Zatoichi (2003)

Πληροφορίες

• Είδος: Ιαπωνική δραματική ταινία δράσης με σαμουράι
• Σκηνοθεσία: Takeshi Kitano
• Ηθοποιοί: Takeshi Kitano, Tadanobu Asano, Yui Natsukawa, Michiyo Ookusu, Takahito Iguchi, Yuko Daike, Daigoro Tachibana, Ittoku Kishibe, Saburo Ishikura, Akira Emoto
• Διάρκεια: 116 λεπτά
• Αγγλικός τίτλος: The Blind Swordsman: Zatoichi
• Ημερομηνία κυκλοφορίας: 2 Σεπτεμβρίου 2003
• Παραγωγή: Office Kitano
• Ακαθάριστα έσοδα: 32 εκατομμύρια δολάρια

Ο Κιτάνο ξαναχτυπά με ένα έργο Βασισμένο στον πολύ διάσημο στην Ιαπωνία χαρακτήρα Ζατοίτσι υποδυόμενο από τον Shintaro Katsu σε μια σειρά ταινιών μεταξύ 1962 και 1989. Ο Ζατοίτσι είναι ένας τυφλός περιπλανώμενος χειροπρακτικός στην Ιαπωνία του 19ου αιώνα, που επιβιώνει προσφέροντας μασάζ και παίζοντας ζάρια. Όταν όμως “βλέπει” αδικία γύρω του δε διστάζει να χρησημοποιήσει το σπαθί του κρυμμένο μέσα στο μπαστούνι του για να αποδώσει (τυφλή;) δικαιοσύνη.

Ο Κιτάνο παρουσιάζει τον διάσημο αυτόν χαρακτήρα λίγο πιο… μοντέρνο θα λέγαμε, με περίεργο ασημί-ξανθό μαλλί και κοκκινο μπαστούνι, παρόλαυτά χωρίς να το παρακάνει. Ο Ζατοίτσι λοιπόν βρίσκεται σε ένα χωριό όπου συναντά 2 ορφανά που εκπορνεύονται για να πάρουν εκδίκηση για το θάνατο των γονιών τους από τη συμμορία Ginzo. H συμμορία αυτή καταφέρνει, με τη βοήθεια του νεοφερμένου σαμουράϊ Χατόρι, να εξοντώσει την αντίπαλη συμμορία της περιοχής και τώρα εκμμεταλεύεται στο έπακρο τους κατοίκους.

Η ιστορία είναι φαινομενικά απλή στην αρχή και βλέπει κανείς διάφορα δευτερεύοντα γεγονότα και χαρακτήρες, που τελικά δεν είναι και τόσο άσχετα με την κεντρική ιστορία. Το τέλος ειδικά δεν είναι αναμενόμενο και η αλλαγή/αποκάλυψη είναι θετική και ενδιαφέρουσα. Διάσπαρτα έχει κάμποσα αστειάκια που θα σας κάνουν να γελάσετε καλόκαρδα και αυθεντικά, χωρίς υπερβολές και σάχλες. Άλλωστε δεν αρμόζουν σε τέτοιο έργο και ειδικά με την σκηνοθετικά όμορφη εξιστόρηση του λυπηρού παρελθόντος των 2 ορφανών. Πέρα από την ισορία λοιπόν, και η σκηνοθεσία είναι καλή με μερικά πλάνα και ιδέες που δε βλέπουμε συχνά. Όμως επειδή είναι Τακέσι Κιτάνο το έργο, έχει και κάτι πιτσιλιές “Αγγελόπουλος” !

Έχουμε κάποιες σκηνές που κρατάνε παραπάνω, κάποιες που είναι αρκετά άχρηστες κλπ. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα το έργο να είναι σχετικά αργό ακόμα και για το είδος του και να κουράσει κάποιους (άλλους σε άλλο βαθμό). Οι ερμηνέιες είναι καλές, χωρίς κάτι το συναρπαστικό, εκτός από του Κιτάνο που είναι πολύ γραφικός και ας είναι ολιγόλογος. Για κάποιο λόγο μου άρεσε η ερμηνεία της κυρίας που τον φιλοξένησε (θεία του τζογαδόρου Σινκίτσι).

Ο προϋπολογισμός της ταινίας είναι μικρός, αλλά αυτό δε φαίνεται καθώς το να αναπαραστήσεις ένα χωριουδάκι της Ιαπωνίας της εποχής εκείνης δε χρειάζεται πολλά χρήματα. Το ίδιο ισχύει για κάθε είδους σκηνικά και κουστούμια. Όλα αυτά ήταν απλά και ρεαλιστικά και κατα συνέπεια νόμιζες οτι είχες πάει και συ σ’εκείνο το χωρίο. Εκεί που θα μπορούσε να δώσει περισσότερα το έργο, είναι η μουσική. Πολύ λιτή ταιριάζοντας με το όλο φτωχοσκηνικό, αλλά όχι ιδιαίτερα εμπνευσμένη. 1-2 κομμάτια μόνο και τα υπόλοιπα ήταν εκεί απλά για να υπάρχουν. Ενδιαφέρον ήταν όμως ο συνδιασμός της σε 2 φάσεις με τα ηχητικά εφέ των δρώμενων -χωρικών που καλλιεργούσαν τη γη!

Και ερχόμαστε στις μάχες. Που δεν ήταν ούτε υπερβολικά πολλές, ούτε υπερβολικά λίγες. Ευτυχώς ήταν αρκετά στυλάτες, παραδοσιακές, θύμιζαν κάποιες των άνιμε (Ιαπωνικών κινουμένων σχεδίων) και φυσικά έιχαν μια σεβαστή ποσότητα αίματος. Ευτυχώς όχι όση είδαμε στο Kill Bill όπου το αίμα πεταγόταν με πίεση πυροσβεστικής αντλίας ασταμάτητα! Εκείνο που ίσως απογοητεύσει είναι το αίμα αυτό καθεαυτό που είναι ψηφιακό!

Ποιος θα το περίμενε! Και όμως. Και εκτός από το αίμα, ψηφιακά είναι και κάποια κοψίματα μελών. Αυτό μειώνει βέβαια την αληθοφάνεια και το γεγονός οτι μερικά κοψίματα έγιναν σαν από φωτόσπαθο, δεν βοηθάει. Γενικά οι μάχες ήταν καλές και σωστές, αλλά μερικές συγκεκριμένες σκηνές ήταν σαν από άνιμε ή κόμικ. Κάτι που από μόνο του είναι ευπρόσδεκτο (ειδικά σε μένα) αλλά που δε μπορώ να πω οτι ταίριαζε απόλυτα με το υπόλοιπο σκηνικό που ήτνα πολύ κλασσικό και παραδοσιακό και μη μοντέρνο. Ακόμα δεν ξέρει κανείς γιατί το έκανε αυτό ο Κιτάνο. Με την απορία θα μείνουμε μάλλον…

Εν κατακλείδι, το έργο είναι ένας φόρος τιμής αφενός μεν στον γνωστό στην Ιαπωνία τυφλό Ζατοίτσι, αφετέρου σε έργα του στυλ του Κουροσάβα. Αν δε σας συγκινούν λοιπόν τέτοιου είδους έργα, ή αν οι μάχες με σπαθιά σας αφήνουν αδιάφορους, ή αν έχετε συνηθίσει σε έργα ανεβασμένων ρυθμών, τότε καλύτερα να προσπεράσετε.

Αν όμως σας αρέσει η ανατολική κουλτούρα και τέχνη, τα σπαθιά, οι μάχες, το αίμα, τα άνιμε κλπ, τότε δε θα πετάξετε τα λεφτά σας. Μπορεί να μην είναι ακριβώς μέσα στο πνεύμα των Χριστουγέννων, αλλά θα διασκεδάσετε. Καλές γιορτές και καλή χρονιά, και να θυμάστε την τελευταία ατάκα του έργου που ξεστομίζει ο Κιτάνο (όχι δε σας τη λέω, να πάτε να το δείτε!).

Δείτε παρακάτω το trailer της ταινίας Zatoichi (2003).