Πληροφορίες
- Είδος: Mockumentary
- Σκηνοθεσία: Larry Charles
- Ηθοποιοί: Sacha Baron Cohen, Kenneth Davitian, Luenell, Pamela Anderson, Pat Haggerty, Alan Keyes
- Διάρκεια: 82 λεπτά
- Ημερομηνία κυκλοφορίας: 4 Αυγούστου 2006
- Παραγωγή: 20th Century Fox
- Προϋπολογισμός ταινίας: 18 εκατομμύρια δολάρια
- Ακαθάριστα έσοδα: 262,6 εκατομμύρια δολάρια
O Borat Sagdiyev (Sacha Baron Cohen) είναι μία από τις τηλεοπτικές φιγούρες του «ένδοξου» (όπως υπερασπίζεται ο πρωταγωνιστής) Καζακστάν. Μετά από μία σύντομη εισαγωγή και παρουσίαση την οικογένειας (η ευρηματική παρουσίαση της αδερφής του είναι μία από τις πιο αστείες σκηνές) και του χωριού του Borat, ο ίδιος παίρνει το αεροπλάνο και οδεύει προς την Αμερική. Στόχος του είναι να διδαχθεί από την κουλτούρα της χώρας αυτής προκειμένου να ωφεληθεί όλο το Καζακστάν.
Η ταινία παίζει με τα κλισέ του Αμερικανικού έθνους και τα χρησιμοποιεί προς όφελος της, πλην όμως με ρατσιστικές διαθέσεις. Το γεγονός ότι εμείς γνωρίζουμε πως η ταινία είναι ουσιαστικά ένα ντοκιμαντέρ για το πως ο Sacha Baron Cohen θα σπάσει πλάκα με τους Αμερικανούς, δυστυχώς μας αφήνει έκθετους σε όλες τις «ταμπέλες» που χρησιμοποιεί στην παρουσίαση των εν αγνοία τους θυμάτων του Borat – γιατί κυριολεκτικά περί θυμάτων πρόκειται.
Η ισορροπία σαφώς και διατηρείται με προσοχή, αλλά το λεγόμενο “suspension of disbelief” δυστυχώς δεν επιτυγχάνεται (χρησιμοποιώ τον αγγλικό όρο προς έλλειψη γνώσης της ελληνικής του μεταφοράς – μεταφρασμένο σημαίνει «αναστολή της δυσπιστίας» και αναφέρεται σαφώς στο κατά πόσο μία ταινία μπορεί να κάνει τον θεατή να πιστέψει πως όλα όσα βλέπει συμβαίνουν στην πραγματικότητα). Αυτή η απάτη προς τα θύματα του Borat δυστυχώς δεν συμβαίνει και για εμάς πράγμα που αναγάγει την ταινία σε ένα διαφορετικό επίπεδο και εκ των πραγμάτων την διαφοροποιεί από την κωμωδία και την ριζώνει σε κάτι εντελώς διαφορετικό και άκρως σοβαρό και «ρεαλιστικό».
Οι κωμικές στιγμές σαφώς και υπάρχουν και θα διασκεδάσουν περισσότερο όσους πάνε να δουν την ταινία αγνοώντας το παρελθόν του Άγγλου ηθοποιού (βλ. Ali G), αλλά για τους υπόλοιπους που θα αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της προηγούμενης παραγράφου, η ταινία δεν θα προσφέρει πολλά. Κυρίως λόγο έλλειψης ταυτότητας, μίας και οι σκηνές μεταξύ του πρωταγωνιστή και του παραγωγού του ακολουθούν την κατασκευαστική μέθοδο μίας «αφηγηματικής» ταινίας, το Borat αδυνατεί να περάσει εξ ολοκλήρου τα μηνύματα του, τα οποία και σαφώς δεν σταματούν στο γεγονός πως ένας ηθοποιός περιπαίζει τον αδαή Αμερικανικό πληθυσμό.
Να επιστρέψω όμως λίγο στα «κλισέ» που προανέφερα. Η ταινία παίρνει κάθε Αμερικανικό στερεότυπο και το τυλίγει σε μία κουβέρτα ημιμάθειας και άγνοιας. Όσο διασκεδαστικό μπορεί να είναι αυτό (και είναι σε πολλές περιστάσεις) η επανάληψη του δεν λειτουργεί ως «μήτηρ μαθήσεως», αλλά αντίθετα κουράζει και δεν προσφέρει κάτι περισσότερο. Φτάνοντας στο τέλος ο θεατής μένει με την εντύπωση πως όλοι οι Αμερικάνοι είναι χαζοί μεν, καλόκαρδοί και καταδεκτικοί (μέχρι ενός σημείου) δε.
Ακόμη και από την πλευρά ενός ψυχολογικού πειράματος, η ταινία ξεκινά με μία υπέροχη ιδέα, η οποία όμως δεν υλοποιείται σωστά. Παρόλο που η αντίθεση και η σύγκριση του μειωμένου IQ του Borat με το υποτιθέμενα μεγάλο των θυμάτων του δουλεύει προς την σωστή κατεύθυνση, καταλήγει όμως στο να μας κάνει να γελάμε περισσότερο με τον ίδιο τον χαρακτήρα παρά με τις αντιδράσεις των άλλων σε αυτά που κάνει.
Δείτε παρακάτω το τρέιλερ της ταινίας Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan.
