Για σένα Καμικάζι που τρέχεις σαν αφιονισμένος στο δρόμο

Για σένα Καμικάζι που τρέχεις σαν αφιονισμένος στο δρόμο

Δεν το πολυσκέφτηκες. Δεν πέρασε καν από το μυαλό σου τι θα μπορούσε να συμβεί. Μοναχά η νεανική σου επιπολαιότητα και η εφηβική σου ανωριμότητα θα μπορούσαν να σου δώσουν μια δικαιολογία του εαυτού σου προς εσένα. Δεν άκουσες για μια ακόμη φορά τα παρακάλια της μάνας και του πατέρα σου να μην το ξανακάνεις. Γεμάτος με την παρόρμηση και την ενέργεια των 20 μόλις χρόνων σου βγαίνεις στην είσοδο του σπιτιού σου, την αντικρίζεις εκεί να σε περιμένει αστραφτερή και περιποιημένη, να σε εκλιπαρεί να την ανέβεις και να νιώσετε ακόμη μια φορά την υπέρτατη ικανοποίηση….

Βάζεις τα κλειδιά και μονομιάς αυτή γουργουρίζει με άγριους βρυχηθμούς μεταδίδοντάς σου την ανυπομονησία της. Πατάς γκάζι και αυτή ξεχύνεται με δυνατό θόρυβο στο δρόμο. Εσύ και εκείνη μοναχά, αγνοώντας όλους τους περαστικούς που γυρίζουν να σας κοιτάξουν μουρμουρώντας μέσα από τα δόντια τους. Εσύ απλά τους αγνοείς, χαμογελάς και συνεχίζεις. Μέσα σου ολοένα και νιώθεις πιο έντονα την επιθυμία να τραβήξεις την προσοχή των γύρω σου. Χωρίς καν να το πολυσκεφτείς (γιατί αν το σκεφτόσουν…) την σηκώνεις στον πίσω τροχό, δοκιμάζοντας όλες τις αντοχές της και συνεχίζεις με περισσότερο θόρυβο τη τρελή αυτή πορεία. Χαμογελάς. Είσαι ένας ΚΑΜΙΚΑΖΙ… ένας χαμογελαστός καμικάζι γεμάτος όνειρα για το μέλλον, γεμάτος ΖΩΗ.

Τώρα, ακόμη πιο έντονα σε κοιτάνε οι περαστικοί. Ορισμένοι σε αγνοούν απλά, σε άλλους διαγράφεται έντονα στο πρόσωπο και στις χειρονομίες ο θυμός και η αγανάκτηση για τη νεανική σου επιπολαιότητα, ενώ κάποιοι απλά περιμένουν απλά να περάσεις και να φύγεις από μπροστά τους για να συνεχίσουν ανενόχλητοι τις δουλειές και τη ρουτίνα της καθημερινότητας. Εσύ δείχνεις να τους αγνοείς όλους, ενώ μέσα σου χαμογελάς και αυτό σε κάνει να συνεχίζεις. Είμαι νέος, είμαι γεμάτος ενέργεια και αυθορμητισμό, κοιτάξτε τη δουλειά σας άνθρωποι και αφήστε με να ζήσω όπως θέλω! Να ζήσω όπως γουστάρω! ΝΑ ΖΗΣΩ….

Προχωράς και υποκρίνεσαι ότι αγνοείς τους πάντες, ενώ μέσα σου είσαι γεμάτος ικανοποίηση για το θόρυβο που προκαλείς στη πεζή ηρεμία της πόλης και των αρετών αυτών περαστικών. Ξεχνάς την πραγματικότητα, τα προβλήματα και τις έννοιες που σε απασχολούν.

Ενώ συνεχίζεις, σου έρχεται στο μυαλό το Λύκειο της γειτονιάς σου. Είναι η ώρα που οι μαθητές θα σχολάσουν, όλοι θα ξεχυθούν στο δρόμο για το σπίτι, οι περισσότεροι σε ξέρουν αφού μεγαλώσατε μαζί άρα ακόμη περισσότεροι θα σε θαυμάσουν για τις αγωνιστικές σου επιδόσεις, θα σταματήσουν να σε χαζέψουν γι αυτή την κούκλα που έχεις στα χέρια σου, θα σε ζηλέψουν γι αυτό το τέλειο μωρό που τους έλεγες πέρσι πριν τελειώσεις το Λύκειο ότι θα αποκτήσεις και για τη χαρά που σου δίνει να γίνεσαι ΚΑΜΙΚΑΖΙ…

Ανάμεσα στο πολύβουο αυτό πλήθος με τις χαρούμενες φωνές και τα γέλια περπατούν αμέριμνα 2 αδέλφια. Ένα κορίτσι 17 ετών και ένα αγόρι στα 15. Αφού αποχαιρετούν τους συμμαθητές με χαμόγελο ξεκινούν για το σπίτι τους που βρίσκεται μερικά τετράγωνα πιο κάτω. Είναι όπως πάντα πιασμένα χέρι χέρι και συνομιλούν μεταξύ τους ανταλλάσσοντας τα νέα της ημέρας, αστειεύονται με πειράγματα και γελάνε ανέμελα… Η νεαρή λέει στον αδελφό της πόσο ανυπομονεί να τελειώσει το λύκειο φέτος να ξεκινήσει τις σπουδές της και ο μικρός της λέει για τα όνειρα του που ήδη πραγματοποιούνται αφού είναι ανάμεσα στους καλύτερους νεαρούς παίκτες μεγάλης ποδοσφαιρικής ομάδας του τόπου. Ανυπομονεί να φτάσει σπίτι για να φάει και να πάει στην καθημερινή προπόνηση του. Και η αδελφή του χαμογελά ευτυχισμένη και καμαρώνει για τον αδελφό της….

Εν τω μεταξύ, εσύ συνεχίζεις να διαγράφεις την τρελή αυτή πορεία στον ένα τροχό της μεγάλου κυβισμού αγωνιστικής σου μοτοσικλέτας. Για κάποια δευτερόλεπτα επανέρχεσαι στην πεζή πραγματικότητα και θυμάσαι ότι η μητέρα σου σε περιμένει σπίτι για το μεσημεριανό…

Όλα γίνονται τόσο ξαφνικά… σε κλάσματα δευτερολέπτου… δεν προλαβαίνεις να καταλάβεις ή να συνειδητοποιήσεις τι γίνεται. Η αγαπημένη σου ξεφεύγει από τον έλεγχο σου και ανεβαίνει στο πεζοδρόμιο, χωρίς να μπορέσεις να αντιδράσεις και να την ελέγξεις εσύ πέφτεις στο έδαφος. Γύρω σου ακούγονται φωνές, ουρλιαχτά, κλάματα. Εσύ νιώθεις ένα τσουχτερό πόνο στο ελαφρά γρατσουνισμένο σου χέρι… Σηκώνεσαι να δεις τι συνέβη… Η μεγάλου κυβισμού αγωνιστική σου μοτοσικλέτα με την οποία παρίστανες πριν δευτερόλεπτα τον ΚΑΜΙΚΑΖΙ κείτεται σε μια πλευρά αμίλητη πλέον… Προσπαθείς να καταλάβεις τι έγινε… ακόμη προσπαθείς… ακόμη… ποτέ όμως δεν θα καταλάβεις… ούτε εσύ ούτε κανένας. ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΣΤΑΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ… ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΟΜΩΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ…

Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν για να χωρέσει ο ανθρώπινος πόνος αυτό που συνέβη. Με ποια αντοχή θα σταθούν πάνω από το διπλό τάφο οι δυο γονείς; Με ποια κηδεία αποχαιρετά κανείς τα δυο, μοναδικά, μονάκριβα και αδικοχαμένα παιδιά του; Συγγενείς, φίλοι, συμμαθητές, μια ολόκληρη κοινωνία αρνείται να αναμετρηθεί με τόσο πόνο και δακρύζει συναισθανόμενη την τεράστια απώλεια των γονιών. Τα εφηβικά όνειρα, το χαμόγελο έσβησαν τόσο ανεπάντεχα. Τα δυο αδέλφια πλάι πλάι όπως βάδιζαν στη ζωή θα βαδίσουν και για την πορεία τους προς τα ουράνια, στη γειτονιά των αγγέλων. Για τους γονείς αλλά και για σένα… για μια σου νεανική επιπολαιότητα τώρα πλέον δεν υπάρχει ούτε τώρα ούτε αύριο.

Αφιερωμένο σε όσους έχασαν φίλους και δικούς τους ανθρώπους στην άσφαλτο…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας