίδα που με κέρδισε για τη συμμετοχή της στην ταινία “Room at the top”.
Η δεκαετία του ’60 for you Greeks is the most fruitful, isn’t it? Το ’60 είναι η Μελίνα Μερκούρη στο “Never on Sunday” που ξεσηκώνει τραγουδώντας «Πόσο θα ήθελα να έχω και 1 και 2 και 3 και 4 παιδιά…», όπα! Ε!; Oh, yes, sorry παρασύρθηκα! Το ’61 ο George Chakiris με κερδίζει για το “West Side Story”. Τι μουρμουράς εκεί; Handsome guy? Καλός ήταν…
Η «Ηλέκτρα» του Μιχάλη Κακογιάννη είναι μέσα στις υποψήφιες ξενόγλωσσες ταινίες το ’62, ενώ ο Kotzak, ο Telly Savalas ντε! ήταν υποψήφιος για το Β’ ανδρικό ρόλο. What do you want now? Yes, my dear, θα πω και για το “Lawrence οf Arabia”. Remarkable movie και δίκαια με κέρδισε ο David Lean και πάλι για τη σκηνοθεσία. Γιατί γκρινιάζεις; Oh, yeah, yeah, I totally agree with you… ο Peter OToole ήταν breathtaking στον πρωταγωνιστικό ρόλο και αναμφισβήτητα έπρεπε να με πάρει, αλλά… του χρωστούσαν του Gregory Peck, αφού ήταν υποψήφιος στο παρελθόν 4 times και δε με είχε κερδίσει. Yes, you are right again, και ο Peter OToole ήταν 7 times υποψήφιος στη διάρκεια της καριέρας του και δεν κέρδισε ποτέ: μόνο τιμητική βράβευση του έκαναν, για να τον προλάβουν πριν… πεθάνει και το ’χουν τύψεις…
Χαμός το ’63, γιατί the English movie, “Tom Jones”, βραβεύθηκε ως καλύτερη και κέρδισε και σε άλλες κατηγορίες: of course οι Αμερικάνοι αφήνιασαν. Πρώτη βράβευση για άνδρα αφροαμερικανό ηθοποιό και το Sidney Poitier για το “Lilies of the field”.
“My Fair Lady” τραγουδούσαν όλοι το ’64. Ωραίο musical, don’t you think? No, no, μη με πιέζεις, θα το πω. Μεγάλος ντόρος έγινε για το γεγονός ότι ενώ η Julie Andrews ενσάρκωσε στο θέατρο με huge success την Eliza Doolittle, ο κινηματογραφικός ρόλος δόθηκε στην Audrey Hepburn, η οποία μάλιστα δεν τραγούδησε η ίδια και γι’αυτό δεν ήταν nominee. Μια χαρά παρηγορήθηκε η Andrews για το παραπάνω γεγονός, αφού με κράτησε στα χέρια της για το “Mary Poppins”. The Greek invasion continues με τα “Zorbas the Greek” του Κακογιάννη again με πολλές υποψηφιότητες και 3 νικητές και “Topkapi” με νικητή τον Peter Ustinov για Β’ ανδρικό την ίδια χρονιά.
Θυμάμαι το’70 που ο νικητής George C. Scott αρνήθηκε να με παραλάβει για το “Paton”. But why τους φταίω εγώ;
Θύμα του Μακαρθισμού και ο Charlie, τι ποιος Charlie, ο Chaplin ντε! Μετά από 20 χρόνια αναγκαστικής αυτοεξορίας εξαιτίας των πολιτικών του πεποιθήσεων επιστρέφει το ’71 και η Ακαδημία welcomes him μετά βαΐων και κλάδων, υποκλινόμενη στο μεγαλείο του και απονέμοντάς του τιμητική διάκριση. What did you say? Hypocrites Americans? Oh, well, πάλι καλά να λες, που έστω και αργά του αναγνώρισαν το μέγεθος της προσφοράς του… better late than never λέει μια παροιμία… I know, I know, και εγώ λάτρεψα το “The Clockwork Orange” του Stanley, αλλά… what could I do… Μπράβο πάντως στην Jane Fonda που την ώρα που με παρέλαβε, με μία απλή κίνηση και μόνο, το σήμα της νίκης, καταδίκασε τον πόλεμο στο Vietnam.
Το ’72 που λες ο Francis … WHAT? Are you serious? Δε σου αρέσει το “The Godfather”? Μη μου λες such things απότομα, μην πάρω το ξίφος που κρατάω και σε κυνηγάω! Is this possible!? Anyway, I don’t want to comment any further για το συγκεκριμένο… Α, βρίσκεις πολύ καλό και attractive τον Al Pacino … Women… Βραβεύθηκε λοιπόν το “The Godfather” και ο Marlon Brando, αλλά και αυτός αρνήθηκε να με παραλάβει, μα τι τραβάω το αγαλματάκι, και έστειλε ένα fake, Indian girl που διαμαρτυρήθηκε για τους αυτόχθονες Αμερικάνους και είχαμε θέμα να συζητάμε the whole night long. Α, ναι, να μην ξεχνάμε και τη Liza Minnelli και την ταινία “Cabaret”: πολλοί της ταινίας αυτής με χάρηκαν εκείνη τη βραδιά.
Now that I think of it, όλα τα films που έγραψαν history στο cinema πέρασαν πολλές ταλαιπωρίες, το “Gone with the wind”, το “The Titanic”, το “Lord of the Rings” για example, ή ακόμα και το “One flew over the cuckoo’s nest”. Κατά έναν περίεργο τρόπο όμως, πάντα η Ακαδημία με προσφέρει απλόχερα ακριβώς στις ταινίες αυτές: weird, isn’t it? Έτσι το project για το film «Στη φωλιά του κούκου» αφού κληροδοτήθηκε από τον πατέρα Kirk Douglas στο γιο Michael, κατάφερε να βγει στις αίθουσες και να σαρώσει σε εισπράξεις. επαίνους και βραβεία to ’75. Ε, ναι what can we do, ο Al Pacino με έχασε και με πήρε ο Jack Nicholson. Μη μου πεις ότι δε με άξιζε! Και επιτέλους με κράτησε στα χέρια του και ο Kubrick, εμμέσως βέβαια, αφού το “Barry Lyndon” βραβεύθηκε για τεχνικές κατηγορίες. Let’s not forget και τον George Burns που σε ηλικία 80 ετών με κέρδισε για το Β΄ ανδρικό ρόλο! How do you say it you Greeks, κάλλιο αργά παρά ποτέ…
In a galaxy far, far away… ταραραραρα, ταραραραρα, ταραραραρα, ταραραρα, cool soundtrack, right? Το Star Wars” του Lucas μου κλείνει το μάτι πονηρά και κρατάει το χέρι τού “Close encounters of the third kind” του Spielberg. Σαρωτική νίκη στις τεχνικές κατηγορίες το πρώτο, υποψηφιότητες για σκηνοθεσία και 8 τεχνικές κατηγορίες το δεύτερο με μόνο 1 νίκη. Το ’77 the space is conquered και ταυτόχρονα με αυτό το major event, I celebrate my 50th birthday. Γίνομαι ένας mature άντρας και όμως ούτε μέρα δε δείχνει να έχει περάσει από πάνω μου… δε θέλω σχόλια, please… Nevertheless, την πήρα και πάλι την πίκρα μου… On the one hand, ο Woody Allen δεν ήρθε να με παραλάβει για το “Annie Hall”, and on the other hand, η Vanessa Redgrave, βρήκε ευκαιρία για πολιτικές δηλώσεις…
What now? Oh, yes, υποψήφιος για ξενόγλωσση ταινία και πάλι ο Κακογιάννης με το «Ιφιγένεια». Α, ώστε σου άρεσε ο Πάνος Μιχαλόπουλος ως Αχιλλέας, ε; Από εκεί θα τον είδε ο Δαλιανίδης …
Το ’78 πάλι έχουμε το magnificent “The Deer Hunter” του Michael Cimino, με ένα σωρό διάσημους και αναμφισβήτητης αξίας πρωταγωνιστές. The Vietnam war and its consequences στην ψυχή και τις σχέσεις των ανθρώπων.
That’s enough, I’ve already said too much… I feel tired. Πρέπει να είμαι σε φόρμα, γιατί θα αποτελέσω και πάλι το πρόσωπο της βραδιάς, όλα τα φλας θα είναι στραμμένα πάνω μου.
You have a request? Ok, tell me… Να σε πάρω μαζί μου στην απονομή; Έχεις επίσημο φόρεμα; Α, έχεις… Χμ, αν είσαι καλό κορίτσι, κάτι μπορεί να γίνει… έλα στον παππού, έλα στον παππού… I know, δεν μπλέκεις ποτέ τη δουλειά με τη διασκέδαση, αλλά ολόκληρη συνέντευξη σου έδωσα και θες να δεις και την τελετή πρώτο τραπέζι πίστα, που λέτε και στο Greece, ε ,να μη χαρώ και γω just a little bit? Γι’ αυτό, come to grandpa, baby…
