The Matrix Revolutions (soundtrack)

26 Μαρτίου 2022

449

Σύνθεση Μουσικής: Don Davis, Various Artists
Εκτέλεση Μουσικής: Don Davis
Κυκλοφορία CD: Warner Sunset, Maverick 2003
Συνολική Διάρκεια CD: 63:20 λεπτά

Πίνακας περιεχομένων

Don Davis – Logos / Main Title

Κλασσικό ξεκίνημα με το βασικό θέμα των ταινιών. Μικρό και καθαρά εισαγωγικού χαρακτήρα. Τίποτα το ιδιαίτερο εδώ εκτός από το ότι παρατηρώ ότι η ορχήστρα πάχυνε κάπως.

Juno Reactor and Don Davis – The Trainman Cometh

Ξεκινάει πολύ απαλά και ρομαντικά, λίγο σα μουσική αποκάλυψης λίγο λυπητερή και διακόπτεται απότομα με έγχορδα και τύμπανα (αλλά και αρμόνιο) που σημαίνουν κίνδυνο και έντονη δράση. Και αυτά με τη σειρά τους διαρκούν λίγο και παύουν γρήγορα.

Juno Reactor and Don Davis – Tetsujin

Και πάλι εδώ οι Juno Reactor με τα τύμπανά τους (πολλών διαφορετικών μεγεθών μάλιστα), ανοίγουν το κομμάτι που μοιάζει αφρικανο-κινέζικο. Όμως μετά από ενάμιση λεπτό μπαίνει η χαρακτηριστική βαριά ηλεκτρονική πομπώδης μουσική και ανάβει τα αίματα (αν μείνετε ανέπαφος από την αλλαγή αυτή, κοιτάξτε τον σφυγμό σας, μπορεί να είστε νεκρός!). Το ύφος είναι και εδώ δράσης και η μουσική θυμίζει το αυτοκινητοκυνηγητό του Reloaded. Καλό και μικρό για να μην κουράσει.

Pale 3 – “In My Head”

Οι Pale 3 ακούστηκαν και στην ταινία “Run Lola, Run” (με την Φράνκα Ποτέντε) αλλά πέρα από αυτό δεν τους ξέρει κανείς! Ηλεκτρονικός και αρκετά βιομηχανικός ήχος εδώ μέτριου ρυθμού και με μπόλικα διαφορετικά samples σε όλη τη διάρκειά του που και εδώ είναι μικρή και δεν προλαβαίνει να κουράσει (αν υπήρχε για μερικούς τέτοια περίπτωση). Είναι το μόνο κομμάτι από συγκρότημα του cd (τα άλλα 3 των Juno Reactor είναι μαζί με τον Don Davis).

Don Davis – The Road to Sourceville

Θαυμάστε! Ο Don Davis και η ορχήστρα του σε μίνι κομμάτι αποκαλυπτικής-λυτρωτικής μουσικής…

Don Davis – Men in Metal

…το οποίο μοιάζει να είναι εισαγωγικό για αυτό εδώ, το οποίο είναι καθαρά στρατιωτικού-πατριωτικού χαρακτήρα με τα γνωστά κρουστά και πνευστά που έχουμε συνηθίσει. Καλό αλλά όχι πρωτότυπο ή συγκλονιστικό.

Don Davis – Niobe’s Run

Εδώ έχουμε ένα ακόμη κομμάτι με μεγάλη ορχήστρα. Τα χαρακτηριστικά του είναι ότι σου προκαλεί ένα αίσθημα άγχους και ανησυχίας και ίσως ότι κάτι κακό συμβαίνει (δεν έχω δει το έργο ακόμα). Αρκετά πνευστά.

Don Davis – Woman Can Drive

Oι συντελεστές προφανώς αποφάσισαν για το κλείσιμο της τριλογίας να ντύσουν το έργο με περισσότερη ορχηστρική μουσική, άλλο ένα δείγμα της οποίας έχουμε με αυτό το κομμάτι. Ξεκινάει θυμίζοντας λίγο τη μουσική που άνοιγε το 1ο έργο με την Τρίνιτυ να την κυνηγούν οι πράκτορες. Μετά διαφοροποιείται.

Don Davis – Moribund Mifune

Ξεκινάει απότομα με samples χορωδίας από πίσω, τύμπανα και πνευστά. Μοιάζει μιλιταριστικό και μάλλον διαδραματίζεται κάποια μάχη. Και αν κρίνω από τα συναισθήματα που μου προκαλεί το κομμάτι … δεν πήγε και πολύ καλά…

Don Davis – Kidfried

Μοιάζει συνέχεια του προηγούμενου κομματιού. Πιθανόν να ντύνει σκηνές που διαδραματίζονται ταυτόχρονα με εκείνες του προηγούμενου. Εναλλαγές λυπητερής μουσικής και επικής δράσης.

Don Davis – Saw Bitch Workhorse

Ομοίως με τα 2 προηγούμενα, εντείνοντας στη δράση και την αγωνία. Πολύ έντονα τα πνευστά. Ίσως και λίγο ενοχλητικά αν δε βλέπεις και έργο ταυτόχρονα. Aν αναρωτιέστε πως τους κατέβηκε αυτός ο περίεργος τίτλος, απλά σας λέω ότι είναι αναγραμματισμός 😉

Don Davis – Trinity Definitely

Πολύ γλυκό και λυπητερό κομμάτι με ωραία μελωδία από έγχορδα χωρίς πολλές συνοδείες από άλλα όργανα.

Don Davis – Neodämmerung

Μεγάλο άνοιγμα που μας χτυπάει από το πουθενά! Έγχορδα, τύμπανα, samples, χορωδίες αναδεύονται έντεχνα σε ένα κύμα επικότητας! Ή μάλλον σαν πολλά αλλεπάλληλα καθώς έχουμε μερικές συχνές παύσεις, σαν τον χρόνο που μεσολαβεί από κύμα σε κύμα. Ο Davis εδώ προσπαθεί πολύ και θα ήταν υπερβολικό και άδικο να πούμε ότι δεν κάνει καλή δουλειά. Και το λέω χωρίς να βλέπω το έργο ενώ ως επί το πλείστον η μουσική του δεν πολυστέκεται μόνη της, όπως είδαμε από τη δουλειά του στα 2 προηγούμενα έργα.

Don Davis – “Why, Mr. Anderson?”

Άλλο ένα κομμάτι που αρχίζει απαλά και εξελίσσεται σε κλασσικό κομμάτι Μέϊτριξ (ξέρετε, από αυτά με τα γρήγορα έγχορδα και τα μπάσα πνευστά). Όμως στα τριάμισι λεπτά κάνει μια επική κορύφωση, καταλαγιάζει και ξανά πάλι κορύφωση και τέλος με λίγη χορωδία.

Don Davis – Spirit of the Universe

Εδώ έχουμε επική μουσική σαν κάτι να αποκαλύφθηκε ή επιτεύχθηκε. Αυτό το συναίσθημα μεταδίδει. Έχει κάτι το ηρωικό, αλλά και αίσθηση ότι κάτι χάθηκε για πάντα. Ή κάτι κερδήθηκε για πάντα… Πιθανόν το έργο να κλείνει με αυτό το κομμάτι και το επόμενο να είναι τίτλοι τέλους. Θυμίζει λίγο Σταρ Τρεκ…

Juno Reactor vs. Don Davis – Navras

Χορωδία σε μέγιστη ένταση να ξυπνήσουν και οι νεκροί! Με εναλλαγές πότε πιάνου, πότε όλης της ορχήστρας και πότε ηλεκτρονικής μουσικής από τους Juno Reactor μαζί με ορχήστρα και γυναικεία φωνητικά. Ακούγεται λίγο ανατολίτικο-ινδιάνικο σε πολλά σημεία. Δεν ξέρω γιατί. Αφού περάσει ένα μεγάλο μέρος ηλεκτρονικής μουσικής, έχουμε εναλλαγές αυτής με χορωδία και ορχήστρα λίγο πριν το τέλος.

Γενικά

Ο Ντέιβις ακολουθεί πολύ πιστά τα δρώμενα (άλλωστε αυτή είναι και η έννοια της μουσικής επένδυσης), τόσο που όταν την ακούς σκέτη, έχει περίεργη δομή και δε σε αφήνει να ευχαριστηθείς κάποια σημεία της όσο θα θελες. Πάει παρακάτω ξαναγυρίζει πίσω, σταματάει απότομα, ξεκινάει απότομα, στριφογυρίζει και σε μπερδεύει… όπως και η ταινία!

Έτσι τα κομμάτια που έχει κάνει μόνος του, έχουν πολύ ωραία σημεία, έχουν πολύ καλή ενορχήστρωση (99 οργανοπαίκτες και 80 φωνές), μεταδίδουν συναισθήματα και καταστάσεις (καλή ανάμειξη των 2 βασικών στοιχείων: ανθρώπου με τις χορωδίες και τις απαλές μελωδίες και μηχανής: με τα πομπώδη τύμπανα, έγχορδα πνευστά και ηλεκτρονικούς ήχους), αλλά μπορεί να κουράσουν λόγω της δομής τους. Αντίθετα τα κομμάτια από συγκροτήματα ή σε συνδυασμό με συγκροτήματα όπως οι Juno Reactor, ακούγονται ευχάριστα και από μόνα τους.

Εν τέλει ο Davis συνέχισε σε μεγαλύτερο βαθμό αυτό που είχε αρχίσει στο προηγούμενο έργο και απέδειξε 2 πράγματα: 1) να δείξει ότι μπορεί να κάνει score αξιώσεων. Το αν θα αρέσει, είναι άλλο θέμα. Σε κάποιους ναι σε κάποιους όχι. Και 2) ότι μπορεί να συνδυάσει πάρα πολύ καλά τη μουσική με τα δρώμενα στο πανί. Μπορεί να μην ακούγεται πολύ εύκολα σκέτος, αλλά μαζί με μια ταινία φαίνεται ότι είναι αρκετά αποτελεσματικός.