Spartan (2004). Ο Σπαρτιάτης

Πληροφορίες

• Είδος: Ταινία θρίλερ, δράσης
• Σκηνοθεσία: David Mamet
• Ηθοποιοί: Val Kilmer, Derek Luke, William H. Macy, Kristen Bell, Ed O’Neill
• Διάρκεια: 106 λεπτά
• Ημερομηνία κυκλοφορίας: 31 Ιανουαρίου 2004
• Ελληνικός τίτλος: Ο Σπαρτιάτης
• Παραγωγή: Warner Bros.
• Προϋπολογισμός ταινίας: 23 εκατομμύρια δολάρια
• Ακαθάριστα έσοδα: 8 εκατομμύρια δολάρια

Τρία χρόνια μετά το «Κόλπο» (Heist) ο Ντέιβιντ Μάμετ ξαναβάζει κάτω την πένα του, γράφει σενάριο και το σκηνοθετεί ο ίδιος. «Ο Σπαρτιάτης» λοιπόν είναι το τελευταίο του πόνημα και με περισσή χαρά σας ανακοινώνω πως ουδεμία σχέση έχει με το Heist, μια ταινία που κατά την προσωπική μου άποψη αποτελεί μελανό σημείο στην καριέρα του πολυτάλαντου Μάμετ.

Ο Σκοτ (Βαλ Κίλμερ) είναι μυστικός πράκτορας, από αυτούς που θα έλεγε κανείς πως αναλαμβάνει τις δύσκολες κυβερνητικές αποστολές. Πολύπειρος στο χώρο του, είναι ο άνθρωπος που οι μυστικές υπηρεσίες εμπιστεύονται… τα μάλα. Όταν η κόρη όμως ενός από τα σημαντικότερα πολιτικά πρόσωπα του έθνους απαγάγεται του ανατίθεται να την βρει το ταχύτερο δυνατό, προτού διαρρεύσει η πληροφορία της απαγωγή της στον Τύπο, γεγονός το οποίο θα δυσκολέψει σε μεγάλο βαθμό το έργο της ανεύρεσης της.

Βήμα βήμα, με μέθοδο και υπομονή η επιχείρηση οδεύει προς την επιτυχία μόνο που πολλοί αστάθμητοι παράγοντες χαλάνε το «γλυκό» και έρχονται τα πάνω κάτω. Πολλά πράγματα που ποτέ δεν περίμενε ότι θα συναντήσει ο Σκοτ έρχονται στην επιφάνεια και τον αναγκάζουν να τα αντιμετωπίσει για πρώτη φορά!

Σενάριο μεστό, ώριμο, από αυτά που χαίρεσαι να βλέπεις και σε κάνουν να φέρνεις στο μυαλό σου σκέψεις του τύπου «χαίρομαι που δεν έχει ούτε μια κλισέ ατάκα» ή «χαίρομαι που δεν υπάρχει ούτε μια τόση δα υπερβολική κάπως σκηνή». Η αλήθεια είναι πως τα ατού που σχηματίζουν την συνταγή της επιτυχίας σε αυτό το φιλμ είναι δύο. Οι άφθονες σεναριακές ανατροπές, που προάγουν άμεσα το ενδιαφέρον της ταινίας λεπτό προς λεπτό και ο ρεαλισμός της.

Σε αυτή την ταινία όταν κάποιος πεθαίνει… πεθαίνει! Δεν σπαρταράει, δεν λέει βαρυσήμαντα λόγια πριν την τελευταία του πνοή, ούτε κάποιος δεν αντιδρά σωστά παρά μόνο κλαίει δίπλα στον ξεψυχούντα. Μπαμ, κάτω. Τελεία. Μπορεί αυτό να μοιάζει με ασήμαντη λεπτομέρεια αλλά πραγματικά δεν θυμάμαι από πότε είχα να παρατηρήσω κάτι τέτοιο σε Χολυγουντιανή παραγωγή.

Αυτό το στοιχείο συν η συνεχής κλιμάκωση της πλοκής –σημειωτέον πως ποιανού κόρη είναι το θύμα, ή τι πόστο έχει κλπ. δεν αναφέρονται καν στην ταινία καθώς δεν είναι σημαντικά για το στόρυ- είναι δύο σημαντικοί λόγοι για να παρακολουθήσει κανείς αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα κατασκοπική ιστορία.

Ο Ντέηβιντ Μάμετ όμως δεν γράφει μόνο καλά. Σκηνοθετεί εξίσου καλά. Θα μπορούσε κάποιος να πει πως σκηνοθετεί ακαδημαικά, πως χρησιμοποιεί όλους τους πιθανούς τρόπους τοποθέτησης και κίνησης της κάμερας που είθισται να χρησιμοποιούν σε φιλμ του είδους δεκαετίες τώρα, αλλά παρόλα αυτά το αποτέλεσμα τον δικαιώνει και ξεχωρίζει για την ποιοτητά του. Αν μη τι άλλο λοιπόν μετέφερε στο σελιλόιντ με πολύ ικανοποιητικό τρόπο το σεναριό του.

Πέραν αυτού καθοδηγεί σωστά και τους χαρακτήρες του. Ο Βαλ Κίλμερ αν και ξενίζει λίγο στο ξεκίνημα του έργου μετά από λίγο όχι μόνο δεν μας απασχολεί αλλά μας οδηγεί στο να τον επαινέσουμε κιόλας για την ερμηνεία που δίνει. Φανερά γερασμένος (στα 45 του πια) -προσωπικά είχα να τον δω από το Red Planet (2000)- φαίνεται πως δεν το βάζει κάτω και προσπαθεί υποδυόμενος τον πράκτορα Σκοτ να φωνάξει στο Χόλυγουντ «παρών».

Μετά το Spiderman 2 ο «Σπαρτιάτης» αποτελεί το φιλμ που απόλαυσα περισσότερο την καλοκαιρινή περίοδο του 2004. Δια μέσου Ολυμπιακών μεταδόσεων και καλοκαιρινών βουτιών η ταινία του Ντέηβιντ Μάμετ καταφέρνει δύο πράγματα. Πρώτον να επαναφέρει στο προσκήνιο ένα ουσιαστικά ξεχασμένο είδος –κατασκοπικα βγαίνουν πολλά (π.χ. James Bond, xXx) αλλά ποιοτικά κατασκοπικά θρίλερ σπανιότατα- και δεύτερον καταφέρνει να μας καθηλώσει από την αρχή μέχρι το τέλος, δίνοντας μας την ευκαιρία να περάσουμε ιδιαιτέρως ευχάριστα κάτι λιγότερο από δύο ώρες.

Μοναδική αδυναμία πως τελικά πρόκειται για μια ταινία που πάντα, όποτε ακούτε τον τίτλο της σε συζητήσεις, θα θυμάστε ως κάτι το καλό αλλά ποτέ δεν θα την επαναφέρετε οικειοθελώς στη μνήμη σας ως κάτι το σούπερ αξιομνημόνευτο. Μια καλή σινεφιλική πρόταση για διασκέδαση αλλά δυστυχώς τίποτα παραπάνω. Θα ξεχαστεί εύκολα.

Δείτε παρακάτω το τρέιλερ της ταινίας Spartan (2004). Ο Σπαρτιάτης.