Kill Bill: Volume 2 (2004)

• Είδος: Νεογουέστερν ταινία, πολεμικών τεχνών
• Σκηνοθεσία: Quentin Tarantino
• Ηθοποιοί: Uma Thurman, David Carradine, Sonny Chiba, Vivica A. Fox, Daryl Hannah, Samuel L. Jackson, Lucy Liu, Michael Madsen, Caitlin Keats
• Διάρκεια: 110 λεπτά
• Ημερομηνία κυκλοφορίας: 8 Απριλίου 2004
• Παραγωγή: Miramax Films
• Προϋπολογισμός ταινίας: 30 εκατομμύρια δολάρια
• Ακαθάριστα έσοδα: 152 εκατομμύρια δολάρια

Είχαμε μείνει με την αγωνία να δούμε τη συνέχεια της ιστορίας του Ταραντίνο, Kill Bill, καθώς αυτή διεκόπη σε προσεκτικά επιλεγμένο σημείο: μάθαμε πως το παιδί της “Νύφης” είναι επίσης το παιδί του πιο μισητού εχθρού της, του Μπιλ.

Η πρώτη ταινία αυτής της σειράς ήταν ένα έργο γεμάτο δράση, γεμάτο στυλ, ταιριαστή μουσική που ανέβαζε το κέφι, μνεία σε έργα (και κινούμενα σχέδια) της Ανατολής και μπόλικο αίμα.

Τώρα μερικά από αυτά μπορείτε και να τα ξεχάσετε! Το δεύτερο μέρος δεν είναι μια αντιγραφή του πρώτου και τελικά αυτό δρα υπέρ του. Έχουμε πολύ λιγότερη δράση που περνάει σε δεύτερη μοίρα για να δώσει τη θέση της στο κτίσιμο χαρακτήρων. Έχουμε αρκετό διάλογο και ερμηνείες πολύ καλού επιπέδου που ουσιαστικά μας βοηθούν να κατανοήσουμε γιατί γίνεται το καθετί από την αρχή του πρώτου έργου έως εδώ, καθώς και να εμπλακούμε συναισθηματικά με τους χαρακτήρες παρόλο που δεν υπάρχει καλός και κακός! Είναι όλοι πρακτικά “κακοί” με τη Νύφη να είναι λιγότερο από τους υπόλοιπους! Επίσης το έργο πλέον είναι μνεία κυρίως στη Δύση και σε ονόματα όπως Sergio Leone και John Ford.

Η Νύφη (Uma Thurman) συνεχίζει αποφασισμένη την πορεία της προς τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας που της επιτέθηκε στο γάμο, για να καταλήξει τελικά στον Μπιλ. Επόμενος στη λίστα είναι ο αδερφός του Μπιλ, Μπαντ. O Michael Madsen που τον υποδύεται καταφέρνει να σε κάνει να τον συμπαθήσεις παρόλο που είναι κατά πάσα πιθανότητα ο τελευταίος ανέντιμος cowboy που απέμεινε στη Δύση!

Η σκηνή που θάβει ζωντανή την Νύφη είναι αδύνατον να μην επηρεάσει συναισθηματικά κάποιον! Σειρά είχε η Elle Driver (Daryl Hannah), που μπορεί να είναι ίσως μόλις η δεύτερη φορά που τη βλέπουμε σε ρόλο “κακού”, όμως σκιαγραφεί έναν χαρακτήρα όλο ζωντάνια και στυλ που πείθει. Η μάχη της με την Νύφη ενώ αρχικά θα λάμβανε μέρος στην έρημο, τελικά την βλέπουμε μέσα στο τροχόσπιτο του Μπαντ! Και ήταν μια σοφή απόφαση! Η μάχη είναι σύντομη, πολύ βίαια και με τέτοια σκηνοθεσία και ρυθμό που πονάει και ο θεατής!

Και μια και αναφέραμε σκηνοθεσία… και εδώ ο Ταραντίνο, κάνει πολύ καλή δουλειά και χρησιμοποιεί διάφορα τρυκ: κάποια κομμάτια του έργου είναι ασπρόμαυρα (όπως στο γάμο όπου επειδή η Νύφη φοράει λευκά φαίνεται σα να λάμπει), έχουμε μια σκηνή σε απόλυτο σκοτάδι (μόνο ήχο), σκηνή μάχης με οθόνη χωρισμένη στα δύο, μια άλλη μας τη δείχνει σε διαφορετικό πλαίσιο, και φυσικά έχουμε και την κλασσική πλέον μη γραμμική εξιστόρηση των γεγονότων. Κάτι άλλο που έχει κάνει εδώ ο Ταραντίνο αναδεικνύεται αν ενώσουμε και τις δύο ταινίες.

Αντίθετα από το σύνηθες, εδώ πρώτα ολοκληρώνεται μπροστά στα μάτια του θεατή το μακελειό της εκδίκησης, το ξέσπασμα και η βία, και έπειτα βλέπουμε τη βάση της ιστορίας, τα θεμέλια και πως αυτά ράγισαν και έβαλαν σε κίνηση τη σειρά γεγονότων που ήδη είδαμε. Δούλεψε θετικά ή αρνητικά για την ταινία; Μάλλον θετικά καθώς ο θεατής ξέρει πράγματα που ο χαρακτήρας δεν ξέρει ακόμα. Για παράδειγμα στη σκηνή του γάμου, κάθε σκηνή είναι γεμάτη ένταση καθώς ξέρουμε ότι θα καταλήξει σε μακελειό ενώ οι χαρακτήρες όχι.

Ένταση που ενισχύεται καθώς και ερμηνευτικά έχουμε πολύ καλύτερα αποτελέσματα από ότι θα περίμενε κανείς για τέτοιου είδους έργα. Και αυτό είναι μεγάλο πλεονέκτημα εδώ καθώς η βάση του έργου είναι το τρίπτυχο: χαρακτήρες, διάλογοι, συναίσθημα. Η Ούμα Θέρμαν παίζει εκπληκτικά αυτό ακριβώς που είναι: μια δολοφόνος που έγινε περισσότερο άνθρωπος από τότε που έμαθε ότι έχει παιδί. Δείχνει απίστευτα δυνατή, αλλά ταυτόχρονα και ευάλωτη αφού εύκολα μπορεί να χάσει το μόνο πράγμα που την ενδιαφέρει πλέον, το παιδί της. Δεν είναι πλέον απλά ένα άτομο που αναζητά στυγνά την εκδίκηση, όπως στο πρώτο έργο. Εκεί διακρινόταν ή σωματική της δύναμη.

Εδώ διακρίνεται μια μεγαλύτερη, η ψυχική. Ο Ντέϊβιντ Κάρανταϊν δίνει, ως συνήθως, μια πολύ ώριμη ερμηνεία. Είναι αδίστακτος δολοφόνος, αλλά και αφοσιωμένος πατέρας. Χρησιμοποιεί όπλα, αλλά περισσότερο τις λέξεις. Και το κυριότερο, είναι μετανιωμένος. Πραγματικά κάθε άλλο από επίπεδος χαρακτήρας και σίγουρα ένας “κακός” που είναι συμπαθητικός όσο λίγοι. Ενδιαφέρουσες και οι ερμηνείες ηθοποιών που έπαιξαν και στο πρώτο μέρος άλλους χαρακτήρες:

Ο Γκόρτνον Λιου που στο πρώτο ήταν ο αρχηγός των Crazy 88s, εδώ υποδύεται τον αιωνόβιο δάσκαλο πολεμικών τεχνών Πάι-Μέι που παρά τα φαινόμενα, δοκιμάζει περισσότερο την ψυχή και την θέληση της Νύφης, παρά το σώμα της. Επίσης ξαναβλέπουμε τον σερίφη του πρώτου έργου στο γάμο, σε μια ερμηνεία του Μεξικανού ιδιοκτήτη οίκου ανοχής που δε ξεχνάς εύκολα.

Επίσης δε θα ξεχάσουμε εύκολα τις μουσικές επιλογές του που για μια ακόμη φορά αγγίζουν το τέλειο. Πραγματικά εκπληκτικά προϋπάρχοντα κομμάτια, αλλά και καλή νέα μουσική από δύο γνωστά άτομα: Robert Rodriguez (σκηνοθέτης του El Mariachi) και RZA (μέλος του συγκροτήματος Wu Tang Clan που έκανε και τη μουσική επένδυση στο Ghost Dog). Αν και το soundtrack του Kill Bill Vol. 1 είχε περισσότερα πολύ καλά κομμάτια, στο Kill Bill 2 τα επιλεγμένα κομμάτια ταιριάζουν περισσότερο με τα δρώμενα, προκαλώντας εντονότερο συναίσθημα. Το μόνο σίγουρο είναι πως αν ρωτήσεις τον Ταραντίνο “Τι μουσική ρε συ να βάλω με την τάδε σκηνή στο έργο μου;” … δε θα βγεις ζημιωμένος!

Τελικά έχουμε σαφώς ένα διαφορετικού ύφους έργο αυτή τη φορά που δείχνει ακόμα καλύτερο λόγω του πρώτου μέρους. Καταφέρνει δε να είναι 2 ώρες και 10 λεπτά και να μη το παίρνεις χαμπάρι παρόλο που είχε πολύ λιγότερη δράση. Γιατί; Γιατί καταφέρνει να σε κάνει να γνωρίσεις ενδιαφέροντες χαρακτήρες και να εμπλακείς συναισθηματικά μαζί τους. Στην πρώτη βλέπεις, διασκεδάζεις, εντυπωσιάζεσαι και γελάς.

Στη δεύτερη καταλαβαίνεις, συνειδητοποιείς και συμπάσχεις. Και όπως και στο Pulp Fiction, έτσι και εδώ, έχουμε στο τέλος, διάλογο συμπερασμάτων που δένουν τα πάντα μαζί και δίνουν επιπλέον νόημα σε ό,τι είδαμε μέχρι εκεί. “You’re a renegade killer bee. Not a worker bee.” σχεδόν προσπαθώντας να πείσει τον εαυτό του ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, (ίσως) μετανιωμένος που εμπόδισε την αγαπημένη του να αλλάξει τη ζωή της ή που δεν κατάφερε ο ίδιος να αλλάξει την δική του.

Αν μη τι άλλο, ο Ταραντίνο απέδειξε, ότι όσα χρόνια και να πέρασαν, έχει την ικανότητα να προσφέρει κάτι καλό, συλλέγοντας ήδη υπάρχοντα στοιχεία, αλλά χρησιμοποιώντας τα σε συνταγές που μόνο αυτός μπορεί να κάνει. Πάντα τέτοια!

Δείτε παρακάτω το τρέιλερ της ταινίας Kill Bill: Volume 2 (2004).