The 7th Guest: Γρίφοι που μπορεί να σε τρελάνουν

The 7th Guest: Γρίφοι που μπορεί να σε τρελάνουν
  • Πλατφόρμα: DOS, CD-i, Mac OS, Windows, iOS, OS X, Linux
  • Εταιρεία Ανάπτυξης: Trilobyte
  • Είδος: Interactive movie, Puzzle adventure

Μας άρεσαν:

  1. Μια συλλογή από τους καλύτερους γρίφους (puzzles) που έχουν συγκεντρωθεί σε video game.
  2. Η πρωτοποριακή, για την εποχή, χρήση του FMV.
  3. Καλογυρισμένη ταινία τρόμου.

Δε μας άρεσαν:

  1. Δεν είναι επί της ουσίας adventure, άσχετα τι ισχυρίζεται η εταιρεία που το δημιούργησε.
  2. Η συμμετοχή του παίκτη είναι μηδαμινή.
  3. Απλά λύνεις τους γρίφους και προχωράς.

Παρουσίαση του The 7th Guest

Έχω στην κατοχή μου ένα τετράδιο (εντάξει, δεν είναι ο ακριβής όρος μιας και είναι λίγο πιο εντυπωσιακό) στο οποίο καταγράφω κάθε γρίφο-puzzle που συναντάω στα παιχνίδια που παίζω (όχι απαραίτητα μόνο στα adventures).

Δεν μιλάω φυσικά για τους συνηθισμένους γρίφους που καλείται να λύσει ένας παίκτης (χρησιμοποίησε το σωστό αντικείμενο στη σωστή στιγμή, πάτα ένα κουμπί για να ενεργοποιήσεις έναν μοχλό για να ανοίξει μία πόρτα κοκ.), αλλά για εκείνους που σε κολλάνε σε μία οθόνη, σου βάζουν μπροστά μία παράξενη συσκευή (ή μια σκακιέρα) και σε προκαλούν να βρεις τη λογική της για να συνεχίσεις.

Γρίφους-puzzles σαν αυτόν λίγο παρακάτω, στον οποίον πρέπει να τοποθετήσεις τις βασίλισσες με τέτοιο τρόπο ώστε καμία να μην απειλείται από κάποια άλλη (ελπίζω να θυμάστε πώς κινούνται οι βασίλισσες στο σκάκι).

Οι περισσότεροι λοιπόν από τους γρίφους στο τετράδιο μου είναι παρμένοι από ένα παιχνίδι που είχε κάνει πάταγο όταν κυκλοφόρησε το 1993 και έκανε ακόμα και τον Bill Gates να δηλώσει πως “είναι το καινούργιο δεδομένο στην interactive διασκέδαση“, το “The 7the Guest“. Ο Bill Gates δεν είχε και μεγάλο δίκιο.

Το συγκεκριμένο video game μπορεί να πούλησε κάπου στα 2 εκατομμύρια αντίτυπα και να ανήκει στη λίστα μου με τα 101 καλύτερα video games όλων των εποχών, όμως η τεχνολογία που χρησιμοποίησε (το FMV, A.K.A. αληθινοί ηθοποιοί σε ψευδο3-D σχεδιασμένα σκηνικά) γρήγορα κρίθηκε πανάκριβη και χωρίς τα ανάλογα αποτελέσματα, ενώ είχε και μια σειρά άλλων μειονεκτημάτων που τα έδειξε μόνο ο χρόνος: καταρχήν δεν είναι adventure.

Ναι υπάρχει σενάριο και μάλιστα αρκετά καλό (θα το δούμε παρακάτω), ναι τριγυρνάς σε κάποιους χώρους αναζητώντας την εξέλιξη της ιστορίας, στην ουσία όμως του πράγματος ο παίκτης δεν κάνει τίποτα άλλο από το να λύνει γρίφους τύπου puzzles.

Η ακολουθία πάει κάπως έτσι: βλέπεις κάποιο cinematic που προχωράει την ιστορία, περπατάς και πέφτεις πάνω σε ένα puzzle, το λύνεις και βλέπεις το επόμενο cinematic κοκ. Μέχρι το τέλος του παιχνιδιού. Κανένας διάλογος, καμία ουσιαστική συμμετοχή στην ιστορία, καμία επαφή με το περιβάλλον. Sorry Bill, αυτό μπορεί να είναι διασκέδαση, δεν είναι όμως interactive.

Και τότε “γιατί παρουσιάζεις σήμερα αυτό το παιχνίδι κύριε Στέλιο;” θα ρωτήσουν οι 6 φανατικοί αναγνώστες της στήλης. Γιατί το “The 7th Guest” είναι μια πρόκληση για το μυαλό. Όπως μόνο τα adventures μπορούν να είναι. Μερικοί από τους πιο σατανικούς γρίφους-puzzles, που με έκαναν να κλαίω στο μαξιλάρι μου που δεν μπορούσα να τους λύσω (μην ξεχνάμε πως ελλείψει internet ούτε hint δεν μπορούσαμε να πάρουμε), εμφανίζονται στις οθόνες του.

Για όσους φανατίζονται με τέτοια πράγματα, καταλαβαίνουν πως όταν βρίσκεσαι μπροστά σε μια τέτοια πρόκληση, αν κλείσεις τον υπολογιστή σου και δεν έχεις λύσει το puzzle που σε βασανίζει, τις υπόλοιπες μέρες (ώρες; λεπτά;) μέχρι να ξαναμπείς στο παιχνίδι, προσπαθείς να βρεις την απάντηση στα δέντρα, στον ουρανό, στα μάτια της κοπέλας σου… Ω ναι, για τέτοιο κόλλημα μιλάμε.

Η ιστορία του The 7th Guest θυμίζει καλοστημένη ταινία τρόμου: ξεκινάει με τη δολοφονία μιας γυναίκας από έναν τύπο που αργότερα θα γίνει πολύ επιτυχημένος πουλώντας παιδικές κούκλες και θα χτίσει και μία πολυτελή πανσιόν και θα εξαφανιστεί περίεργα μόλις την ολοκληρώσει και θα καλέσει κάποια στιγμή έξι ανθρώπους για να τους «ξεναγήσει» σε αυτήν και εκείνοι θα βρεθούν παγιδευμένοι σε μια τρέλα γρίφων και φαντασμάτων περιμένοντας τον έβδομο καλεσμένο. Το story τα έχει όλα:

Φαντάσματα παιδιών (και όλοι ξέρουμε πως δεν υπάρχει τίποτα πιο τρομακτικό από αυτά), ένοχο παρελθόν που αποκαλύπτεται σιγά σιγά, έναν super-extra-ultra κακό τύπο, πόρτες που τρίζουν, σκοτεινούς διαδρόμους, θανάτους (όχι τον δικό σου, μην ξεχνάς, στο 99% των adventures ΔΕΝ πεθαίνεις). Το ποιος είσαι εσύ που περιφέρεσαι μέσα στο σπίτι και βλέπεις την ιστορία να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια σου, θα αποκαλυφθεί στο τέλος (και είναι ενδιαφέρουσα αποκάλυψη).

Για να χωρέσει όλα του τα καλούδια, το “The 7th Guest” ήταν από τα πρώτα παιχνίδια που κυκλοφόρησαν σε CD-RΟΜ, είχε extra CD με το soundtrack του παιχνιδιού, ενώ 2 χρόνια μετά κυκλοφόρησε το sequel του ονόματι “The 11th Hour”, που είναι μία από τα ίδια χωρίς το στοιχείο της έκπληξης που έφερνε μαζί του “The 7th Guest”.

Δεν έχουμε να κάνουμε λοιπόν με ένα original adventure αλλά με ένα μπασταρδάκι που υπόσχεται να σας τηγανίσει το κεφάλι. Αν λοιπόν είστε αναγνώστης του Dan Brown και αν θέλετε κάτι πιο δύσκολο από ένα Sudoku, το The 7th Guest θα σας ανοίξει τις πύλες του. Θα μπορέσετε να βρείτε την έξοδο ξανά;