ΑρχικήΨυχαγωγίαMovies-seriesHead In The Clouds (2004). Σαν Πρόσωπο Στα Σύννεφα

Head In The Clouds (2004). Σαν Πρόσωπο Στα Σύννεφα

Πληροφορίες

  • Είδος: Πολεμική δραματική ταινία
  • Σκηνοθεσία: John Duigan
  • Ηθοποιοί: Charlize Theron, Penelope Cruz, Stuart Townsend, Thomas Kretschmann, Elizabeth Chouvalidze, David La Haye
  • Ελληνικός τίτλος: Σαν Πρόσωπο Στα Σύννεφα
  • Ημερομηνία κυκλοφορίας: 12 Σεπτεμβρίου 2004
  • Διάρκεια: 133 λεπτά
  • Παραγωγή: Sony Pictures Classics, 2004
  • Ακαθάριστα έσοδα: 3 εκατομμύρια δολάρια

Αρχές τις δεκαετίας του 1930. Η Γκίλντα (Σαρλίζ Θέρον), διάσημη στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης για τα κάλλη της, μπαίνει στο δωμάτιο του Γκάι (Στιούαρτ Τάουνσεντ) στη φοιτητική εστία. Ουσιαστικά ο Γκάι της προσφέρει καταφύγιο για μια βραδιά, αφού κλεφτά είχε πάει εκεί για να συναντηθεί με έναν καθηγητή, με τον οποίο έχει σχέση. Την επόμενη μέρα ο νεαρός την φυγαδεύει για να φύγει από το campus. Αυτό το γεγονός ήταν αρκετό για να ερωτευθεί το νεαρός φοιτητής Γκάι την πανέμορφη ξανθιά (ούτε το οπισθόφυλλο Άρλεκιν να έγραφα).

Μια ιδιότυπη σχέση αναπτύσσεται μεταξύ τους, η οποία εξελίσσεται περαιτέρω χρόνια μετά όταν η Γκίλντα ζει στο Παρίσι, εργαζόμενη μάλιστα ως φωτογράφος, μαζί με την Ισπανίδα φίλη της Μία (Πενέλοπη Κρουζ), που έχει φύγει από τη χώρα της λόγω του εμφυλίου. Ένα περίεργο ερωτικό τρίγωνο λοιπόν βρίσκει στέγη στο Παρίσι λίγο προτού ο Ισπανικός εμφύλιος πιάσει το ζενίθ του και ο Χίτλερ ξεκινήσει την εκστρατεία του για την κατάληψη άλλων κρατών.

Η ταινία έχει σεναριακώς όλα τα φόντα για ένα καταπληκτικό μελόδραμα. Το στόρυ έχει από όλα. Αίμα, δάκρυα και ιδρώτα (που λέει και ο Σάκης). Πόλεμο, έρωτα, σεξ. Και μάλιστα έχουμε και το αλαβάστρινο κορμί της Σάρλιζ Θέρον να σαγηνεύει τον θεατή δείχνοντας όλα της τα σημείο, πόντο πόντο (που έλεγε και ο Δάντης). Πιάσαμε τα τραγούδια. Δεν πιάσαμε όμως το τι θέλει να πει ο ποιητής. Διότι δεν λέω… καλό να έχεις ολοκληρωμένους χαρακτήρες αλλά αυτό δεν είναι ολοκλήρωση χαρακτήρα! Είναι «ολοκλήρωση» θεατή, και αναφέρομαι στους άνδρες. (με το συμπάθιο) Διότι η ταινία τεμαχίζεται σε τρία μέρη. Στο πρώτο μέρος φόρα παρτίδα οφθαλμόλουτρο για το λαό. Δεν με χάλασε ομολογώ. Κάθε άλλο. Αλλά συναίσθημα μηδέν.

Στο δεύτερο μέρος στους δύο τρίτος δεν χωρεί, αλλά ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Τζον Ντούιγκαν, τα κατάφερε και τους χώρεσε. Στο ίδιο κρεβάτι, στην ίδια μπανιέρα, στο ίδιο σπίτι. Αλλά όχι και στο ίδιο μήκος κύματος. Η μεν Γκίλντα είναι ελεύθερη και ωραία, ο δε Γκάι δεν διανοείται να μένει αμέτοχος άλλο απέναντι στον εμφύλιο σπαραγμό της Ισπανίας και η δε Μία το έχει βάλει στόχο να γίνει νοσοκόμα και να πάει να βοηθήσει όσο μπορεί την πατρίδα της. Και αυτό το μέρος καλό. Αλλά; Αλλά συναίσθημα μηδέν.

Στο τρίτο οι Γερμανοί ξανάρχονται. Ο μεν όμως βρίσκεται στην Ισπανία, η δε στο Παρίσι. Αλλά ο έρως, έρως. Και ο πόλεμος, πόλεμος. Δεν αναλώνομαι σε λεπτομέρειες διότι προφανώς έτσι όπως πάω θα πω όλο το έργο. Το θέμα είναι πως και στα τρία μέρη η ροή της ταινίας είναι αρκετά καλή και κρατάει το ενδιαφέρον σε όλη της την διάρκεια, πολύ σημαντικό αυτό, αλλά δυστυχώς τα πάντα είναι επίπεδα. Άνευ συναισθήματος, παρά το προσχηματικό σενάριο, άνευ του «κατιτίς» που θα απογειώσει τον θεατή και θα τον μεταφέρει τόσο στο Λονδίνο, το Παρίσι και την Ισπανία εκείνης της εποχής αλλά ταυτόχρονα και στις καρδιές και το νου των πρωταγωνιστών.

Όπως είπα και στην αρχή το στόρυ έχει όλα τα φόντα για να γίνει το φιλμ ένα αριστουργηματικό μελόδραμα. Αλλά αυτός που σίγουρα δεν είχε τα φόντα για να το κάνει ήταν ο ίδιος ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Τζον Ντούιγκαν. Η λέξη, που προανέφερα, «επίπεδο» είναι αυτή που μπορεί κάλλιστα να χαρακτηρίσει όλους τους τομείς του φιλμ. Επίπεδη σκηνοθεσία, επίπεδες ερμηνείες, επίπεδα σκηνικά (έχουμε δει και καλύτερες αναπαραστάσεις πόλεων εκείνης της περιόδου), επίπεδη μουσική. Και όταν κάτι είναι επίπεδο, τότε δεν υπάρχει ποιότητα. Στα χέρια ενός Πολάνσκι ή ενός Μπερτολούτσι το έργο θα μπορούσε να είναι ένας θρίαμβος.

Όταν ο μόνος που διασώζεται, ποιοτικά, από το καστ είναι η Σαρλίζ Θέρον (αν και στα χέρια άλλου σκηνοθέτη θα απέδιδε σαφώς καλύτερα) τότε το σκάφος βυθίζεται αύτανδρο. Ο Ιρλανδός ηθοποιός Στιούαρτ Τάουνσεντ, είναι μεν καλός, αλλά σίγουρα κάποιος άλλος στη θέση του (δεν ξέρω γιατί αλλά από την πρώτη στιγμή που τέλειωσα τη θεασή του έλεγα από μέσα μου «χάθηκε ένας Τζόνυ Ντεπ βρε αδερφέ;») σίγουρα θα ανέβαζε την ποιότητα της ταινίας. Κοινώς την κλάση της. Και ο Τάουνσεντ ακόμα δεν την έχει. Τέλος η Πενέλοπη Κρουζ στηρίζει και συμπληρώνει, ως δεύτερος ρόλος ουσιαστικά, τους δύο συμπρωταγωνιστές της ικανοποιητικά. Άλλωστε ο ρόλος της δεν ήταν ούτε ιδιαίτερα απαιτητικός αλλά ούτε και μεγάλος σε χρονική διάρκεια συμμετοχής.

Το «Σαν Πρόσωπο Στα Σύννεφα» είναι μια μέτρια ταινία. Και αυτό διότι βάλανε στην πίστα της φόρμουλα πίσω από το τιμόνι της Ferrari κάποιον που δεν είναι δεξιοτέχνης στην οδήγηση, και ούτε έμπειρος σε τέτοιες παραγωγές. Ο Τζον Ντούιγκαν έπρεπε να μείνει στα credits μόνο ως ο σεναριογράφος. Είναι κρίμα ταινίες, που φαινομενικά έχουν όλες τις προοπτικές να γίνουν αριστουργήματα, να χαντακώνονται ποιοτικά εξαιτίας κάποιων κακών επιλογών της παραγωγής (σκηνοθέτης, καστ). Αν πάντως αρέσκεστε σε μελό καταστάσεις μεσοπολέμου τότε δείτε τη. Παρακολουθείτε με ενδιαφέρον. Απλά δεν υπάρχει στιγμή που να απογειώνεται έστω λιγάκι. Εν ολίγοις: επίπεδη.

Δείτε παρακάτω το τρέιλερ της ταινίας Head In The Clouds (2004). Σαν Πρόσωπο Στα Σύννεφα.

Στέλιος Θεοδωρίδης
Στέλιος Θεοδωρίδης
Ο ήρωας μου είναι ο γάτος μου ο Τσάρλι και ακροάζομαι μόνο Psychedelic Trance
RELATED ARTICLES

Σχολίασε το άρθρο

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Πρόσφατα άρθρα

Tηλέφωνα έκτακτης ανάγκης

Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος: 11188
Ελληνική Αστυνομία: 100
Χαμόγελο του Παιδιού: 210 3306140
Πυροσβεστική Υπηρεσία: 199
ΕΚΑΒ 166