Το χρήμα δεν κάνει την πολυτέλεια

Το χρήμα δεν κάνει την πολυτέλεια

Ο Γιάννης Πετρίδης εξηγεί γιατί η πολυτέλεια, αν και μερικές φορές κοστίζει λίγο ακριβά, εν τούτοις δεν “αγοράζεται” με τίποτα.

Όλοι ξέρουμε ότι το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία. Και ευτυχώς. Διαφορετικά θα ήταν πολύς κόσμος δυστυχισμένος. Από ό,τι φαίνεται, όμως, ένα άλλο “κακό” του χρήματος, είναι ότι δεν εξασφαλίζει στον ιδιοκτήτη του την κομψότητα και το στυλ. Αν ίσχυε το αντίθετο, θα έπρεπε ο πιο καλοντυμένος άνθρωπος στον πλανήτη να είναι ο Bill Gates ή ο σουλτάνος του Μπρουνέι.

Βέβαια, αντίθετα από ό,τι ισχυρίζονται τα περιοδικά lifestyle, η κομψότητα και το σωστό ντύσιμο έχουν πάρει τις τελευταίες δεκαετίες την κατιούσα. Αυτό μπορεί κανείς να το παρατηρήσει πολύ εύκολα αν προσέξει σε οποιαδήποτε κοσμική συγκέντρωση διεθνώς (ακόμα και στην τελετή απονομής των Όσκαρ), πόσο λίγοι είναι οι άνθρωποι (το πολύ 5%) των οποίων το πουκάμισο εξέχει όσο πρέπει από το σακάκι. Και αυτό γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρον, αν παρατηρήσουμε ότι σε οποιαδήποτε ταινία της δεκαετίας του ’60, ο Θανάσης Βέγγος, παίζοντας το γκαρσόνι, φοράει κοστούμι και πουκάμισο ραμμένο στα μέτρα του.

Αυτές οι μικρές «πολυτέλειες», που συχνά δεν είναι δυσβάσταχτες οικονομικά, είναι το θέμα της στήλης αυτό το μήνα. Κεντρική ιδέα είναι το γεγονός ότι η πολυτέλεια όχι απλά δεν κατακτιέται με το χρήμα, αλλά, αντίθετα, μπορεί να είναι ακόμη και φτηνή. Θα σας παραθέσω τρία παραδείγματα από την προσωπική μου ζωή, που νομίζω ότι το αποδεικνύουν.

Πρώτον. Θυμάμαι κάποτε που ένας φίλος πέρασε από το σπίτι μου με τα παπούτσια που μόλις είχε αγοράσει προς 13.000 δραχμές. Γελάσαμε και οι δυο με την παρατήρηση ότι τα παπούτσια του τού στοίχισαν λιγότερο από ένα μικρό κουτάκι κερί John Lobb. Όταν έφυγε πιστεύω ότι οποιοσδήποτε τον είδε στο δρόμο, θα θεώρησε ότι τα είχε πληρώσει μια περιουσία, αφού οι δυο καλά περασμένες στρώσεις κεριού Lobb, τα είχαν κάνει αγνώριστα.

Δεύτερον. Οι μεγάλοι ράφτες υποκαμίσων σε όλο τον κόσμο έχουν τα τελευταία χρόνια ένα παράπονο. Δεν είναι μόνο ότι πολλοί άνθρωποι έχουν πάψει να παραγγέλνουν τα πουκάμισά τους στα μέτρα τους, αλλά και ότι αυτοί που εξακολουθούν να το κάνουν, δεν διακρίνονται για την μεγάλη φαντασία τους. Το να παραγγείλεις σε έναν σημαντικό τεχνίτη του είδους δυο ντουζίνες απλά, γαλάζια πουκάμισα, έστω από καλό ύφασμα, είναι σαν να ζητήσεις από τον Picasso να σου βάψει το σπίτι.

Πολλοί από τους φίλους μου είχαν παρεξηγήσει τη συνήθειά μου, πριν από αρκετά χρόνια, να φτιάχνω πουκάμισα με αποσπώμενα κολάρα και μανσέτες. Και είναι αυτό, πράγματι, μια παλιά συνήθεια που κάποιοι μπορεί να θεωρήσουν ότι αποτελεί ένα είδος snobish μιζέριας, το να μπορεί, δηλαδή, κανείς να αλλάξει τα σημεία που φθείρονται σε ένα πουκάμισο. Στην ουσία όμως, η πρακτική αυτή δίνει τη δυνατότητα σε κάποιον να αλλάξει μέσα σε δυο λεπτά, στην τουαλέτα, είδος κολάρου κατά τη διάρκεια μιας βραδιάς. Πολύ λίγοι από τους φίλους μου το παρατήρησαν κατά τη διάρκεια της δεξίωσης εγκαινίων της πρώτης “Very Important Watches”, το 1998, στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία.

Τρίτον. Το μοντέλο William του John Lobb, είναι το πιο αναγνωρίσιμο της εταιρείας και πήρε το όνομά του από τον γιο του. Το χρώμα ardilla είναι ένα πολύ ιδιαίτερο μπεζ-λαδί, το οποίο επηρεάζεται έντονα από το φως του ήλιου. Όταν κάποια στιγμή αγόρασα ένα ζευγάρι William σε χρώμα ardilla, παρατήρησα ότι δεν ταίριαζε με καμία από τις ζώνες μου και χωρίς να το πολυσκεφτώ παρήγγειλα μια από το ίδιο δέρμα.

Στους τέσσερις μήνες που πέρασαν μέχρι να την παραλάβω, αναρωτιόμουν πόσο θα μου την χρέωναν, αφού συνηθίζεται οι παραγγελίες να στοιχίζουν 5 με 6 φορές την αρχική τιμή. Όταν ήρθε η ώρα να την παραλάβω, με έκπληξη άκουσα το διευθυντή του καταστήματος, στο Παρίσι, να μου λέει ότι μου την κάνουν δώρο, επειδή ήμουν ο μόνος τους πελάτης που είχε την απαίτηση να έχει ακριβώς ίδιο χρώμα ζώνη με τα παπούτσια, καθώς και δέρμα από το ίδιο κομμάτι, για να φτιάξει ασορτί λουράκι για το ρολόι του. Το αστείο της όλης υπόθεσης είναι ότι επειδή τα παπούτσια τα είχα φορέσει τέσσερις μήνες και είχαν εκτεθεί στον ήλιο και τη σκόνη, το χρώμα της ζώνης δεν είχε και ούτε έχει καμία σχέση με αυτό των παπουτσιών. Άλλωστε στη ζωή, ποτέ δεν γνωρίζεις τα αποτελέσματα των πράξεών σου. Και αυτό είναι και το ωραίο.

Διάβασε επίσης:

Προηγούμενο άρθρο10 πιο συνηθισμένες επιθυμίες των ανδρών
Επόμενο άρθροΓιατί δεν πάνε όλα καλά με την κόκα
Avatar
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας