Blueberry (2004 ταινία Γουέστερν)

Πληροφορίες

• Είδος: Γουέστερν
• Σκηνοθεσία: Jan Kounen
• Ηθοποιοί: Vincent Cassel, Juliette Lewis, Michael Madsen, Temuera Morrison, Ernest Borgnine, Djimon Hounsou, Hugh O’Conor
• Ημερομηνία κυκλοφορίας: 11 Φεβρουαρίου 2004
• Διάρκεια: 124 λεπτά
• Παραγωγή: La Petite Reine, UGC Images, TF1 Films Productions
• Προϋπολογισμός ταινίας: 40 εκατομμύρια δολάρια
• Ακαθάριστα έσοδα: 5 εκατομμύρια δολάρια

Εδώ και μισό αιώνα ο Γάλλος Jean Giraud σχεδιάζει κόμικ, με πιο γνωστό του το “Bluberry” το οποίο υπέγραφε με το ψευδώνυμο Moebius. Το δημιούργημα λοιπόν αυτό του Jean “Moebius” Giraud έγινε αντικείμενο κινηματογραφικής μεταφοράς. Το εγχείρημα ανατέθηκε στον Ολλανδό Jan Counen, του οποίου η φιλμογραφία είναι πολύ φτωχή Μοναδική ταινία του που οι σινεφίλ πιθανόν να θυμούνται είναι το “Dobermann” του 1997. Κατά τα άλλα το χάος. Κοινώς «που πας βρε Καραμήτρο».

Ο Μάικ Μπλουμπερυ (Βινσέντ Κασέλ) ζει μια τραγική εμπειρία ως έφηβος. Το θάνατο της κοπέλας που αγάπησε. Μετά από το συμβάν βρίσκεται λιπόθυμος μέσα σε μια ορεινή περιοχή Ινδιάνων. Αυτοί τον μεγαλώνουν και πολλά χρόνια αργότερα ο ίδιος περί το 1870, άντρας πια, έχει το πόστο του Σερίφη της πόλης Παλόμιτο.

Εκεί ο Πρόσιτ, που έχει στην κατοχή του ένα χάρτη για μια περιοχή κοντά στα βουνά των Ινδιάνων που είναι γεμάτη χρυσό, συνεργάζεται με τον μεγαλογαιοκτήμονα Σάλιβαν για να πάνε να τον βρουν. Ταυτόχρονα στην πόλη φτάνει και ο πολλά βαρύς Γουίλι (Μάικλ Μάντσεν), που θέλει και αυτός τον χάρτη για να πάει στην περιοχή. Αλλά για άλλο σκοπό. Όχι για τον χρυσό.

Όλα ξεκινάνε σχετικά ελπιδοφόρα, αν και αδιάφορα. Ωραία φωτογραφία, μερικά ωραία πλάνα τοπίων, δυναμικές κινήσεις της κάμερας, πολλά τράβελινγκ, όλα καλά τέλος πάντων. Μελανό σημείο του σκριπτ μέχρι και το πραγματικό ξεδίπλωμα του σεναρίου, δηλαδή περιφραστικώς το «κυνήγι του χρυσού», οι διάλογοι και μερικά σημεία της πλοκής που φαντάζουν εντελώς παιδαριώδη.

Το love story μεταξύ Κασέλ και Τζούλιετ Λιούις (όσο γερνάει τόσο ασχημαίνει αυτή η γυναίκα) μας αφήνει με το δίλημμα «για γέλια ή για κλάμματα»; Επίσης μέχρι και να φτάσουμε σε ουσιώδη γεγονότα έχει ήδη αναλωθεί πολύς χρόνος στο μεγάλωμα του Μάικ από τους Ινδιάνους και μερικές paranormal activity σεκάνς που δεν έχουν κανένα νόημα.

Σκηνοθετικά δεν απογοητεύεται ο θεατής αλλά το μεγάλο μπαμ έρχεται στο τελευταίο ημίωρο. Εκεί περνάμε από το Φαρ Ουέστ του 1870 στο Θεματικό Πάρκο του Ορλάντο με ξεναγό σαρανταποδαρούσες, νυχτερίδες και αράχνες καρδιά μου και άλλα χαριτωμένα. Τώρα η απορία που σας γεννήθηκε είναι εύλογη. Τι θέλουν όλα αυτά σε ένα –έστω- μεταφυσικό γουέστερν (διότι σκέτο δεν είναι… θα ήταν σαν να λέγαμε μπανάνα σπλιτ, χωρίς την μπανάνα).

Το θέμα είναι ότι η μπανάνα φαγώθηκε, η μπανανόφλουδα έπεσε στην έρημο των Ινδιάνων και όλο σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιοί την πάτησαν! Ανάθεμα και αν κατάλαβα! Μαύρα και κόκκινα κοράκια τι ήταν τούτο; Σίγουρα το κόμικ είναι ενδιαφέρον, και έχει εντελώς άλλη χάρη ένα τέτοιο θέμα όταν είναι δοσμένο μέσα από ένα εκπληκτικά σχεδιασμένο κόμικ, αλλά η ταινία είναι…

Ειλικρινά ένα ερώτημα είχα όταν είδα τους τίτλους τέλους. Καταλάβατε τίποτα; Εγώ όχι. Το μεταφυσικό κομμάτι με το οποίο καταπιάνεται το στόρυ ναι μεν έχει κάποιο υπόβαθρο αλλά το θέμα είναι πως το σερβίρεις αυτό. Διότι αν το δώσεις χωρίς συνοχή, καλούς διαλόγους ή κάτι τελος πάντων που να αιτιολογεί τη δράση τότε δεν γίνεται τίποτα κατανοητό!

Έτσι οποιοδήποτε προτέρημα του φιλμ εξαυλώνεται εν ριπή οφθαλμού. Η σκηνοθεσία, η φωτογραφία, όλα αυτά που μέχρι και κάποιο χρονικό σημείο κάνουν καλή εντύπωση περνάνε στην αφάνεια όταν αντί για κάτι με ουσία, που να γίνεται αντιληπτό, βλέπουμε ολόκληρες σκηνές με γραφικά φτιαγμένα σε υπολογιστή (ωραία δεν λέω), όπου παρελαύνει από το ζωικό βασίλειο ό,τι διαθέτει πάνω από 120 πόδια και 352 δόντια! Αυτό δεν είναι ταινία! Είναι ντοκιμαντέρ για ζώα και σεμινάριο για computer graphics ταυτόχρονα.

Αυτή η ταινία πολύ απλά δεν έπρεπε να γίνει. Γιατί δεν αφήνουν τα κόμικ στην ησυχία τους εκεί στο Χόλυγουντ; Και εν πάσει περιπτώσει παίρνουν που παίρνουν την απόφαση να τα μεταφέρουν κινηματογραφικά γιατί δεν προσλμβάνουν ένα σκηνοθέτη με πείρα; Με κάποιο feeling τέλος πάντων που να ταιριάζει στην προς «εκμετάλλευση» θεματολογία; Προσωπικά δεν κατάλαβα τίποτα από την ταινία, έχασα 2 ώρες από τη ζωή μου χωρίς λόγο.

Αν ήθελα να δω τους Ινδιάνους να φυσάνε μέσα από τις παλάμες τους και να κάνουν ξόρκια θα έβλεπα το Discovery Channel. Αν ήθελα να δω οτι έρπει και περπατάει και έχει σαράντα πόδια και σαράντα κεφάλια θα έβαζα το Animal Planet. Αλλά όλα αυτά σε ταινία; Έλεος κύριοι! Τουλάχιστον κάντε το να είναι πιο κατανοητό!

Δείτε παρακάτω το τρέιλερ της ταινίας Blueberry (2004 Γουέστερν).