Το microblogging λέτε να εκτοπίσει τα blogs;

Το microblogging λέτε να εκτοπίσει τα blogs;

Διαβάζω τον τελευταίο καιρό κάποιες δημοσιεύσεις, σε αγγλόφωνες σελίδες κυρίως, που αναφέρουν πως πλησιάζει σιγά σιγά το τέλος της εποχής των blogs λόγω των άλλων social media ιστοσελίδων που έχουν αρχίσει να γίνονται της μόδας.

Το θέμα αυτό συχνά – πυκνά γίνεται αντικείμενο συζήτησης ανάμεσα σε διάφορους bloggers που αναρωτιούνται αν πρέπει να ανησυχούν ή όχι.

Καταρχάς, να πω ότι ως χώρα είμαστε ήδη κάποια χρόνια πίσω σε σχέση με το εξωτερικό και σίγουρα τα blogs βρίσκονται ακόμα στα ντουζένια τους. Οπότε αυτό και μόνο δεν θα έπρεπε να μας ανησυχεί, τουλάχιστον όχι ακόμα.

Η προσωπική μου άποψη είναι πως τα blogs δεν θα κινδυνεύσουν καθόλου όσο υπάρχουν άτομα που θεωρούν ότι έχουν κάτι να γράψουν και συνεχίσουν να γράφουν για όλα όσα τριγυρνάνε στο μυαλό τους.

Με το microblogging δεν μπορείς να εκφραστείς με τον ίδιο τρόπο. Είναι περισσότερο κάτι σαν σύντομος διάλογος, δεν γίνεται να αναπτύξεις τη σκέψη σου εκεί μέσα όπως σε μια δημοσίευση, εκτός φυσικά και αν οι δημοσιεύσεις σου αποτελούνται από 2-3 αράδες.

Όσο αφορά πάλι τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης όπως το Facebook έχουν σχεδιαστεί για άλλους λόγους και χρησιμοποιούνται επίσης για άλλους λόγους. Σίγουρα όμως δεν μπορούν να μετατραπούν σε σελίδες έκφρασης όπως είναι τα blogs.

Όταν κάποιος αναζητά μια πληροφορία στο internet, αναζητά κείμενα ολοκληρωμένα, κείμενα με άποψη, κείμενα με περιεχόμενο και ουσία. Και όλα αυτά δε μπορεί να τα βρει ούτε στο microblogging αλλά ούτε και στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης.

Τα blogs είναι οι προσωπικοί μας χώροι, οι δικοί μας χώροι, οι χώροι που μπορούμε και πρέπει να επενδύσουμε το χρόνο μας, οι χώροι που μπορούμε να καταγράψουμε τις σκέψεις και τις εμπειρίες μας, οι χώροι που ανήκουν σε εμάς.

Όλα τα υπόλοιπα μέσα, απλώς βοηθάνε τους bloggers στις δημοσιεύσεις τους, είτε αυτό είναι μια φωτογραφία από το flickr, είτε ένα video από το YouTube, είτε 10 επισκέπτες ακόμα μέσω του Facebook ή μέσω twitter.

Όσο έχετε ακόμα λόγους να συνεχίζετε να γράφετε, μη σταματάτε να γράφετε και να εκφράζεστε. Όλα αυτά που γράφετε κάποιους ενδιαφέρουν, κάποιοι τα αναζητάνε.

Τα blogs μας, είναι η βάση μας, οι ολόδικες μας σελίδες στο διαδίκτυο και θα κινδυνεύσουν μόνο από εμάς τους ίδιους αν και όταν πάψουμε να γράφουμε σε αυτά.

Αν κάτι είναι χρήσιμο δεν κινδυνεύει, όσο κι αν αλλάζουν οι τάσεις. Μπορεί η “μόδα” του blogging να περάσει, όμως αυτοί που έχουν κάτι να πούνε μέσα από αυτά, δεν θα σταματήσουν.

Ο προβληματισμός για τα παραπάνω ξεκινάει από το γεγονός ότι στην Αμερική υπάρχουν πολύ μεγάλα blogs, με ολόκληρες ομάδες από πίσω (δημοσιογράφων κυρίως) που ανανεώνουν 8-9 φορές καθημερινά τη σελίδα. Κατ’ επέκταση τα blogs γίνονται sites, όπως τα άλλα, και συνεπώς, ο χώρος για προσωπική σκέψη και έκθεση περιορίζεται.

Τα πετυχημένα blogs απαιτούν συνεχόμενη ροή ενέργειας

Της Κατερίνας Καλλίδου.

Ο περισσότερος κόσμος θεωρεί πως το πετυχημένο blogging χρειάζεται έμπνευση, άποψη, στόχο, οργάνωση ή αγάπη πιθανότατα. Προσωπικά θεωρώ πως το blogging απαιτεί ενέργεια, απλή ολοκάθαρη συνεχόμενη ροή ενέργειας.

Ενέργεια που συγκεντρώνεται μέσα μας από τις συνήθειες, τις προτιμήσεις, τα άγχη, τα χόμπυ τις σκέψεις, τα πιστεύω, την καθημερινή ζωή μας. Ενέργεια που έρχεται σε συμφωνία ή σύγκρουση με όσα διαβάζουμε, βλέπουμε ή ακούμε και ψάχνει μανιασμένα έναν τρόπο να εκτιναχθεί για να γίνει χίλια κομματάκια.

Χωρίς τη δύναμη της ενέργειας τα blogs μαραίνονται σαν το φυτό που ξεχάσαμε απότιστο στη γωνία. Σε διάφορες συζητήσεις σχετικά με το πετυχημένο blogging, επαναλαμβάνεται συνεχώς πως πρέπει να γνωρίζεις πολύ καλά το θέμα με το οποίο ασχολείσαι στο blog σου. Εντάξει δε διαφωνώ τελείως, όμως δεν θεωρώ πως αυτός είναι ο δρόμος που οδηγεί στο πετυχημένο blogging.

Όσες γνώσεις κι αν έχει κάποιος, αν δεν υπάρχει αυτή η συνεχόμενη ροή ενέργειας που ψάχνει διέξοδο, είναι άχρηστες. Ακόμα κι αν ο blogger δείχνει μια κάποια επιμέλεια με συχνές δημοσιεύσεις στο blog του, δεν αρκεί αν δεν υπάρχει η ενέργεια μέσα του. Κι αυτό είναι φανερό, την ώρα που χασμουριούνται οι αναγνώστες.

Αν η ελεύθερη ροή της ενέργειας διακοπεί, το blogging μπορεί να γίνει ο χειρότερος εχθρός ενός blogger. Είναι άσκοπο να ψάχνει κάποιος για έμπνευση τότε, δε θα τη βρει αν δεν αποκαταστήσει πρώτα τη ροή ενέργειας μέσα του.

Και έτσι, η καλύτερη συμβουλή που μπορώ να σας δώσω για πετυχημένο blogging, είναι το να προσπαθείτε με κάθε τρόπο να διατηρείτε τη συνεχόμενη ροή ενέργειας που βρίσκεται μέσα σας. Δεν έχει σημασία αν θα είναι θετική ή αρνητική. Αυτό άλλωστε εξαρτάται από πολλούς παράγοντες του περιβάλλοντος και του τρόπου ζωής και σκέψης σας.

Ψάξε την έμπνευση για το blog σου γύρω σου

Του Νίκου Παυλίδη.

Αρκετές φορές παρατηρώ διάφορους bloggers να κολλάνε, να μη ξέρουν τι να γράψουν ή να προσπαθούν να μιμηθούν το στυλ άλλων bloggers. Προσωπικά πιστεύω πως κάθε blog είναι διαφορετικό, όπως διαφορετικός είναι και ο κάθε άνθρωπος που γνωρίζουμε.

Μια από τις μεγαλύτερες “βιομηχανίες” στη χώρα μας είναι ο τουρισμός. Η μεγαλύτερη ίσως. Οι δυο βασικές του κατηγορίες είναι ο εισερχόμενος και ο εξερχόμενος τουρισμός. Τώρα θα μου πείτε τι σχέση έχει ο τουρισμός με το blogging. Κάποια στοιχεία του θεωρώ πως έχουν μεγάλη σχέση.

Πέρα από τα απολύτως προσωπικά blog, μπορώ να διακρίνω δυο μεγάλες κατηγορίες θεματολογίας στα blogs.

Τα εισερχόμενα θέματα

Η πρώτη, αφορά θέματα ή τάσεις που βρίσκουμε από το εξωτερικό, από ξένες ιστοσελίδες ή blogs και για τα οποία θεωρούμε πως είναι σημαντικό να γράψουμε, ώστε να ενημερώσουμε τους αναγνώστες μας σχετικά.

Τα εξερχόμενα θέματα

Η δεύτερη, αφορά θέματα που μας απασχολούν σε τοπικό επίπεδο και τα οποία θεωρούμε αρκετά σημαντικά ώστε να γράψουμε σχετικά με αυτά για να τα διαδώσουμε. Κάποιες φορές, καταφέρνουν να περάσουν ακόμα και τα σύνορα της χώρας και να γίνουν τα εισερχόμενα θέματα άλλων λαών.

Εισερχόμενα vs Εξερχόμενα

Σε αντίθεση λοιπόν με τον τουρισμό μας, η ζυγαριά της θεματολογίας των blogs γέρνει αρκετά υπέρ των εισερχόμενων θεμάτων (με εξαίρεση την θεματολογία που αντλούμε από τα ΜΜΕ). Αυτό φυσικά είναι κάπως ανησυχητικό αλλά οφείλεται τόσο στη γλώσσα μας, όσο και στον γνωστό πια τεχνολογικό μεσαίωνα μας.

Ο μικρόκοσμος μας

Καμιά φορά ξεχνάμε το περιβάλλον γύρω μας και όσα συμβαίνουν εκεί. Το έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ, που δε θεωρούμε πως έχει κάτι σημαντικό να μας προσφέρει.

Αυτό το είχα παρατηρήσει για πρώτη φορά πριν πολλά χρόνια, όταν εργαζόμουν στο Νυμφαίο της Φλώρινας. Παρ’ όλο που είχε αυξημένο τουρισμό και αξία η περιοχή, οι περισσότεροι ντόπιοι δεν μπορούσαν να εκτιμήσουν όσο θα έπρεπε τον τόπο τους. Αρκετοί από αυτούς, δεν είχαν επισκεφτεί ούτε μια φορά τις περιοχές για τις οποίες ερχόταν οι τουρίστες. Το ίδιο μοτίβο το συνάντησα και σε άλλες περιοχές της χώρας αργότερα.

Ο μικρόκοσμος μας, είναι και θα πρέπει να είναι περισσότερο σημαντικός. Κοιτάξτε γύρω σας, βγείτε μια βόλτα και παρατηρήστε τον τόπο σας. Είναι γεμάτος θέματα και έμπνευση, γράψτε για όσα υπάρχουν και συμβαίνουν γύρω σας. Ίσως για εσάς να μην είναι σημαντικά, μα μη ξεχνάτε πως μπορεί να είναι για εμένα που δεν τα γνωρίζω και δε ζω στον τόπο σας.

Αν δεν γράψετε εσείς για όσα βλέπετε και βιώνετε, για όσα αγαπάτε ή σας ενοχλούν, ποιος θα γράψει; Και μη ξεχνάτε, πως είναι ευκολότερο να γράφουμε για θέματα, τα οποία ήδη γνωρίζουμε καλά.

Η δύναμη του τίτλου στις δημοσιεύσεις

Του Σπύρου Κοντοχρήστου.

Καθώς διανύω άλλη μια ημέρα από αυτές που ο google reader μου κοντεύει να με πνίξει, μάλλον ήρθε ο καιρός για μια δημοσίευση σχετικά με τη δύναμη των τίτλων.

Όσο και να μην ακούγεται όμορφο ή ευγενικό, δυστυχώς είναι αδύνατον να διαβάζουμε όλα όσα γράφουν οι bloggers στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Η ημέρα έχει 24 ώρες για όλους μας και ο ελεύθερος χρόνος είναι είδος προς εξαφάνιση.

Από την άλλη, η ανάγκη για παρακολούθηση των εξελίξεων σε διάφορους τομείς είναι κι αυτή υπαρκτή σε πολλά άτομα. Δηλαδή, κάποιοι από εμάς δε παρακολουθούμε απλά τι γράφουν πέντε φίλοι μας. Κάτι το οποίο βεβαίως, δεν θα δαπανούσε τόσο πολύ χρόνο από την καθημερινότητα μας.

Αντιθέτως ας πούμε ότι “αναγκαζόμαστε” να παρακολουθούμε διάφορες πηγές για να μη χάσουμε τη μπάλα στο αντικείμενο που μας ενδιαφέρει. Για παράδειγμα, στο blog του ΒlogSpace γράφω για blogging. Είναι καθαρά ένα θεματικό blog. Για να το διατηρήσω δεν αρκεί απλά να γράφω κειμενάκια. Πρέπει να παρακολουθώ τις εξελίξεις στο χώρο και να είμαι όσο το δυνατόν περισσότερο ενήμερη για το τι συμβαίνει, ώστε να μπορώ να έχω άποψη πάνω στο θέμα.

Το ίδιο συμβαίνει αν διατηρείς ένα blog για αυτοκίνητα ή ένα blog για τεχνολογία, ειδήσεις, επικαιρότητα, περιβάλλον, πολιτική, λογοτεχνία και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς. Απλά ανάλογα με τη θεματολογία σου, τα μεγέθη είναι διαφορετικά.

Και αφού στη ζωή μας δεν υπάρχει μόνο το blogging πρέπει να βρούμε μια χρυσή τομή για να μπορούμε και να παρακολουθούμε τις εξελίξεις χωρίς να θέλουμε να ουρλιάξουμε από την υπερπληροφόρηση. Σαφέστατα υπάρχουν διάφορες υπηρεσίες μέσω των οποίων γίνεται μια επιλογή και ένα ξεκαθάρισμα δημοσιεύσεων από διάφορα άτομα, όμως προσωπικά δε μπορώ να βασιστώ εκεί. Κάθε άτομο είναι διαφορετικό και ζυγίζει με διαφορετικά μέτρα μια πληροφορία.

Κάπου εδώ έρχεται και η δύναμη του τίτλου να μας βοηθήσει. Υπάρχουν blogs που μπορεί να είναι πολυγραφότατα, με δεκάδες αναρτήσεις κάθε ημέρα. Αυτά συναγωνίζονται δεκάδες άλλα που μπορεί να περιέχουν σημαντικές ή ασήμαντες πληροφορίες.

Ο ανταγωνισμός σε όλες αυτές τις δημοσιεύσεις που πλημμυρίζουν τις οθόνες μας γίνεται μέσω του τίτλου. Έχει περάσει πια η εποχή που θα διαβάζαμε την πρώτη παράγραφο για να αποφασίσουμε αν περιέχει κάτι ενδιαφέρον. Αυτό ίσως να είναι ένα δεύτερο κριτήριο πλέον και το κρατάμε για τους φίλους μας.

Και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά.

Στο προσωπικό μου blog δε δίνω πάντοτε σημασία στους τίτλους. Ίσως γιατί θεωρώ πως δεν θα αναζητήσουν την “πληροφορία” εκεί μέσα. Τουλάχιστον έτσι το αντιλαμβάνομαι για τις περισσότερες δημοσιεύσεις μου εκεί. Μπορεί να είναι λάθος μπορεί και όχι.

Στο blog του blogspot, όμως, θα το θεωρούσα ανεπίτρεπτο να μη προσέχω τους τίτλους. Κυρίως από σεβασμό στο χρόνο των αναγνωστών που περιμένουν να διαβάσουν κάτι συγκεκριμένο. Ελπίζω να το καταφέρνω. Αν μη τι άλλο, όταν γράφω ένα κείμενο για αρχάριους bloggers δε μπορώ να έχω την απαίτηση να κάτσουν να το διαβάσουν οι περισσότερο έμπειροι. Εκτός δηλαδή κι αν το κάνουν για να διαφωνήσουν με κάτι που έγραψα ή για να προσθέσουν κάποια πληροφορία παραπάνω.

Φυσικά, δε θα μπορούσα να μην αναφέρω το πόσο πολύ ενοχλούμαι όταν βλέπω παραπλανητικούς τίτλους σε διάφορες δημοσιεύσεις επικαιρότητας, που μόνο σκοπό έχουν την αύξηση της επισκεψιμότητας. Οι bloggers που χρησιμοποιούν αυτό το κολπάκι πιθανότατα να αποκτούν τη δεδομένη στιγμή μερικές επισκέψεις παραπάνω. Σε πορεία χρόνου όμως, είναι χαμένοι από χέρι.

Η δύναμη του τίτλου στις δημοσιεύσεις σας είναι μεγάλη. Προσπαθήστε να την εκμεταλλευτείτε σωστά και να είστε σίγουροι πως αυτό θα εκτιμηθεί από τους αναγνώστες σας.

Τα σκουπίδια της μπλογκόσφαιρας

Του Μάνου Δεληγιάννη.

Ανήκουν στην πιο σιχαμερή πάστα ανθρώπων, που θα μπορούσαν ακόμα και να πατήσουν στο πτώμα σου για να βγάλουν λίγα χρήματα παραπάνω.

Η μπίζνα έχει πολύ ψωμί και έτσι δεν σέβονται κανένα πνευματικό δικαίωμα, ούτε έχουν φυσικά ηθικούς φραγμούς. Βρωμάνε από μέτρα μακριά και η δυσωδία τους σου φέρνει αναγούλα.

Εκμεταλλεύονται τα κείμενα άλλων ανθρώπων και τα αναδημοσιεύουν αυτόματα σε διάφορα φασόν blogs πλαισιωμένα από τις διαφημίσεις του Google Adsense φυσικά.

Η αναδημοσίευση αυτή δεν έχει καμία σχέση με τη λειτουργία ενός Aggregator που σκοπό έχει την ενημέρωση για νέες δημοσιεύσεις. Η αναδημοσίευση των κειμένων γίνεται εξ’ ολοκλήρου μέσω των feed μας με μόνο σκοπό το κέρδος.

Τα σκουπίδια της μπλογκόσφαιρας, είναι οι κλέφτες των κειμένων μας.

Δεν είναι λίγοι αυτοί που έχουν ενοχληθεί και προσπαθούν να αντιμετωπίσουν αυτό το άθλιο φαινόμενο ώστε να βρουν κάποιες λύσεις. Όλοι μαζί ίσως μπορούμε να τα καταφέρουμε. Στα πλαίσια αυτά δημιουργήθηκε ένα κείμενο με τον τίτλο “put the feed down” που έχει ως εξής:

Τα splogs έχουν χτυπήσει εδώ και καιρό την πόρτα της ελληνικής μπλογκόσφαιρας. Κόποι ωρών, ημερών, μηνών και ετών ακυρώνονται σε δευτερόλεπτα με την ακούσια βοήθεια των feed (και όχι μόνο). Όλο και συχνότερα οι Έλληνες bloggers υποκύπτουν στον έμμεσο εκβιασμό που δημιουργεί αυτή η ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή των blog τους.

Το φαινόμενο δεν είναι ελληνικό και αυτό είναι θετικό καθώς όλο και περισσότεροι ψάχνουν να βρουν μια λύση. Η διαφορά με π.χ. τα spam mail είναι ότι τα splogs ξεκινάνε από εσένα. Αν δεν γράψεις εσύ το post σου δε θα βρεθεί κάποιος να το πάρει και να το πασάρει σε έναν τρίτο. Οπότε υπό προυποθέσεις μπορείς να έχεις εσύ το πάνω χέρι.

Σίγουρα δεν είναι κάτι εύκολο. Αυτοί που ψάχνουν να βρουν τρόπο να εκμεταλλευτούν τη δουλειά σου για δικό τους όφελος πάντα θα είναι ένα βήμα μπροστά. Καλούμε όλους να βοηθήσουν με ιδέες και προτάσεις για το πως θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο.

Υπάρχουν ήδη διάφοροι τρόποι για να κάνουμε όσο περισσότερο “ανεπιθύμητη” γίνεται την παρουσία του blog μας στα διάφορα splogs.

Ας δούμε κάποιους.

Hotlinking images

Μια από τις άμεσες επιπτώσεις των splogs είναι συνήθως η αυξημένη κατανάλωση bandwidth που μας δημιουργούν λόγω της χρήσης των φωτογραφιών μας. Μια κίνηση που μπορούμε να κάνουμε είναι να απαγορεύσουμε το hotlinking, δηλαδή να μη μπορεί κάποιος να δει φωτογραφίες μας έξω από το site μας. Όμως πόσο αυτό ενοχλεί τον splogger?

Ένα κείμενο με ωραίες φωτογραφίες τραβάει την προσοχή. Ένα κείμενο με καθόλου φωτογραφίες αλλά διαφημίσεις από δίπλα; Μήπως αυτό βολεύει ακόμα καλύτερα; Μια πολύ καλή λύση λοιπόν είναι η εμφάνιση συγκεκριμένης φωτογραφίας σε περίπτωση hotlinking, όχι γενικά αλλά από sites τα οποία έχουμε βάλει στην “black list”.

Η εξουθένωση των bloggers από το συνεχές γράψιμο

Του Κώστα Μακρή.

Δεν νομίζω πως υπάρχει άνθρωπος που διατηρεί blog για μεγάλο χρονικό διάστημα και δεν έχει νιώσει κάποια στιγμή “εξαντλημένος”. Το να διατηρείς ένα blog δε πάει έτσι σκέτο, μόνο του. Έρχεται σε συσκευασία πακέτο μαζί με δημοσιεύσεις, απαντήσεις σε σχόλια του blog σου, σχόλια σε άλλα blogs, microblogging (και γενικά social καταστάσεις) και φυσικά μαζί με τον ανελέητο Google Reader.

Όλα αυτά μαζί κοστίζουν σε χρόνο και ενέργεια. Πολύ ενέργεια κάποιες φορές. Αρκετοί bloggers “φοβούνται” να αφήσουν το blog τους χωρίς νέες δημοσιεύσεις για ένα χρονικό διάστημα. Προσωπικά το θεωρώ χαζό. Ειδικά εφόσον δεν είμαστε επαγγελματίες γραφιάδες.

Όσες φορές αναγκάστηκα ή θέλησα να αφήσω το blog μου χωρίς νέες δημοσιεύσεις δεν έπαθε απολύτως τίποτα. Φυσικά πάντοτε ήμουν “κάπου εδώ γύρω” ακόμα κι αν δεν έγραφα ή ακόμα και αν δεν είχα σύνδεση internet και υπολογιστή στο χώρο που ζούσα. Σε αυτά τα χρονικά διαστήματα δεν έχασα ούτε την επισκεψιμότητα αλλά ούτε και τους αναγνώστες μέσω feed.

Φαντάζομαι πως όταν κάποιος έχει δείξει καλά δείγματα γραφής στο χώρο, όταν έχει αναπτύξει σχέσεις με διάφορους bloggers αλλά κυρίως όταν έχει πίσω του ένα απόθεμα καλών κειμένων, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Οι αναγνώστες γνωρίζουν ότι θα επιστρέψει όταν μπορέσει ή όταν το αποφασίσει να ξαναγράψει και θεωρώ πως πρέπει να είναι σεβαστό αυτό γιατί ούτε πληρωνόμαστε, ούτε είμαστε μηχανήματα. Από την άλλη πλευρά, οι επισκέπτες μέσω Google ενδιαφέρονται περισσότερο για την ίδια την πληροφορία, το απόθεμα των παλιότερων κειμένων του blog δηλαδή.

Μη φοβάστε την αποτοξίνωση όταν νιώθετε πως την χρειάζεστε. Δε θα γίνει καμιά καταστροφή, όλα στη θέση τους θα μείνουν, θα σας περιμένουν να επιστρέψετε. Αυτό που έχετε χτίσει δε γκρεμίζετε τόσο εύκολα αν έχει σταθερές βάσεις.

Μη ξεχνάτε πως εσείς ορίζετε το blog σας, δεν ορίζει αυτό τη ζώη σας. Αν πάψει να έχει πλάκα και γίνει εξαναγκασμός δεν έχει νόημα.

Σε λίγο έρχεται καλοκαιράκι άλλωστε, οι μικρές απουσίες θα κάνουν καλό και σε εσάς αλλά και στις μελλοντικές δημοσιεύσεις του blog σας.

Blog Spammer or social?

Του Παύλου Χατζή.

Είναι λίγο σπάνιο φαινόμενο το να μπορέσει κάποιος να κάνει γνωστό το blog του, χωρίς να είναι κοινωνικός και χωρίς να το προωθήσει με διάφορους τρόπους.

Κατά καιρούς παρατηρώ διάφορα άτομα που χρησιμοποιούν τις γνωστές τακτικές προώθησης, με τέτοιο τρόπο όμως, που περνάνε τη λεπτή γραμμή της κοινωνικοποίησης και μετατρέπονται σε spammers που αρχίζουν να με ενοχλούν.

Όταν αυτό γίνεται στα σχόλια των blog μου, πολλές φορές τα διαγράφω. Ακόμα κι αν αφορούν θέματα, τα οποία αν μου τα επικοινωνούσαν με άλλο τρόπο θα με ενδιέφεραν.

Διάδοση ενός θέματος

Κατά καιρούς πραγματοποιούνται διάφορες κινήσεις στο χώρο των blogs που αφορούν είτε πολιτικά, είτε κοινωνικά είτε περιβαλλοντικά θέματα. Μπορεί για κάποιους ένα τέτοιο θέμα να είναι πολύ σημαντικό. Για άλλους όμως δεν είναι. Αλλά ακόμα κι αν είναι, δε καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να ανεχτούν ένα copy-paste κείμενο στα σχόλια ενός άσχετου θέματος του blog τους.

Προσπαθήστε να είστε ευγενικοί και προσεγγίστε τον blogger με ένα e-mail. Aν τον ενδιαφέρει το θέμα, θα ασχοληθεί μόνος του με μια νέα δημοσίευση στο blog του. Στο internet δεν υπάρχουν μόνο bloggers και διαταράσσετε τη ροή των δημοσιεύσεων.

Μπλογκοπαίχνιδα

Σύμφωνα με παλιά λαϊκή ρήση “το πολύ το κυρ ελέησον το βαριέται και ο παπάς“. Πιθανότατα να είχαν κάποιο ενδιαφέρον όταν ξεκίνησαν, γρήγορα όμως οι bloggers άρχισαν να δυσανασχετούν.

Ακόμα κι αν είστε από αυτούς που θέλουν να παίζουν, μην εξαναγκάζεται τους άλλους να συμμετέχουν και κυρίως, μην τους αφήνεται τις προσκλήσεις σας σε άσχετες δημοσιεύσεις των blog τους. Μπορείτε να τους στείλετε ένα email πρώτα, για να τους ρωτήσετε αν θέλουν να συμμετέχουν στο παιχνίδι σας.

Τζάμπα διαφήμιση

Υπάρχουν διάφορες υπηρεσίες μέσω των οποίων μπορείτε να διαφημίσετε ότι θέλετε επί πληρωμή. Μην το κάνετε στο σβέρκο και την αναγνωρισιμότητα άλλων bloggers. Και κυρίως μην το κάνετε στα σχόλια των δικών μου blogs. Δε με ενδιαφέρει ακόμα κι αν χαρίζετε κρουαζιερόπλοιο σε κάθε επισκέπτη μου που θα εγγραφεί στις ιστοσελίδες σας.

Άσχετα σχόλια πάσης φύσεως

Υπάρχει κάποιος λόγος που η φόρμα των σχολίων βρίσκεται κάτω από κάθε δημοσίευση, δεν υπάρχει εκεί ως διακοσμητικό στοιχείο. Σεβαστείτε το χρόνο που αφιέρωσε κάποιος για να γράψει ένα κείμενο, καθώς και τους αναγνώστες του.

Την ώρα που διαβάζω μια δημοσίευση για την καλλιέργεια των σπαραγγιών, δε με ενδιαφέρει να διαβάσω την άποψη σας σχετικά με το εξώγαμο του Πασχάλη. Προσπαθήστε να μην βγαίνετε εκτός θέματος στα σχόλια που αφήνετε. Για οτιδήποτε άλλο, οι περισσότεροι bloggers διαθέτουν email και μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί τους.

Microblogging

Οι υπηρεσίες microblogging όπως το twitter είναι αρκετά χρήσιμες πλέον. Δημιουργούν μια μικρή ή μεγάλη κοινότητα που ανταλλάσσει σύντομα μηνύματα λίγων χαρακτήρων.

Τα μηνύματα αυτά μπορούν να είναι ένα «Καλημέρα», ένα link για κάτι ενδιαφέρον που είδαμε, μια ερώτηση που μας απασχολεί, κάτι που σκεφτήκαμε, μια απάντηση σε άλλον blogger και τέλος ένας τρόπος για να ανακοινώσουμε πως δημοσιεύσαμε ένα νέο κείμενο που μπορεί να ενδιαφέρει τους άλλους microbloggers.

Προσωπικά, το βρίσκω λίγο ενοχλητικό να βλέπω άτομα που χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες αυτές, μόνο για να προωθήσουν τις νέες τους δημοσιεύσεις.

Αυτό το κάνει με ιδιαίτερη επιτυχία και μάλιστα αυτόματα το feed του blog μας. Είναι αστείο να προσπαθούμε να το μιμηθούμε χειροκίνητα και δεν έχει ουσιαστική χρησιμότητα.

E-mail

Σε καμία, μα σε καμία περίπτωση μην στέλνετε e-mail με τις νέες σας δημοσιεύσεις σε τακτά χρονικά διαστήματα. Και όχι δεν με καλύπτει το γεγονός πως μπορώ να σας ζητήσω να σταματήσετε να μου στέλνετε αυτά τα ενοχλητικά μηνύματα που βρωμίζουν το inbox μου, εφόσον δε ζήτησα ποτέ να ξεκινήσετε να μου τα στέλνετε. Αν επιθυμώ να παρακολουθώ το blog σας, διαθέτω Feed Reader και μπορώ να το προσθέσω εκεί μόνη μου.

Buzz me baby

Οι διάφορες υπηρεσίες μέσω των οποίων ψηφίζονται κάποιες δημοσιεύσεις από τους χρήστες, δεν είναι χειροκίνητος aggregator για να προωθήσουμε το blog μας.

Στην περίπτωση που συμμετέχετε σε παρόμοιες υπηρεσίες, καλό θα είναι να μην προσθέτετε συνεχώς τις δικές σας δημοσιεύσεις εκεί. Θα ήταν περισσότερο χρήσιμο καθώς και λιγότερο ενοχλητικό για τους υπόλοιπους χρήστες της υπηρεσίας, αν προσθέσετε δημοσιεύσεις άλλων bloggers που τράβηξαν την προσοχή σας.

Και ένας μικρός επίλογος

Αν είστε νέος στο χώρο των blogs, πιθανότατα να σας μοιάζουν παράξενα όλα τα παραπάνω, είναι όμως πράγματα τα οποία αντιμετωπίσαμε οι περισσότεροι. Αν πάλι είστε παλιότερος αλλά είδατε τις πράξεις σας να φωτογραφίζονται στο κείμενο αυτό, ίσως είναι καιρός να ξανασκεφτείτε και να επαναπροσδιορίσετε τις κινήσεις σας.

Μπορείτε να αποκτήσετε περισσότερες επισκέψεις από τους άλλους bloggers αν κερδίσετε την εκτίμηση τους μέσω της κοινωνικοποίησης, παρά αν λειτουργείτε ως spammer και τους κουράσετε.

Twitter microblogging

Του Σάκη Δεληγιάννη.

Προσπαθούσα να βρω μία και μόνο λέξη, που να χαρακτηρίζει όσο το δυνατόν καλύτερα το Twitter. Η πρώτη που μου ήρθε στο μυαλό αλλά και η καλύτερη από όσες σκέφτηκα στη συνέχεια, ήταν η λέξη Καφενείο.

Πιθανότατα για τους αρχάριους να μοιάζουν λίγο περίεργοι οι δρόμοι που ακολουθούμε. Το ίδιο μπορεί να συμβαίνει και με περισσότερο έμπειρους bloggers. Και όμως δεν είναι τόσο περίεργοι αυτοί οι δρόμοι, ούτε είναι ιδιαίτερα εξειδικευμένοι και πολύπλοκοι.

Είμαστε bloggers. Γράφουμε κείμενα, διαβάζουμε κείμενα άλλων bloggers, γράφουμε σχόλια, διαβάζουμε σχόλια κ.λπ. Υπάρχουν όμως κάποιες φορές που χρειαζόμαστε μια διαφορετική επικοινωνία, πιο άμεση ίσως. Υπάρχουν πράγματα που θέλουμε να γράψουμε αλλά δεν μπορούν να στηρίξουν μια νέα δημοσίευση στο blog μας. Όπως μια “καλημέρα”.

Το Twitter για εμένα έχει τη μορφή του καφενείου. Το καφενείο που συναντώ καθημερινά άλλους bloggers. Ένα σύντομο μήνυμα μέχρι 140 χαρακτήρες, τις περισσότερες φορές αρκεί.

Έχει συμβεί αρκετές φορές να ειπωθούν πολύ σημαντικά πράγματα μέσω twitter. Και άλλες φορές να υπάρχει μια γρήγορη συνεννόηση ανάμεσα σε bloggers για κάποιο θέμα. Χαμογελάω όταν σκέφτομαι πως μέσω αυτού του συστήματος, κάποτε κατάφερα να πείσω ακόμα και την ομάδα της Ντόρα Μπακογιάννη να προσφέρει όλο το υλικό της ιστοσελίδας της Υπουργού Εξωτερικών κάτω από την άδεια των Creative Commons.

Το Twitter μπορεί να είναι ότι θες, ανάλογα με τον τρόπο που το χρησιμοποιείς. Μέσω του Τwitter επικοινωνούμε, γνωριζόμαστε καλύτερα, ενημερώνουμε στα γρήγορα τους υπόλοιπους για μια χρήσιμη πληροφορία ή για μια νέα δημοσίευση μας που θεωρούμε πως πρέπει να διαβαστεί (προσοχή μη γίνετε spammers είναι ενοχλητικό), αστειευόμαστε και καμιά φορά απλώς μονολογούμε. Δεν έχει όρια η χρήση του, δεν έχει συγκεκριμένο καλούπι.

Μου αρέσει, με βολεύει, το έχω συνηθίσει. Υπάρχουν πολλές φορές που θέλω να πω κάτι, όμως είναι “λίγο” ή “άσχετο” για να δημιουργήσω νέα δημοσίευση στα blog μου. Σε αυτές τις φάσεις χρησιμοποιώ το Twitter. Σε καθημερινή βάση.

Ακολουθήστε με για μια μικρή ξενάγηση στο ελληνικό καφενείο του Twitter. Είμαι σίγουρη πως θα συναντήσετε αρκετούς bloggers που ήδη γνωρίζετε. Κι αν δείτε κάτι που δε καταλαβαίνετε, τότε απλά ρωτήστε. Όλο και κάποιος θαμώνας του καφενείου θα σας απαντήσει.

To microblogging είναι πια η καθημερινή συνήθεια αρκετών bloggers και το Twitter είναι ο βασιλιάς ανάμεσα στις ανάλογες υπηρεσίες.

Σχόλια χρηστών σε blogs

Της Κατερίνα Δασκαλάκη.

«Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα».

Εναλλακτικός τίτλος θα μπορούσε να είναι το «Άσχετα κακοπροαίρετα σχόλια με δόσεις ηλιθιότητας», αλλά προτίμησα τον συγκεκριμένο, μια και ήταν ακριβώς η έκφραση που σκεφτόμουν όταν διάβαζα ένα σχόλιο στο προσωπικό μου blog.

Αυτή είναι ουσιαστικά η αντίδραση μου κάθε φορά που διαβάζω άσχετα σχόλια είτε στο δικό μου είτε σε άλλα blogs. Προσπαθώ κάθε φορά να σκεφτώ πόσο καμμένος είναι ένας άνθρωπος που φτάνει σε σημεία να αφήσει τόσο άσχετα – εκτός θέματος και λογικής σχόλια, μόνο και μόνο για να πει την κακία του και μετά να χαμογελάσει χαιρέκακα με μια αίσθηση ευχαρίστησης για την εξυπνάδα που πληκτρολόγησε.

Τώρα θα μου πείτε ότι γίνομαι κακιά, αλλά δεν πειράζει. Ας δούμε λοιπόν στα γρήγορα τι έχει γίνει. Πριν κάποια χρόνια, έγραψα μια δημοσίευση σχετικά με την ενοποίηση του OTE με την ΟΤΕΝΕΤ εκφράζοντας τη δυσαρέσκεια μου, επειδή μου ανακοίνωσαν πως θα ενοποιηθούν οι δύο λογαριασμοί σε έναν. Ταυτόχρονα, αναφέρω πως ο λόγος που επέλεξα τη συγκεκριμένη εταιρία ήταν ακριβώς επειδή μπορούσα να έχω ξεχωριστό λογαριασμό internet, μια και η τηλεφωνική γραμμή δεν ανήκει σε εμένα αλλά στους γονείς μου.

Όπως καταλαβαίνουμε λοιπόν, το θέμα της δημοσίευσης μου, ήταν η διαφωνία μου στην ενοποίηση των λογαρισμών του ΟΤΕ και της ΟΤΕΝΕΤ. Θεώρησα πως ήταν ολοφάνερο αυτό και φυσικά κατανοητό ακόμα και για τον πιο ηλίθιο άνθρωπο της γης.

Πριν από λίγο λοιπόν, έλαβα ένα σχόλιο από κάποιο άτομο που υπέγραφε ως “Γέρος μπαμπάς σου”. Πιθανότατα ήταν γνωστός blogger που ήθελε να μου την πει αλλά δεν είχε τα αρχίδια ήθελε να χαλάσει το προφίλ του. Το σχόλιο που μου άφησε ήταν το εξής: “Μήπως να πας να μείνεις επιτέλους μόνη σου;”

Όπως καταλαβαίνετε, το σχόλιο αυτό είναι τόσο σχετικό με τη δημοσίευση μου, όσο το να με ρωτούσε καποιος γιατί δεν έβαψα το σπίτι μου κόκκινο.

Δε ξέρω πως την έχουν δει μερικά άτομα, αλλά το ότι επιλέγουμε να γράφουμε online, δε σημαίνει πως δίνουμε το δικαίωμα στον καθένα να κρίνει ή να έχει άποψη για τον τρόπο με τον οποίο ζούμε στην καθημερινή μας ζωή. Ακόμα περισσότερο, δεν δίνουμε σε κανέναν το δικαίωμα να φαντασιώνεται πράγματα σχετικά με τον τρόπο ζωής μας και να μας κρίνει για όλα όσα υπάρχουν μόνο στο δικό του μυαλό. Και τέλος, δεν είναι υποχρέωση μας να απολογούμαστε για όλα αυτά που υπάρχουν μόνο στη φαντασίωση κάποιων ανθρώπων σχετικά με εμάς και τον τρόπο ζωής μας.

Δε μπορώ να καταλάβω τη λογική των ανθρώπων αυτών. Μάλλον δεν υπάρχει λογική καθόλου. Πουθενά. Ας το αναλύσουμε λίγο όμως.

Αν δεν απαντούσα στο σχόλιο αυτό, θα άφηνα να εννοηθεί πως όντως ζω στα 32 μου στο παιδικό δωμάτιο του σπιτιού των γονιών μου. Ας δούμε την πραγματικότητα όμως. Είχα δικό μου ανεξάρτητο χώρο από τα 15 μου. Έχω ζήσει κατά καιρούς σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας λόγω εργασίας (με πιο πρόσφατη τη Σαντορίνη) και τα τελευταία δέκα χρόνια (όταν βρίσκομαι στη Θεσσαλονίκη), ζω σε δικό μου σπίτι το οποίο βρίσκεται στην ίδια οικοδομή με το πατρικό μου. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν ουδεμία σχέση δεν υπάρχει με το σχόλιο του κακοπροαίρετου “φίλου” μας.

Αλλά ας το δούμε και αλλιώς. Θα πείραζε κανέναν αν συνέχιζα να μένω στο παιδικό δωμάτιο του σπιτιού μου, επειδή δε θα μου έφταναν τα χρήματα να βρω άλλο σπίτι; Αυτό δε κάνουν χιλιάδες άτομα στην Ελλάδα σήμερα; Και στο κάτω κάτω, τι ζόρι τραβάει ο “φίλος” μας για το που κοιμάμαι εγώ τα βράδια και τι κάνω στην προσωπική μου ζωή;

Δεν διέγραψα το σχόλιο του και προτίμησα να του απαντήσω, μόνο και μόνο για να γράψω τη συγκεκριμένη δημοσίευση στο ιστολόγιο μου και να προσπαθήσω να του δείξω πόσο ηλίθιο ήταν το σχόλιο του.

Από την άλλη πλευρά όμως, αποφάσισα να διαγράφω πλέον κάθε άσχετο σχόλιο που αφορά την προσωπική μου ζωή από το blog μου. Αν αυτό ονομάζεται λογοκρισία ή όχι, δεν είναι κάτι που με απασχολεί αυτή τη στιγμή. Προτιμώ αυτού του είδους τη λογοκρισία από τον εξαναγκασμό στη δημοσιοποίηση προσωπικών δεδομένων μου, μόνο και μόνο για να αποδείξω πως δεν ισχύει η φαντασίωση του κάθε τυχάρπαστου κακοπροαίρετου σχολιαστή. Άλλωστε δε νομίζω πως αφορούν κανέναν αυτού του είδους οι πληροφορίες.

Δεν ξέρω ποια είναι η άποψη σας σχετικά με τα άσχετα σχόλια αυτού του είδους. Δεν ξέρω ποια είναι η άποψη σας για τα άσχετα σχόλια γενικότερα και πως τα διαχειρίζεστε στο blog σας, αλλά πολύ θα ήθελα να μάθω. Προσωπικά, μετά από τόσο καιρό αποφάσισα να επιλέγω τη διαγραφή τους.

Προηγούμενο άρθροΠόσο «Κοστίζει» Ένα Εμφύτευμα Δοντιού;
Επόμενο άρθροΔωρεάν στατιστικά στοιχεία για το blog σας
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας