Darkness (2002). Απόλυτο Σκοτάδι

• Είδος: Υπερφυσική ταινία τρόμου
• Σκηνοθεσία: Jaume Balaguero
• Ηθοποιοί: Anna Paquin, Lena Olin, Iain Glen, Giancarlo Giannini, Fele Martinez, Stephan Enquist, Fermin Reixach, Craig Stevenson
• Διάρκεια: 102 λεπτά
• Ημερομηνία κυκλοφορίας: 11 Οκτωβρίου 2002
• Ελληνικός τίτλος: Απόλυτο Σκοτάδι
• Παραγωγή: Fantastic Factory
• Προϋπολογισμός ταινίας: 10 εκατομμύρια δολάρια
• Ακαθάριστα έσοδα: 34 εκατομμύρια δολάρια

Και μόνο ο τίτλος είναι αρκετός. Darkness! Το οποίο μεταφράστηκε στα ελληνικά “Απόλυτο Σκοτάδι”. Έτσι καταλαβαίνουμε αν μη τι άλλο ότι έχουμε να κάνουμε με άλλη μια ταινία θρίλερ. Τελικά όμως το Darkness δεν είναι ένα θρίλερ αλλά… πολλά. Ο σκηνοθέτης Jaume Palagero, μας οδηγεί αβίαστα στο συμπέρασμα πως στη ζωή του έχει δει πολλά έργα του είδους και για αυτόν τον λόγο αποφάσισε να γυρίσει ένα δικό του θρίλερ “δανειζόμενος” στοιχεία από πολλά παλαιότερα. Για καλή του τύχη τα “δανείστηκε” με τέτοιο τρόπο που δεν χτυπάει άσχημα. Ας γίνουμε όμως πιο συγκεκριμένοι.

Μια Αμερικανική οικογένεια μετακομίζει στην Ισπανία, δηλαδή στα πατρικά εδάφη του πατέρα. Το σπίτι όμως στο οποίο διαμένουν για κακή τους τύχη είναι στοιχειωμένο. Έτσι αρκετά γρήγορα ξεκινούν τα προβλήματα. Ο πατέρας παθαίνει κρίσεις και γίνεται βίαιος, το μικρό αγόρι της οικογένειας που ποτέ δεν φοβόταν το σκοτάδι αρχίζει να το φοβάται -ενώ ταυτόχρονα ξυπνάει κάθε πρωί με μυστηριώδεις μώλωπες- και όλα αυτά την ίδια στιγμή που η μάνα κοιμάται τον ύπνο του δικαίου (λέγε με υπερκόπωση λόγω δουλειάς) και η κόρη να φαίνεται ως το μόνο μέλος της οικογένειας που έχει σώας τας φρένας. Με αυτά και με αυτά η αναζήτηση του νήματος που θα λύσει το μυστήριο και τα δεσμά των στοιχειών του σπιτιού ξεκινάει, από ποιον άλλο, από την κόρη.

Όπως προλόγισα το φιλμ αυτό δανείζεται αναρίθμητα στοιχεία από άλλα έργα του είδους. Στοιχειωμένο σπίτι, παιδάκι που βλέπει τα φαντάσματα και αποκτάει μώλωπες εξαιτίας τους, τα φαντάσματα είναι μικρά παιδιά, ξαφνικά ηλεκτρολογικά προβλήματα στο σπίτι, πόρτες δεν ανοίγουν, ένας ξένος που γνωρίζει την ιστορία του σπιτιού, ο πατέρας να παθαίνει εξάρσεις βίας και παραφροσύνης κ.α.

Όλα αυτά μεθερμηνεύονται ως “Έκτη Αίσθηση”, “Λάμψη”, “Οι Άλλοι”, “Στοιχειωμένο Σπίτι”, “Στη Ράχη του Διαβόλου”. Παρόλα αυτά το συγκεκριμένο αμάλγαμα πετυχαίνει σαν συνταγή και γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρον στο δεύτερο μισό του. Το πρόβλημα όμως που τελικά έχει όλο το έργο από την αρχή μέχρι το τέλος του είναι ορισμένα στοιχεία, που ενώ από μόνα τους είναι ωραίες εμπνεύσεις, έχουν χρησιμοποιηθεί… ανεπαρκώς.

Για παράδειγμα (μην φοβάστε δεν είναι spoiler) οι χαρακτήρες των ηλικιωμένων γυναικών που εμφανίζονται σε ένα μικρό πίνακα αρκετά γρήγορα στο έργο, ενώ είναι αρκετά τρομακτικές φιγούρες, που θα μπορούσαν κάλλιστα να μας “στοιχειώσουν” και να τις θυμόμαστε για καιρό, δεν χρησιμοποιούνται όπως θα έπρεπε κατά τη διάρκεια του ξετυλίγματος της ιστορίας.

Έτσι ένα ατού χαραμίζεται χωρίς λόγο και αιτία! Πέραν αυτού του ατού υπάρχουν και πολλά άλλα τα οποία με την ίδια λογική μπορείτε εύκολα να εντοπίσετε όσοι το δείτε. Ο θεατής όμως θα συναντήσει ορισμένες σκηνές, γύρω στις 4 “ξεσκάρταρα” ο ίδιος, που θα τον κάνουν να σκεφτεί “χμ… πολύ ωραία και πρωτότυπη σκηνή”.

Ίσως βέβαια σκέψεις σαν και αυτές να απορρέουν πιο εύκολα εξαιτίας του απογοητευτικού σε ρυθμό και ενδιαφέρον πρώτου μισού. Μέχρι τα μέσα της διάρκειας του έργου τα πάντα είναι μεν ατμοσφαιρικά αλλά δραματικά υποτονικά, κάτι το οποίο σημαίνει… ενδιαφέρον μηδέν! Βέβαια στο πρώτο μισό είναι που εντοπίζονται και τα περισσότερα κλισέ του στοιχεία οπότε από μόνο του το σενάριο δεν βοηθάει τον σκηνοθέτη. Ειλικρινά το “Απόλυτο Σκοτάδι” μου άφησε για το λόγο αυτό μια μεγάλη απορία. Νόμισα στο τέλος πως δύο ήταν οι σκηνοθέτες και όχι ένας!

Ο πρώτος ανέλαβε το αργό μέρος, έπαιξε πολύ καλά με τις σκιές, γενικά με τους φωτισμούς και τα μέρη του σπιτιού, ενώ ο δεύτερος κατόρθωσε να δώσει πνοή στο άψυχο μέχρι τότε φιλμ σκηνοθετώντας με ρυθμό και ζωντάνια. Ευτυχώς για όλους εμάς που ο Jaume Palagero δεν είναι Αμερικάνος. Το αποτέλεσμα θα ήταν ένα νερόβραστο μαγείρεμα της συνταγής “μια απο τα ίδια” ενώ τώρα είχαμε απλά ένα ξαναζέσταμα πετυχημένης συνταγής με ένα προσωπικό και νόστιμο τρόπο.

Στους ηθοποιούς δεν χρειάζεται να σταθούμε και ιδιαίτερα. Οι ερμηνείες τους είναι όσο καλές χρειάζεται, δηλαδή διεκπεραιωτικές. Περισσότερο θα έλεγα την παράσταση κλέβει ο πιτσιρικάς Στέφαν Ένκουιστ, που ντεμπουτάρει ως ηθοποιός με αυτό το φιλμ, αλλά και η αρκετά γνωστή Άννα Πάκουιν, που αναμφίβολα έχει και την μεγαλύτερη συμμετοχή. Τέλος και όσον αφορά τη μουσική θα την χαρακτήριζα από υποτυπώδη έως ανύπαρκτη, πράγμα που ασφαλώς συγκαταλέγεται στα αρνητικά της ταινίας.

Το “Απόλυτο Σκοτάδι” είναι ένα θρίλερ με κλιμακούμενες επιδόσεις. Ξεκινάει πολύ ράθυμα και απογοητευτικά και συνεχίζει ικανοποιητικά, μετατρέπωντας την ήδη υπάρχουσα ατμόσφαιρα σε μια “σκάλα” (χαμηλών τόνων) σασπένς, καθώς αποκαλύπτεται το σενάριο. Δυστυχώς όμως και παρά τις μεμονωμένες εμπνεύσεις, που προανέφερα, ούτε καθηλώνει αλλά ούτε και αφήνει την αίσθηση του ολοκληρωμένου, ούτως ώστε να καταλήγει “άλλη μια ταινία με στοιχειωμένο σπίτι”.

Για τον λόγο αυτό και δεν την προτείνω σαν κινηματογραφική επιλογή σε κανέναν παρά μόνο στους φανατικούς φίλους των θρίλερ. Οι υπόλοιποι περιμένετε την κυκλοφορία της στα βίντεο κλαμπ. Προσωπικά όταν κυκλοφορήσει θα το ξαναδώ σίγουρα!

Δείτε παρακάτω το τρέιλερ της ταινίας Darkness (2002). Απόλυτο Σκοτάδι.