Ήταν Κυριακή απόγευμα, όταν ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι είχα φτάσει στην άλλη άκρη της πόλης, δεν είχα καταλάβει ότι είχα περπατήσει τόσα πολλά μέτρα, είχα βρεθεί στο σημείο που βρίσκετε το νοσοκομείο. Οι κολώνες στο πεζοδρόμιο είχαν πολλές σκισμένες αφίσες και δύσκολα μπορούσες να διακρίνεις τις επιγραφές τους, αν και με ελάχιστη προσπάθεια αναγνώρισα ένα χαρακτηριστικό πρόσωπο, το μυθικό πρόσωπο του τέρατος Φρανκενστάιν.
Με φόντο το νοσοκομείο και το φως του ήλιου να έχει σχεδόν εγκαταλήψει το μέρος, η σκοτεινή πλευρά της φαντασίας μου είχε αρχίσει ήδη να λειτουργεί και να “μάχεται” με την πραγματικότητα. Με την βοήθεια της φαντασίας όμως άρχισα σιγά σιγά να αναπαράγω την ιστορία του Φρανκενστάιν και να προσπαθώ να καταλάβω ταυτόχρονα τον λόγο ύπαρξης της, ήθελε να δείξει κάτι εκείνη την εποχή ή ήταν απλά ένα παραμύθι ;
Το μυστήριο όμως δεν το άφησα να σβήσει μαζί με εκείνη την βόλτα, σκέφτηκα ότι μια μικρή αναζήτηση θα με οδηγούσε ίσως σε κάποια πιο λογική εξήγηση. Έτσι ξεκίνησα μια πρόχειρη και γρήγορη αναζήτηση στο ίντερνετ, βρήκα αρκετές εκδοχές αυτής της ιστορίας και φυσικά το κλασσικό σενάριο της στην μεγάλη οθόνη. Στην πραγματικότητα βέβαια όλα ξεκίνησαν με ένα βιβλίο που εκδόθηκε το 1818 στην Αγγλία με τον τίτλο: Frankenstein or modern Prometheus χωρίς όνομα συγγραφέα (γοτθικό μυθιστόρημα). Το μυθιστόρημα αυτό ενδόμυχα αναφερόταν σε ένα πραγματικό επιστήμονα που ονομαζόταν Λουίτζι Γκαλβάνι, οποίος με ηλεκτρική ενέργεια “ ζωντάνευε ” μέλη νεκρών βατράχων.
Αυτά τα περάματα όμως είχαν ήδη δημοσιευθεί στην Ευρώπη μια δεκαετία πριν την έκδοση του βιβλίου, με αποτέλεσμα κάθε εργαστήριο ή πανεπιστήμιο της Ευρώπης να έχει πλημμυρίσει από μέλη ζώων που ταλαντεύονται και προκαλούν τρόμο και θαυμασμό, (φυσικά δεν έλειψαν αργά ή γρήγορα και τα περάματα σε ανθρώπινα μέλη με παρόμοια αποτελέσματα). Μάλιστα εκείνη την εποχή η επιστημονική κοινότητα ήταν ιδιαίτερα ικανοποιημένη πιστεύοντας ότι βρήκε την πηγή της ζωής και η θεωρία αυτή όπως ήταν αναμενόμενο δημιούργησε και πηγή έμπνευσης σε αλχημιστές και αποκρυφιστές.
Μετά από λίγα χρόνια όμως, το ίδιο βιβλίο επανεκδόθηκε και αυτή την φορά είχε όνομα συγγραφέα το οποίο ήταν της Μαίρης Σέλλεϋ. Η συγγραφέας εξήγησε στον πρόλογο της ότι εμπνεύστηκε την ιστορία από ένα όνειρο και ότι το “τέρας “ του Φρανκενστάιν αντιπροσωπεύει την προσπάθεια του ανθρώπου να νικήσει το θάνατο και να φτάσει το θεό, (πολύ περιεκτικά). Επίσης για το έργο της επισήμανε ότι: «η εφευρετικότητα δεν σημαίνει να δημιουργείς από το κενό, αλλά από το χάος, δηλαδή να υπάρχουν τα υλικά, σκοτεινά κι άμορφα, και να μπορείς να τους δώσεις μορφή».
Με την πάροδο του χρόνου τα πειράματα στον πραγματικό κόσμο αυξήθηκαν και οι ιστορίες πολλαπλασιάστηκαν σπέρνοντας φόβο και τρόμο παντού και πόσο μάλλον όταν πρόκειται για αληθινά γεγονότα. Πλέον δεν πειραματίζονταν σε πτώματα εγκληματιών αλλά ξέθαβαν πτώματα από νεκροταφεία και παρουσίαζαν στο κοινό τα περάματα τους. Ο ίδιος ο ανιψιός του Γκαλβάνι, ο Τζιοβάνι Αλντίνι, παρουσίαζε τα πειράματά του σε σώματα νεκρών εγκληματιών μέσα σε θέατρα, σε όλη σχεδόν την Ευρώπη.
Εκατοντάδες επιστήμονες στον ρόλο του Φρανκενστάιν πειραματίστηκαν με τον ηλεκτρισμό στην προσπάθεια να δώσουν ζωή ή να αναστήσουν τους νεκρούς, πολλοί από τους οποίους ξεπέρασαν τα όρια και κατηγορήθηκαν από την Εκκλησία ως μάγοι, προκαλώντας νέο κύμα τρόμου στους αδαείς Ευρωπαίους σκοταδιστές. Ο Φρανκενστάιν πλέον αντιπροσώπευε όλους αυτούς τους τρελούς επιστήμονες και τους ώθησε περισσότερο σε αυτήν την τρέλα…
Σήμερα όμως τίποτα από όλα αυτά δεν είναι ούτε τόσο “σατανικό” ούτε και τόσο τρελό, διότι χάρις τον πειραματισμό εκείνων των παλαβών, σήμερα στη σύγχρονη ιατρική χρησιμοποιούμε την τεχνική του γαλβανισμού σε παράλυτα μέλη ασθενών, ενώ ταυτόχρονα βλέπουμε ότι το μυθιστόρημα ήταν προφητικό, μιας και οι επιστήμονες καταφέρνουν να επαναφέρουν στη ζωή άτομα που πεθαίνουν μέσω της τεχνικής της απινίδωσης.
Η Σέλλεϋ ωστόσο φάνηκε προφητική και σε έναν ακόμη τομέα της σύγχρονης ιατρικής. Ο Φρανκενστάιν στο βιβλίο δεν προσπαθεί να αναστήσει τους νεκρούς, αλλά να δώσει ζωή σε ένα πλάσμα που είναι φτιαγμένο από μέλη και όργανα διαφόρων ανθρώπων, κάτι που εκείνη την εποχή φάνταζε εξωπραγματικό, διαβολικό και απάνθρωπο, ενώ σήμερα οι μεταμοσχεύσεις οργάνων είναι μια καθημερινότητα που δεν μας εκπλήσσει και ούτε μας τρομάζει, αντιθέτως κλείνουμε με θράσος το μάτι στο θάνατο και συνεχίζουμε ολοζώντανοι.
Θα ήταν μεγάλη παράλειψη να μη λάβουμε υπόψιν και το δεύτερο κομμάτι του τίτλου που αναφέρεται στο προμηθέα. Όλοι γνωρίζουμε από τη μυθολογία ότι ο Προμηθέας ήταν ο Τιτάνας που έσωσε τους ανθρώπους δίνοντας τους τη φωτιά και τιμωρήθηκε μετέπειτα για αυτό. Ίσως μια άλλη αλήθεια θέλει να αποκαλύψει η Σέλλεϋ με αυτό τον τίτλο.
Ο προμηθέας αντιπροσωπεύει την εξέλιξη του ανθρώπου και την θέληση του να μάθει τι ακριβώς συμβαίνει γύρω του, εξετάζοντας τα πάντα, ενώ ταυτοχρόνως στην εποχή εκείνη η εξέλιξη αυτή εμποδιζόταν από την επέμβαση της εκκλησίας και των βασιλικών πολιτευμάτων. Έτσι το μυθιστόρημα κρύβει περισσότερες σκοτεινές αλήθειες που δεν είναι ευδιάκριτες από μια οπτική γωνία.
Τέτοια βιβλία υπάρχουν αρκετά, που ήταν χιλιόμετρα μπροστά από την εποχή που γράφτηκαν, όπως για παράδειγμα τα βιβλία του Ιούλιου Βερν που έχουν στιγματίσει γενιές ανθρώπων και θα αποτελούν πηγή έμπνευσης ίσως και για αιώνες ακόμα.
Όλα αυτά τα έργα έχουν τελικά διαμορφώσει την σύγχρονη πραγματικότητα εδώ και τόσα χρόνια τόσο αθόρυβα, που ακόμα νομίζουμε ότι ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας, ενώ εδώ και καιρό κοιμόμαστε μαζί με το “τέρας” που τόσο φοβόμαστε και τρέμουμε!
Διάβασε επίσης: Η τέχνη αφήγησης ιστοριών στη στρατηγική Blogging
. Όλα ξεκίνησαν με ένα βιβλίο που εκδόθηκε το 1818 στην Αγγλία){kind=link}