Mystic River (2003). Σκοτεινό Ποτάμι

Πληροφορίες

• Είδος: Δραματική ταινία, εγκλήματος
• Σκηνοθεσία: Clint Eastwood
• Ηθοποιοί: Sean Penn, Kevin Bacon, Tim Robbins, Laurence Fishburne, Marcia Gay Harden, Laura Linney, Kevin Chapman
• Διάρκεια: 137 λεπτά
• Ημερομηνία κυκλοφορίας: 15 Οκτωβρίου 2003
• Ελληνικός τίτλος: Σκοτεινό Ποτάμι
• Παραγωγή: Warner Bros.
• Προϋπολογισμός ταινίας: 25 με 30 εκατομμύρια δολάρια
• Ακαθάριστα έσοδα: 156 εκατομμύρια δολάρια

Αφήστε Τούρκοι τα άρματα και Ίστγουντ την κοντόκαννη. Τάδε έπραξε ο γηραιός πιστολέρο του Χόλυγουντ Κλιντ Ίστγουντ, αφού η 24η ταινία του, αν και περιέχει φόνο -σαν στάνταρ εξοπλισμό αυτοκινήτου ένα πράμα, χωρίς φονικό δεν μπορεί αυτός ο άνθρωπος- δεν έχει να κάνει ούτε με μονομαχίες, ούτε με καταδιώξεις, ούτε με άλλο ένα κλασσικό αστυνομικό στόρυ. Για την ακρίβεια το σενάριο του «Σκοτεινού Ποταμού» είναι τόσο… σκοτεινό που έπιασε πάτο, άβυσσο. Και εδώ που τα λέμε το κεντρικό μήνυμα του είναι αυτό… «άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου».

Τρεις πιτσιρικάδες φίλοι, ο Σον, ο Τζίμ και ο Ντέιβ, παίζουν σε μια γειτονιά της Βοστόνης. Σε ένα περιστατικό όμως ένας εξ αυτών, ο Ντέιβ, πέφτει θύμα απαγωγής ενώπιον των δύο ανήμπορων φίλων του. Εικοσιπέντε χρόνια μετά και ενώ οι σχέσεις τους έχουν αλλάξει άρδην και ανταλλάσουν μόνο μια τυπική καλήμέρα, η δολοφονία της κόρης του Τζιμ (Σον Πεν) τους φέρνει κοντά εφόσον μάλιστα και ο Σον (Κέβιν Μπέηκον) είναι ο αστυνομικός που ανέλαβε την υπόθεση. Αρκετά γρήγορα όμως οι υποψίες θα πέσουν πάνω στον Ντέιβ (Τιμ Ρόμπινς) και το σενάριο της εκδίκησης για την κακοποίηση που είχε υποστεί αυτός μικρός φαντάζει πολύ πιθανό.

Η πλοκή είναι θαυμάσια, αν και σχετικά προβλέψιμη από ένα σημείο και μετά, αλλά σε αυτό το φιλμ παίζει ένα διπλό ρόλο. Επιφανειακά δρα ως μια κλασσική αστυνομική ποιος-το-έκανε πλοκή αλλά ξύνοντας την επιφάνεια βγαίνουν άλλα πιο σκοτεινά συμπεράσματα που κάνουν τον φόνο να φαίνεται σαν τον καρπό του κακού και τίποτα παραπάνω. Άραγε όλοι πληρώνουν αμαρτίες της νιότης τους; Ή μήπως το όνειρο της νιότης ήταν αυτό που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ και για αυτό βρίσκονται τώρα ο ένας αντιμέτωπος με τον άλλο όχι σαν παιδικοί φίλοι αλλά σαν ενήλικα λάθη; Μήπως τελικά για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, ακόμα και στην πραγματικότητα, φταίει η παιδικότητα που χάνεται μέρα με τη μέρα, γενιά με τη γενιά; Αυτά τα ερωτήματα γεννάει η ιστορία του Mystic River. Και δεν είναι από τα ερωτήματα που θα μπορούσε να μας ξυπνήσει μια κοινή αστυνομική ιστορία.

Ένα πράγμα μόνο είναι η τροχοπέδη του εγχειρήματος που τιτλοφορείται «Σκοτεινό Ποτάμι». Ο ίδιος ο Κλιντ Ίστγουντ. Όπου έβαλε το χεράκι του (σκηνοθεσία και μουσική) ουσιαστικά είναι σαν να μη το έβαλε. Ξεκινώντας από τη μουσική, μιας και είναι το λίγοτερο σημαντικό, έχω να σχολιάσω πως είναι εντελώς υποτυπώδης όσο και απούσα σε σημαντικές σκηνές. Δυστυχώς ο Ίστγουντ έπρεπε να προσλάβει κάποιον Craig Armstrong για να του κάνει αυτή τη δουλειά και όχι να χαντακώσει κάποιες σκηνές με τις δικές του ανούσιες τέσσερις νότες. Από την άλλη η σκηνοθεσία του μπορεί να χαρακτηριστεί από μέτρια εώς ανύπαρκτη.

Αλλά αυτή δεν είναι η πραγματική αλήθεια! Γιατί ο Κλιντ έχει ένα ακλόνητο άλλοθι για το έγκλημα (της ανυπαρξίας) που διέπραξε. Τους ρολίστες του και το κειμενό του. Αντί να βάλει και ο ίδιος την δική του πινελιά σε αυτό το έργο τέχνης, επαναπαύεται στις δυνατότητες των δύο αυτών παραγόντων και αφήνει τα πράγματα να πάρουν τον δρόμο τους. Κάθισε στην καρέκλα του σκηνοθέτη, είπε φύγαμε και… απλά καμάρωνε.

Εν ολίγοις: εξαιρετικό το σενάριο, ασυναγώνιστοι οι πρωταγωνιστές. Σον Πεν και Τιμ Ρόμπινς είναι συγκλονιστικοί και νομίζω πως και οι δύο θα αποτελέσουν την έκπληξη στα φετινά βραβεία αν δεν πάρουν το αγαλματάκι σπίτι τους. Ειδικά ο Τιμ Ρόμπινς δίνει την πιο μεστή και απαιτητική ερμηνεία της καριέρας του. Φορώντας ένα βλέμμα που ζωγραφίζει ένα προσωπείο με στρώσεις, μας δίνει να καταλάβουμε ταυτόχρονα το πόσο μπερδεμένος, τρομαγμένος, μετανιωμένος και χαμένος είναι ο χαρακτήρας του.

Από την άλλη ο Πεν δεν έχει τόσο περίπλοκη αποστολή αλλά η ερμηνεία του είναι το δίχως άλλο σπαρακτική. Η αλήθεια είναι πως αν υπήρχε ειδική κατηγορία για Όσκαρ Casting θα το είχε πάρει στα σίγουρα αυτό το φιλμ.

Μοναδική παραφωνία η Λόρα Λίνευ που είναι άχρωμη, άοσμη και αναιμική σε ένα μικρό ρόλο, που όμως αν υποδυόταν άλλη ηθοποιός (π.χ. Κέητ Μπλάνσετ) θα έδινε το κάτι παραπάνω στην ταινία, όπως έδωσε πετυχημένα λόγου χάρη η Μάρσια Γκέυ Χάρντεν που παίζει την σύζυγο του Τιμ Ρόμπινς.

Έτσι, όταν σε ένα τέτοιο πρωταγωνιστικό δίδυμο δίνεται ένα τόσο δυνατό κείμενο, με άφθονους μονολόγους κιόλας, το μόνο σίγουρο είναι πως ο Ίστγουντ κερδίζει την μπάνκα βγάζοντας από το μανίκι του τους δύο αυτούς κρυμμένους άσους. Αν όμως αντ’ αυτού είχαμε κάποιον άλλο σκηνοθέτη θα μιλάγαμε με άνεση για την καλύτερη ταινία της χρονιάς και για ένα σκοτεινό αριστούργημα με ψυχή και διαχρονικότητα.

Δυστυχώς τώρα το μόνο που έχουμε να θυμόμαστε είναι ένα αξιόμαχο σύνολο, ένα υπέροχο σενάριο με βάθος και τολμηρά νοήματα και δύο εξέχουσες ερμηνείες. Δείτε το όμως, γιατί μερικά πράγματα συγχωρούνται ακόμα και στους πιο έμπειρους σκηνοθέτες εν ονόματι των επιμέρους επιδόσεων μιας ταινίας τους. Και το «Σκοτεινό Ποτάμι» είναι μια από αυτές τις περιπτώσεις.

Δείτε παρακάτω το τρέιλερ της ταινίας Mystic River (2003). Σκοτεινό Ποτάμι.