Σήμερα θα μιλήσουμε για μια badass κυρία, από αυτές που όλοι αγαπάμε. Ρίξε ένα χειροκρότημα στη Nancy Wake.
Η Nancy Wake (ελληνικά: Νάνσι Γουέικ) είναι η γυναίκα με τα περισσότερα μετάλλια τιμής από τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο και όχι αδικαιολόγητα, μιας και η δράση της εκείνη τη περίοδο ήταν από τις πιο αποτελεσματικές και βοηθητικές για τις Συμμαχικές Δυνάμεις.
Έκανε πολλάκις τους ναζίδες να απηυδήσουν με την αφεντιά της, ξέφευγε διαρκώς κάτω από τη μύτη τους – συχνά κάνοντας την θελκτική, μα ακίνδυνη δεσποσύνη – ενώ κατέληξε να έχει ενεργό ρόλο στον ανταρτοπόλεμο εναντίων των SS στα γαλλικά εδάφη.
Ας δούμε την ιστορία της από την αρχή όμως:
H Nancy Grace Augusta Wake (όπως είναι ολόκληρο το πραγματικό της όνομα) γεννήθηκε στις 30 Αυγούστου του 1912 στο Roseneath της Νέας Ζηλανδίας και ήταν το μικρότερο από τα 6 παιδιά της φαμίλιας. Μετά από δύο χρόνια η οικογένεια της μετακόμισε στο Σίδνεϊ, ενώ λίγο καιρό αργότερα ο πατέρας της παράτησε την μάνα της, την ίδια και τα αδέρφια της στην τύχη τους.
Μεγαλώνοντας υπό δύσκολες συνθήκες παρακολούθησε το North Sydney Household Arts School, που ναι, ήταν σχολή σχετιζόμενη με την οικιακή οικονομία και δεν της υποσχόταν ένα καλύτερο μέλλον. Γι΄ αυτό και η δικιά μας με το που πάτησε τα 16 την έκανε από το σπίτι και πήγε να δουλέψει ως νοσοκόμα.
Στα είκοσί της είπε αντίο στην Αυστραλία και τα καγκουρό της και με 200 λίρες στη τσέπη της εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, όπου βρέθηκε στο δίλημμα: πορνεία ή δημοσιογραφία; Για την ίδια αυτά τα δύο επαγγέλματα δεν διέφεραν και πολύ, αλλά επέλεξε το δεύτερο γιατί της άρεσε να ταξιδεύει. Έτσι προς τα μέσα της δεκαετίας του 30′ βρέθηκε στο Παρίσι να σαν ελευθεροτζουρναλίστρια ενώ στη συνέχεια έγινε η ευρωπαία ανταποκρίτρια για την εφημερίδα του ομίλου Hearst.
Μάλιστα το 1933 την έστειλαν στη Βιέννη για να πάρει συνέντευξη από τον τότε πρωτοεμφανιζόμενο Αδόλφο Χίτλερ. Βλέποντας τα χάλια του και το τραμπούκισμα των υποστηρικτών του ενάντια στους Εβραίους της Βιέννης, τάχθηκε ιδεολογικά εναντίον του και ορκίστηκε στον εαυτό της πως αν της δοθεί η ευκαιρία δε θα χαρίσει κάστανο σε κανέναν ναζιστή.
Το 1940, όταν οι Δυνάμεις του Άξονα απειλούσαν την Γαλλία, κλήθηκε να μείνει πιστή στον όρκο που είχε δώσει. Αρχικά έγινε οδηγός ασθενοφόρου, ενώ όταν τα στρατεύματα του Χίτλερ έκαναν ντου στο Παρίσι, η ίδια αρνήθηκε να εγκαταλείψει τη Γαλλία. Έκανε το σπίτι που είχε με το σύζυγό της έξω από τη Μασσαλία κρησφύγετο κατατρεγμένων συμμάχων, φροντίζοντας πληγωμένους πιλότους, φτιάχνοντας πλαστές ταυτότητες και χαρτούρες και φυγαδεύοντας κόσμο στην Ισπανία, συχνά χρηματίζοντας τα κατάλληλα άτομα.
Και για αυτές της τις δράσεις έγινε μέσα σε μια τριετία το νο1 στη λίστα καταζητούμενων της Gestapo, όπου ήταν γνωστή ως το “Λευκό Ποντίκι” μιας και συνήθιζε να ξεφεύγει από τα χέρια τους με μεγάλη ευκολία. Δυστυχώς προς τα τέλη του 1942 η Gestapo απέκτησε πρόσβαση σε χαρτούρες που μαρτυρούσαν την ταυτότητά της.
Ευτυχώς για την ίδια τα τσακάλια των βρετανικών γραφείων κρυπτογράφησης, έτυχε να μάθουν αυτή τη σημαντική λεπτομέρεια και να τη μεταδώσουν στη δικιά μας, η οποία την έκανε από τα Πυρηναία όρη προς Ισπανία, αλλά τελικά έγινε τσακωτή από ναζιά, τα οποία όμως δεν γνώριζαν πως είχαν να κάνουν με το Λευκό Ποντίκι . Την βασάνιζαν για ένα τετραήμερο κατά το οποίο αυτή δεν έβγαλε λέξη. Δεν έμαθαν ούτε το πραγματικό της όνομα. Εν τέλει την αφήσαν ελεύθερη και αυτή κατέληξε στο Λονδίνο.
Παράλληλα, πίσω στη Μασσαλία οι γκεσταπίτες βασάνισαν και σκότωσαν τον σύζυγό της, πράγμα που έμαθε μετά το πόλεμο — αν το μάθαινε πιο πριν ίσως γινόταν ακόμα πιο χάρντκορ απέναντι στους ναζί, αν και εδώ οφείλουμε να αναρωτηθούμε “πόσο πιο χάρντκορ;”.
Βλέπεις, όταν βρέθηκε στο Λονδίνο έγινε μέλος του σώματος ειδικών αποστολών της Βρετανίας και το 1944, μετά από μερικούς μήνες εκπαίδευσης, στάλθηκε με αλεξίπτωτο στη Γαλλία, αγκαλιά με ένα όπλο, έναν ασύρματο και μετρητά για τους Γάλλους αντάρτες.
Εδώ ένα ιστορικό ανέκδοτο λέει πως το αλεξίπτωτό της σκάλωσε σε ένα δέντρο και ο αρχηγός της ομάδας των Γάλλων ανταρτών πάνω στην οποία έπεσε έκανε σχόλιο τύπου “κρίμα που δεν φυτρώνουν πιο συχνά στα δέντρα τόσο ωραία φρούτα“. Αυτό έκανε την δική μας να τα πάρει κρανίο, να του δείξει το κωλοδάχτυλό της και να του πει “Κόφτο με αυτές τις γαλλικές μαλακίες” — ή κάτι τέτοιο.
Πέραν του ιστορικού ανέκδοτου, η εν λόγω ομάδα ανταρτών σκόπευε να σκοτώσει τη δικιά μας και να της πάρει τα λεφτά. Η Nancy κατάφερε να διαφύγει και στη συνέχεια έπεσε πάνω σε μια πιο σόι ομάδα ανταρτών. Εκείνοι την δέχτηκαν ως μέλος τους και μέσα στους επόμενους μήνες βρέθηκε όχι μόνο στην ηγεσία τους, αλλά ήταν και υπεύθυνη για τον εξοπλισμό σε όπλα πυρομαχικά και συστήματα επικοινωνίας για 7000 αντιστασιακούς.
Από αυτό το πόστο κατάφερε να κάνει πολλά σπασίματα στους ναζίδες, κόβοντας συγκοινωνίες, κάνοντας ντου στις προμήθειές τους, σαμποτάζ στα εργοστάσιά τους και φυσικά ήταν μανούλα στον ανταρτοπόλεμο. Μάλιστα είχε τύχει σκηνικό που σκότωσε έναν ναζή με τα ίδια της τα χέρια, πριν αυτός ρίξει σύρμα στους υπόλοιπους για το σαμποτάζ που μαγείρευαν οι αντάρτες της.
Όταν τελείωσε ο πόλεμος της δόθηκε για αρχή το “George Medal“, στα καπάκια το αμερικάνικο “Medal of Freedom“, το γαλλικό “Medaille de la Resitance“, τρεις “Croix de Guerre” καθώς και άλλα 7 τιμητικά μετάλλια.
Η Nancy βέβαια δε πολυσκοτίστηκε για όλα τούτα τα μπιχλιμπίδια πουλώντας αρκετά από αυτά μέσα στα επόμενα χρόνια.
Επίσης γύρισε πίσω στην Αυστραλία όπου κατέβηκε σαν υποψήφια για τις εκλογές του 1949 στο Σίδνεϊ με τους φιλελεύθερους, έχοντας σαν κύριο πολιτικό ανταγωνιστή της τον H. V. Evatt, από τον οποίο έχασε με πολύ μικρή διαφορά. Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε το 1951 και έπειτα από την ήττα της γύρισε στη Βρετανία όπου εργάστηκε για την υπηρεσία πληροφοριών της βρετανικής αεροπορίας.
Παραιτήθηκε από αυτό το πόστο το 1957, μετά τον γάμο της με έναν πιλότο ονόματι John Forward και στις αρχές των 60s γύρισαν πίσω στην Αυστραλία. Συνέχισε για κάποιο καιρό να ενεργοποιείται πολιτικά και εν τέλει κατέληξε στο Port Macquarie όπου έγραψε και εξέδωσε την αυτοβιογραφία της με τίτλο “The White Mouse“.
Έπειτα από 40 χρόνια γάμου, έμεινε χήρα το 1997 και τέσσερα χρόνια αργότερα γύρισε στη Βρετανία όπου πέρασε τη τελευταία δεκαετία της ζωής της παρέα με καλό αλκοόλ και φίλους.
Πέθανε στις 7 Αυγούστου του 2011, έπειτα από κάποια μόλυνση στο στήθος, σε ηλικία 98 ετών και οι στάχτες της σκορπίστηκαν σε ένα χωριό δίπλα στο Montlucon περίπου δύο χρόνια αργότερα.
Μπορείς να τσεκάρεις την αυτοβιογραφία της για περισσότερο ζουμί σχετικά με τη δράση της κατά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, αν σου κίνησε το ενδιαφέρον.
