The Matrix Revolutions (2003). Ταινία δράσης, επιστημονικής φαντασίας

• Είδος: Ταινία δράσης, επιστημονικής φαντασίας
• Σκηνοθεσία: Larry Wachowski, Andy Wachowski
• Ηθοποιοί: Keanu Reeves, Carrie-Anne Moss, Laurence Fishburne, Hugo Weaving, Jada Pinkett Smith, Monica Bellucci, Collin Chou, Harry J. Lennix, Nona Gaye, Harold Perrineau Jr., Adrian Rayment, Neil Rayment, Lambert Wilson, Helmut Bakaitis, Mary Alice
• Διάρκεια: 129 λεπτά
• Ημερομηνία κυκλοφορίας: 5 Νοεμβρίου 2003
• Παραγωγή: Warner Bros.
• Προϋπολογισμός ταινίας: 110 με 150 εκατομμύρια δολάρια
• Ακαθάριστα έσοδα: 427 εκατομμύρια δολάρια

Είναι η πρώτη φορά που δεν ξέρω αν πρέπει να γράψω λίγα ή πολλά. Αν γράψω πολλά θα πει ο αναγνώστης «άντε μωρέ ο καραγκιόζης, το μόνο που ξέρει είναι να θάβει και να μην εκτιμά αυτό που είδε». Αν γράψω λίγα θα πείτε «το παλικαράκι είναι εντελώς άσχετο, δεν έπιασε τα νοήματα της ταινίας και δεν ξέρει τι να γράψει». Έχω γράψει σε αυτό το ιντερνετικό περιοδικό για κινηματογράφο δεκάδες κριτικές. Είναι όμως πραγματικά η πρώτη φορά που βρίσκομαι σε τέτοια κατάσταση προτού ξεκινήσω να γράφω. Νοιώθω ότι με έχουν κοροϊδέψει για τα καλά. Ότι κάποιος γελάει στα μούτρα μου ακόμα. Και εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα για αυτό.

Όσα ακολουθούν στις παρακάτω γραμμές είναι όσα πραγματικά πιστεύω, όσα κανένας φαν της τριλογίας δεν θα μπορέσει να αποδεχθεί ποτέ –ευελπιστώ μόνο σε κάποια σκεπτόμενα άτομα που αντελήφθησαν έστω και ένα ποσοστό του τι είναι το Matrix Revolutions, αλλά και το Matrix γενικότερα– και ασφαλώς όσα πολλοί, από μια πρόχειρη «έρευνα» που έκανα, ενστερνίζονται.

Το Matrix Revolutions είναι το τελευταίο κεφάλαιο της τριλογίας. Στο Reloaded είχαμε αφήσει τον εκλεκτό Νίο και τον Μπέιν (Σμιθ) αναίσθητους μέσα στο σκάφος, και μερικά σημαντικά ερωτήματα να αιωρούνται. Υπάρχει Μέητριξ μέσα σε Μέητριξ; Αν όχι τότε πως κατάφερε και σταμάτησε τους φρουρούς, που τους καταδίωκαν, εκτός Μέητριξ; Είναι ο Νίο ο εκλεκτός των εκλεκτών μετά από άλλους εκλεκτούς που προηγήθηκαν; Μήπως τελικά ακόμα και η Ζάιον είναι Μέητριξ μέσα στο Μέητριξ; Απαντήθηκαν αυτά τα ερωτήματα;

Δεν το νομίζω. Είχαμε κάποιο αντίστοιχο κλείσιμο στο ίδιο ευφυές φιλοσοφικό-θρησκευτικό υπόβαθρο με το άνοιγμα; Ούτε. Μήπως τελικά δεν μας λύθηκε ούτε καν το ερώτημα που είχαμε από το πρώτο έργο; What is the Matrix?

Η τριλογία του Μέητριξ αποδείχτηκε πως είναι κάτι σαν το ελληνικό χρηματιστήριο. Ξεκίνησε δυναμικά, μοίρασε προσδοκίες, μετατράπηκε με το Reloaded σε μια τεράστια φούσκα, που δεν έσκασε μόνο και μόνο επειδή κάποιος «Αρχιτέκτονας» έθεσε κάποια νέα ερωτήματα, που ανάγκασαν τους φαν να γράφουν θεωρίες επί θεωριών, και τέλος με το Revolutions η τεράστια φούσκα έσκασε. Μπροστά στα μάτια μας. Και εμείς σαν αμνοί προς σφαγή πληρώσαμε για να τη δούμε να σκάει. Τόσο κορόιδα είμαστε!

Αυτή η φούσκα, που αποκαλούμε τριλογία δεν έχει ούτε αρχή, ούτε μέση, ούτε τέλος. Γιατί το λέω αυτό; Ας δούμε λίγο την παρακάτω εξίσωση. Η ευφυΐα, που επιτυχημένα πλασαρίστηκε στο πρώτο έργο, έκανε θραύση και δικαίως. Γράφτηκαν άπειρα ποστ στο φόρουμ του Texnologia.Net, άπειρα σε άλλα φόρουμ, πάρα πολλά άρθρα στον Τύπο, και πολλές σελίδες ανοίχτηκαν στο διαδίκτυο. Η ευφυής ιδέα λοιπόν του πρωταρχικού κόνσεπτ προσπάθησε να εκλογικευτεί αποτυχημένα στο Reloaded. Και τέλος με το Revolutions ήρθαν τα πάνω κάτω. Γιατί απλούστατα το Revolutions είναι ένα τεράστιο τίποτα με γαρνιτούρα αναρίθμητους κάλυκες. Όσα έκαναν το Μέητριξ μύθο απομυθοποιήθηκαν.

Γιατί αυτό που αντίκρισα στο Revolutions δεν έχει καμία λογική! Όσα είδαμε στο πρώτο έργο δεν υφίστανται στο τρίτο!!! Όσα πανέξυπνα και με προσοχή χτίστηκαν-γράφτηκαν στο πρώτο σενάριο αποδεικνύονται το πιο ωραίο ψέμα στο τρίτο. Και το θεωρώ ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ το να κρίνουμε το Revolutions σαν ένα και μόνο έργο! Διότι είναι καταφανέστατα η ύστατη προσπάθεια να δικαιολογηθούν τα αδικαιoλόγητα λέγοντας «δείτε το αυτόνομα»! Mην κρυβόμαστε. Αν το δούμε και το κρίνουμε σαν κάτι ολοκληρωμένο θα απογυμνώσουμε την πραγματική αλήθεια πίσω από αυτή την κοροϊδία! Ας κλίνουμε λοιπόν όλοι μαζί την λέξη αντίφαση. Η αντίφαση, της αντίφασης, την αντίφαση, ΩΩΩΩΩΩ αντίφαση!!!

Οι μηχανές είναι μηχανές. Ένα και ένα κάνουν δύο. Οι άνθρωποι για αυτούς είναι μπαταρίες. Άνθρωποι που ελευθερώθηκαν και πλέον δεν είναι μπαταρίες πρέπει να εξολοθρευτούν. Άρα; Θα γίνει ειρήνη; Όχι βέβαια. Ο Νίο θα τους σταματήσει; Τρελοί θα είστε!!! Το φινάλε είναι… σαν να μην είναι φινάλε. Γιατί ένα λεπτό μετά την «ειρήνη» οι ορθολογικές μηχανές θα κάνουν αυτό που θέλουν.

Και ας χτυπιούνται όσοι Νίο θέλουν. Από τη στιγμή που η «απειλή» Σμιθ εξολοθρεύεται ποια συναισθηματική δέσμευση (εδώ γελάνε έτσι;) κάνει τον Αρχιτέκτονα να παύσει την επίθεση κατά της Ζάιον; Κλαπ κλαπ κλαπ… Προκαλώ τον κάθε φαν της τριλογίας να πάρει τα ερωτήματα του πρώτου φιλμ και να αρχίσει να ξετυλίγει το κουβάρι. Μέχρι τέλους. Και αμείλικτα! Χωρίς φτηνές δικαιολογίες. Θα εκπλαγείτε πόσες αντιφάσεις θα ανακαλύψετε.

Το δε θέμα της πίστης αναμοχλεύεται συνέχεια. Πρέπει να πιστέψει ο Νίο ότι θα σταματήσει τον πόλεμο. Πρέπει να πιστέψει η Νιόβη σε αυτόν για να του δώσει το σκάφος του. Πρέπει να πιστέψει η γυναίκα του Λινκ ότι αυτός θα γυρίσει. Πρέπει να πιστέψει η Τρίνιτυ ότι θα τα καταφέρουν.

Πρέπει να πιστέψει ο Μορφέας και πάλι στα λόγια της μις Προφήτη. Πρέπει να πιστέψει ο Νίο ότι θα νικήσει τον Σμίθ. Ε ΚΑΙ; Αν όλο αυτό το συνονθύλευμα έχει έστω και κάποια λογική ή σκοπό τότε μπορεί να έχει αντίκτυπο μόνο σε εφήβους. Επιπροσθέτως αν στο πρώτο έργο ο πρωταγωνιστής ήταν ο Νίο, στο Reloaded ήταν η Ζάιον, και στο Revolutions πρωταγωνιστές είναι οι μηχανές και ο Νίο ο πιο ακριβοπληρωμένος κομπάρσος που έχουμε συναντήσει.

Οι μάχες, που είναι το μισό έργο σε διάρκεια, δεν είναι ούτε στο ελάχιστο απολαυστικές σαν θέαμα και το μόνο που προσφέρουν είναι μια φασαρία στα αυτιά μας. Επίσης ορισμένες σκηνές είναι παιδαριώδης, καθώς υπάρχουν κάποιοι νόμοι της φύσης που στο Μέητριξ δεν ισχύουν προφανώς για τους Γουακόφσκι. Τα τέλεια εφέ δεν μας κάνουν να απορούμε για το κόστος και τη διαφήμιση της ταινίας αλλά ταυτόχρονα δεν σώζουν αυτό το αίσχος από τον σκουπιδοφάγο.

Όσο για τους χαρακτήρες οι μόνοι που κλέβουν την παράσταση είναι τα ψηφιακά χταπόδια. (αλήθεια αυτά πως είπαμε ότι μπορούν και πετάνε;;;). Ο Σμιθ είναι ο ήρωας που θα σε κάνει να φας το φαΐ σου αν είσαι δίχρονο παιδάκι και όχι ο χαρακτήρας απειλή για το Μέητριξ ή αν προτιμάτε ο χαρακτήρας εκ διαμέτρου αντίθετος του Νίο, που οδηγεί στο μεγαλειώδες κοινότοπο φινάλε μάχη καλού με το κακό. Ακόμα και αυτή η… εναέρια μάχη δεν έχει τίποτα μα τίποτα το μεγαλειώδες για ένα τέλος ταινίας που απαιτούσε κάτι μεγαλειώδες, έστω εικαστικά.

Εκτός των άλλων ο Σμίθ με φτηνές ατάκες αποπροσανατολισμού του θεατή, περί ανθρωπίνων συναισθημάτων δηλαδή ψευδαισθήσεων, μας κάνει να αναφωνήσουμε έλεος! Τέλος η σκηνή με την Τρίνιτυ πριν το φινάλε είναι σκηνή που αν δει ο Φώσκολος θα πει πως θα την έκανε καλύτερη. Γενικά οι δραματουργικές απόπειρες που έγιναν είναι μια παταγώδης αποτυχία.

Όσοι πουν στο Revolutions «ευχαριστώ δεν θα πάρω» θα κάνουν την καλύτερη επιλογή. Όσοι από εσάς τώρα θέλετε να σχολιάσετε όλα τα προαναφερθέντα γύρω από την ταινία αυτή (τρίτη και τελευταία εύχομαι και προσεύχομαι για αυτό… ναι Γιώργο πρέπει να πιστέψεις ότι είναι η τελευταία για να μην υπάρξει και άλλο σήκουελ) μπορείτε να μπείτε στο φόρουμ μας και να το κάνετε. Προσωπικά δεν έχω τίποτα να προσθέσω. Εγώ νίπτω τας χείρας μου και επαναλαμβάνω το αρχικό μου ερώτημα. What is the Matrix?

Το Matrix Revolutions δεν είναι μια απογοήτευση. Είναι ένα έργο για τον μέσο ανεγκέφαλο Αμερικανό ή ένα έργο για τους απανταχού εφήβους του πλανήτη. Πάνω από όλα όμως είναι η μεγαλύτερη ειρωνεία που αντικρίσαμε ποτέ εντός κινηματογραφικής αίθουσας. Οι αδελφοί Γουακόφσκι φωνάζουν “ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΗΛΙΘΙΟΙ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΑΤΕ ΟΤΙ ΘΑ ΣΤΥΨΟΥΜΕ ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΕΝΑ ΦΙΛΟΣΟΦΗΜΕΝΟ ΦΙΝΑΛΕ!!!”. Άουτς! Ναι. Και όμως. Αυτό είναι ειρωνεία! Ήρθαν, είδαμε, μάς τα πήραν και φύγανε.

Ας προσέχαμε. Ή ας το θέσω αλλιώς. Ας προσέχανε. Είτε ας έκαναν ένα μεγάλο σε διάρκεια έργο που θα προσκυνάγανε όλοι ή να έμεναν μόνο στο πρώτο φιλμ. Διότι τα δύο σήκουελ αποδεικνύεται πως δεν έχουν ούτε έναν λόγο ύπαρξης. Ωπ! Λάθος. Τα χρήματα είναι ένας θαυμάσιος λόγος ύπαρξης σήκουελ.

The Matrix Revolutions (review)

Είναι σχεδόν απίστευτο τι μπορεί να κάνει το μυαλό του ανθρώπου χωρίς να πάρει χαμπάρι το ίδιο το άτομο. Υποσυνείδητα, ύπουλα. Και σχεδόν ανεξέλεγκτα από ένα σημείο και μετά…

Και στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ 2ης και 3ης ταινίας, έκανε ο,τι χειρότερο: φούντωσε προσδοκίες, έπλασε κόσμους και σενάρια πολύπλοκα, γέννησε αναρίθμητα βεβιασμένα συμπεράσματα, που σα να βάζεις ένα τούβλο σε λάθος θέση σε σχέση με το που θα μπει το επόμενο, έχτισε ένα περίεργο “κτίριο”. Μια παραμορφωμένη κατασκευή (διαφορετική από αυτή που ήθελαν να δείξουν οι “εργολάβοι”) χωρίς σωστά θεμέλια, που φυσικά με τον τελευταίο -εξίσου περίεργο- όροφο, καταποντίζεται.

Αυτή είναι, με λίγα λόγια, η κινητήρια δύναμη πίσω από το μεγαλύτερο θάψιμο και μένος προς μια ταινία που έχω δει ποτέ (ίσως και σεις). Αλλά ας δούμε λίγο κατά πόσο όλα αυτά δικαιολογούνται…

Το Revolutions συνεχίζει ακριβώς από εκεί που τελείωσε το Reloaded. Νίο και Μπέϊν αναίσθητοι, οι μηχανές να φθάνουν την Ζάϊον και οι υπόλοιποι να προσπαθούν να καταλάβουν τι πήγε στραβά. Τα πράγματα περιπλέκονται καθώς ο Νίο είναι παγιδευμένος ανάμεσα στον κόσμο των μηχανών και το Μέϊτριξ σε ένα μέρος που έξυπνα απεικονίζεται ως σταθμός τρένου.

Στον τοίχο από πίσω γράφει “ΜOBIL AVE” το οποίο όχι δεν είναι διαφήμιση της εταιρίας πετρελαίων όπως ίσως πουν οι είρωνες. Είναι αναγραμματισμός του LIMBO που είναι το μέρος όπου μένουν παγιδευμένες οι ψυχές όσων είναι αβάπτιστοι ή όσων ενώ δεν είχαν αμαρτίες, δεν συμπεριλήφθηκαν στον παράδεισο ακόμα. Ένα τρένο που έρχεται γράφει προορισμό “LOOP”, υπενθυμίζοντας ότι όλα είναι κυκλικά με αρχή και τέλος.

Το γιατί η Oracle έχει άλλη όψη (μια και η προηγούμενη ηθοποιός πέθανε) υπονοείται αλλά δεν εξηγείται πολύ φανερά (παρά μόνο στο παιχνίδι για PC). Δεν έχει και μεγάλη σημασία. Πάντως η εξήγηση ήταν καλή.

Ο Μορφέας, η Τρίνιτυ και ο Σέραφ προσπαθούν να σώσουν τον Νίο το οποίο προϋποθέτει συνάντηση με τον Μεροβίντζιαν… με ότι αυτό συνεπάγεται (δράση, ευχάριστη ερμηνεία από τον Μεροβίντζιαν, ευχάριστη παρουσία από την Περσεφόνη).

Γενικά το σενάριο για μένα, δεν έχει πολλά λάθη. Έχει όμως περισσότερα από τις 2 προηγούμενες και αφήνει αναπάντητα ορισμένα ερωτήματα. Σκόπιμα ή όχι; Οι πιθανότητες τείνουν να είναι περισσότερες για την 1η περίπτωση αν βασιστούμε στα λεγόμενα των Γουατσόφσκυ πριν από το 2ο και 3ο έργο.

Υπάρχουν όμως κάποια πράγματα που και δεν τα περιμέναμε από τους αδελφούς Γουατσόφσκυ και τα οποία χαλάνε την εικόνα του έργου. Δε θα αναφέρω πολλά εδώ για όσους δεν έχουν δει ακόμη το έργο, αλλά αν θέλετε τα συζητάμε εδώ.

Βασικό λάθος φαίνεται να είναι ότι δίνουν περισσότερο βάρος από όσο θα έπρεπε στη μάχη και στα εφέ (το οποίο από μόνο του δεν είναι κακό), αλλά εις βάρος των χαρακτήρων. Ο Μορφέας είναι στο παρασκήνιο, η Τρίνιτυ το ίδιο. Η Περσεφόνη έχει μια ατάκα μόνο.

Ευτυχώς έχουμε και θετικά από μερικές ερμηνείες: ο Μεροβίντζιαν έχει πάλι μια καλή παρουσία, η νέα προφήτισσα είναι πολύ καλή, ο Μπέϊν και ο Σμιθ επίσης, μέχρι και ο Ινδός Rama-Kandra, ενώ ο πιο γραφικός χαρακτήρας είναι σίγουρα ο Trainman (Bruce Spence) ο οποίος έφερνε αρκετά αν θυμάστε, στο φάντασμα που συνάντησε ο Πάτρικ Σουείζι στο “Ghost” (με την Γούπι Γκολντμπεργκ). Χαρακτηριστικό επίσης το γεγονός ότι σε αυτό το έργο ο εκλεκτός… δεν είναι στο κέντρο του ενδιαφέροντος (!) τονίζοντας ότι και αυτός είναι ένα κομμάτι μιας μηχανής με ένα συγκεκριμένο σκοπό (άσχετα αν δεν είναι ακριβός ο ίδιος σε κάθε κύκλο).

Ένας άλλος τομέας που παραμελήθηκε κάπως, είναι η φιλοσοφία και τα νοήματα για τα οποία είχαμε προετοιμαστεί από τις 2 πρώτες ταινίες. Όχι ότι εδώ δεν έχουμε τέτοιους διάλογους. Απλά οι περισσότεροι παραμένουν κρυπτικοί και όλοι περίμεναν κάτι πιο ξεκάθαρο και ευθύ. Το αν είναι καλύτερα ή χειρότερα έτσι, εξαρτάται από τον κάθε θεατή (αν τα εξηγούσαν περισσότερο θα ακούγαμε το παράπονο ότι “τα εξηγούν πολύ, δεν είμαστε χαζοί” κλπ)… Υπολείπεται πάντως σε ατμόσφαιρα και σεναριακή ανάπτυξη σε σχέση με τα 2 πρώτα έργα. Σκόπιμα; Μόνο οι ίδιοι ξέρουν… (αν έχετε δει το έργο, βουτήξτε εδώ για αναλύσεις).

Η σκηνοθεσία είναι αρκετά καλή με πλάνα που θυμίζουν κόμικ, με λιγότερες σκηνές σε αργή κίνηση και με αρκετά ανοιχτές γωνίες λήψης (μια και υπήρχε το χρήμα για μεγάλα σετ, γραφικά κλπ).

Τα οπτικοακουστικά εφέ και τα σκηνικά σίγουρα είναι οι πρωταγωνιστές αυτής της ταινίας, κάτι που ποτέ δεν είναι μόνο θετικό. Η δουλειά εδώ είναι καταπληκτική και ανεπανάληπτη. Χιλιάδες σέντινελς, πολυβόλα, μηχανικοί εξωσκελετοί, εκρήξεις με χρώματα που δεν έχουμε ξαναδεί, υπέροχα σχεδιασμένα πλοία και σετ που σπάνια συναντάμε. Φοβερά πολύπλοκη σχεδίαση της πόλης των μηχανών και πολύ όμορφη απεικόνιση του πως την βλέπει ο Νίο. Η μάχη του καλού και του κακού όμορφη, με πινελιές από κόμικς και ιαπωνικά κινούμενα σχέδια, σίγουρα εντυπωσιάζει. Αν προσέξετε, περιέχει και πολύ λιγότερα πλάνα από πλήρως ψηφιακούς χαρακτήρες, κάτι που είναι θετικό γιατί ακόμα δεν υπάρχει η τεχνολογία ώστε να φαίνονται όσο καλά όσο οι ηθοποιοί.

Τα ηχητικά εφέ είναι πληθωρικά και καλοδουλεμένα. Από το περπάτημα του Νίο στην πόλη των μηχανών σαν πάνω σε ενέργεια, στο πάτημα της ρομποτικής πανοπλίας στην Ζάϊον όπου πολλά κιλά μετάλλου τρίζουν τα καθίσματα (εκτός αν δεν έχετε πάει σε καλή αίθουσα οπότε καλά να πάθετε).

Μακιγιάζ και κουστούμια στα συνηθισμένα επίπεδα των προηγούμενων ταινιών. Ανατριχιαστικά καλό το μακιγιάζ πάνω στον Μιφούνε.

Η μουσική επένδυση του έργου είναι περισσότερο ορχηστρική από τις προηγούμενες για να δώσει επιπλέον επικότητα και συναίσθημα παρά να είναι κουλ. Και το καταφέρνει μια χαρά ο Ντον Ντέιβις. Τα περισσότερα κομμάτια είναι αμιγώς με ορχήστρα, ενώ και εκείνα σε συνδυασμό με συγκροτήματα έχουν καλό αποτέλεσμα. Περισσότερα για τη μουσική στην κριτική μας εδώ.

Γενικά

Λυπάμαι που το 3ο μέρος δεν μας “γέμισε” όσο υπόσχονταν τα προηγούμενα 2. Ή μήπως νομίσαμε ότι μας υποσχόταν τόσα; Περισσότερο όμως λυπάμαι που πολλοί δεν βλέπουν με καθαρό μυαλό τι είναι το Μέιτριξ: ΜΙΑ ταινία (όχι 3), με φαντασία, με έξυπνους διάλογους και σενάριο, με δράση, με νοήματα αλλά και με ελαττώματα φυσικά, δοσμένη με το στυλ που κάποιος θα έγραφε και θα σχεδίαζε ένα κόμικ. Προφανώς μεγάλο κομμάτι του κοινού του σινεμά δεν είναι έτοιμο να δεχτεί τέτοια παρουσίαση, αλλά μια πιο συμβατική, όπως των ταινιών X-Men.

Το Μέϊτριξ είναι μια πολύ άνω του μέσου όρου περιπέτεια, από αυτές που δε βγαίνουν συχνά. Δεν μπόρεσε να ευχαριστήσει τους πάντες. Αλλά και οι “πάντες” πίστευαν ότι θα δουν κάτι το φοβερό, πίστευαν ότι θα νιώσουν όπως στο 1ο μέρος, αλλά… ξέχασαν ότι αυτά δεν γίνονται. Στην καλύτερη περίπτωση να προσεγγίσει. Και κατά τη γνώμη μου προσεγγίζει σαν ιστορία, αλλά “αυτότραυματίστηκε” σεναριακά και χάλασε λίγο την ισορροπία ουσία-θέαμα. ‘Όμως φυσικά και αξίζει να την δείτε!

Εν τέλει, πολύς κόσμος υποπίπτει στο λάθος να κρίνει την 3η ταινία σαν αυτόνομη και να την κοντράρει με την 1η. Και δεδομένου ότι όλο αυτόν τον καιρό από το 1ο έργο μέχρι σήμερα, λιθαράκι-λιθαράκι, έχουν χτιστεί πολλές περίεργες απόψεις για το τι είναι το Reloaded, για το τι είναι το Revolutions, ή για το τι έπρεπε να είναι… σας προτείνω να μην δίνετε σημασία σε οποιονδήποτε ακραίο χαρακτηρισμό ή κριτική, γιατί πιθανότατα είναι υπερβολικός. Είτε είναι αρνητικά σχόλια, είτε είναι θετικά. Αντ’αυτού πηγαίνετε ένα σινεμά… πχ… στο Revolutions 🙂 για να περάσετε ακόμα 2 ώρες καλά. Και αν σας κάνει και μασάζ στον εγκέφαλο με κάποιο φιλοσοφικό μήνυμα… θεωρήστε το bonus… 🙂

Δείτε παρακάτω το τρέιλερ της ταινίας The Matrix Revolutions (2003).