Atlantis: The Lost Empire (soundtrack)

2 Μαρτίου 2022

435

Σύνθεση και Παραγωγή Μουσικής: James Newton Howard
Εκτέλεση Μουσικής: Pete Anthony
Κυκλοφορία: Walt Disney Records
Συνολική Διάρκεια: 54 λεπτά
Εύρεση CD στην Αγορά: Εύκολη
Έτος Κυκλοφορίας: 2001
Είδος Tαινίας: Κινούμενα Σχέδια

Μία από τις πρόσφατες παραγωγές κινουμένων σχεδίων της Disney ήταν η ταινία Atlantis – The Lost Empire (Η Χαμένη Ατλαντίδα). Η βασίλισσα των κινουμένων σχεδίων μας ταξίδεψε αυτή τη φορά στη μυθική Ατλαντίδα. Ο θρύλος γίνεται πραγματικότητα για τους χαριτωμένους ήρωες της ταινίας και το ταξίδι αρχίζει…

Με μια τέτοια υπόθεση, η μουσική της ταινίας θα έπρεπε να ήταν αναλόγου κλίματος. Από τη μία μεγαλειώδης και επική (όταν αναφέρεται στην Ατλαντίδα), περιπετειώδης όπου χρειάζεται (οι κίνδυνοι στο ταξίδι προς τη μυθική χώρα παραμονεύουν) και φυσικά την κατάλληλα τρυφερή, με ίχνη παιδικότητας, μουσική καθώς αναφερόμαστε σε ταινία κινουμένων σχεδίων. Ο συνθέτης James Newton Howard φρόντισε να είναι ακριβώς έτσι η μουσική της ταινίας. Ένα πανέμορφο soundtrack με άκρως ενδιαφέρουσες μουσικές προτάσεις.

Ξεκινώντας το μουσικό ταξίδι, το πρώτο κομμάτι που ακούμε είναι και το πιο αδιάφορο από ολόκληρο το soundtrack. Πρόκειται για το τραγούδι “Where the Dream Takes You” που στην ταινία βρίσκεται στους τίτλους τέλους. Το κακό, βέβαια, για την ταινία δεν είναι μεγάλο. Για το soundtrack, όμως, η συμμετοχή του χαρακτηρίζεται ως αυστηρά για εμπορικούς λόγους και γίνεται ενοχλητική μιας και επί της ουσίας είναι ένα απογοητευτικό τραγούδι που θα του αφιερώσετε (το πολύ) ένα άκουσμα. Τουλάχιστον, δε βρίσκεται κάπου ενδιάμεσα στα υπόλοιπα κομμάτια ώστε να χαλάσει τη συνοχή της μουσικής.

Η μουσική του James Newton Howard αρχίζει δυναμικά με ένα από τα καλύτερα κομμάτια του CD: “The Submarine” (2). Ο ακροατής παίρνει την πρώτη γεύση από τη μουσική δράσης που θα ακολουθήσει μαζί με το κυρίαρχο θέμα της ταινίας. Ο πάγος της πρώτης γνωριμίας σπάει και ο συνθέτης κάνει τον ακροατή… απλά να θέλει κι άλλο.

Το κύριο μουσικό θέμα της ταινίας είναι πανέμορφο και η συχνή χρήση του στο soundtrack είναι ευπρόσδεκτη. Δεν αποτελεί, όμως, το μοναδικό λόγο που θα σας κάνει να λατρέψετε τη μουσική της ταινίας. Η ποιότητα της δουλειάς του James Newton Howard συνολικά είναι υψηλών προδιαγραφών με εμπνευσμένους συνδυασμούς της ορχήστρας, των φωνητικών και κάποιων άλλων εξωτικών οργάνων που ταιριάζουν στο ύφος της ταινίας.

Με άλλα λόγια, η μουσική δεν περιμένει ένα και μόνο θέμα για να αναδειχθεί. Και σε αυτό σημαντικό ρόλο παίζει το γεγονός ότι σχεδόν ποτέ δε γίνεται μονότονη. Το πιο σημαντικό πράγμα για ένα soundtrack είναι να μπορεί να αποσπά την προσοχή του ακροατή – θεατή από την αρχή μέχρι το τέλος. Λαμβάνοντας αυτό υπόψη, η μουσική της Χαμένης Ατλαντίδας τα καταφέρνει λαμπρά.

Η περιπετειώδης μουσική είναι γενικά ένα από τα μεγάλα προτερήματα του soundtrack. Χωρίς να κυριαρχεί και στα 17 κομμάτια του CD, σε συνδυασμό με τα υπέροχα φωνητικά, που τις πιο πολλές φορές τη συνοδεύουν, γίνεται απόλυτα διασκεδαστική. Ορισμένες φορές, όμως, καταντάει υπερβολική. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα κομμάτια “The Leviathan” (5) και “Fireflies” (8) όπου οι εκκοφαντικές εκδηλώσεις της ορχήστρας ενοχλούν παρά διασκεδάζουν κάποιον που τις ακούει από το soundtrack (σε αντίθεση με την ταινία).

Τα μισά περίπου κομμάτια (μέχρι και το 9ο) είναι αυτά που θα σας αποσπάσουν λιγότερο την προσοχή, όπως μπορείτε να δείτε και στην αναλυτική αξιολόγηση. Άλλοτε με κομμάτια υπερφορτωμένης δράσης και άλλοτε με γλυκές αλλά όχι χαρακτηριστικές μελωδίες, το τμήμα αυτό του soundtrack είναι μια μουσική εμπειρία που τείνει να χαρακτηριστεί ικανοποιητική.

Από το κομμάτι “The City of Atlantis” (10) η μουσική του James Newton Howard πραγματικά απογειώνεται. Όταν εμφανίζεται στην πλοκή η πόλη της Ατλαντίδας, η ταινία μας προσφέρει στιγμές πραγματικής μουσικής απόλαυσης. Σε αυτό, το ωραιότερο κομμάτι του soundtrack, ο συνθέτης με μαεστρία μαγεύει τον ακροατή εκφράζοντας μουσικά τη μυθική υπόσταση της χαμένης Ατλαντίδας. Ενώ σε κάποιες φάσεις (που δεν είναι ιδιαίτερα πολλές και μεγάλες σε διάρκεια) η μουσική αποκτά ένα σχεδόν παιδικό άκουσμα, στις υπόλοιπες γίνεται ηρωϊκή, γεμάτη πάθος και ενέργεια.

Αυτό μπορεί να δικαιολογηθεί απόλυτα (όπως αναφέραμε και προηγουμένως) μιας και ουσιαστικά πρόκειται για τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Η ταινία είναι ένα κινούμενο σχέδιο (οπότε δε θα μπορούσε να μην έχει ένα δεδομένο παιδικό άγγιγμα στη μουσική της) αλλά από την άλλη η ίδια της η πλοκή (το ταξίδι προς την εξωτική και μακρινή Ατλαντίδα) απαιτεί συνθέσεις ανάλογης επικότητας.

Για τη δημιουργία ενός τέτοιου μουσικού συνόλου, μαζί με την καταπληκτική ορχηστρική δουλειά του, ο συνθέτης χειρίζεται δεξιοτεχνικά τα φωνητικά (χορωδία και σόλο σοπράνο). Κομμάτια όπως τα “The City of Atlantis” (10), “The Crystal Chamber” (14), “The King Dies / Going after Rourke” (15) περιέχουν μερικά από τα ωραιότερα φωνητικά που έχουμε ακούσει τον τελευταίο καιρό.

Η μουσική έμπνευση του συνθέτη για την ταινία Atlantis – The Lost Empire έρχεται να διαψεύσει όσους πίστευαν πως τα κινούμενα σχέδια είναι ένα κινηματογραφικό είδος που δεν έχει ιδιαίτερη μουσική να επιδείξει. Η ποιότητα της δουλειάς του James Newton Howard μιλάει από μόνη της και συγκαταλέγεται στις καλύτερές του. Το soundtrack της Χαμένης Ατλαντίδας αποτελεί μια μουσική πρόταση που έρχεται ως υψηλά προτεινόμενη. Μετά, λοiπόν, από τις καλύτερες εντυπώσεις που σχηματίσαμε για τη Χαμένη Ατλαντίδα, θα περιμένουμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον να ακούσουμε τη νέα δουλειά του συνθέτη για την πολυαναμενόμενη ταινία “Signs”.