Over the Edge (1979): Ταινία μυστηρίου

Over the Edge (1979): Ταινία μυστηρίου

Σύνοψη ταινίας: Over the Edge (1979)

  • Σκηνοθέτης: Jonathan Kaplan
  • Ηθοποιοί: Matt Dillon, Michael Eric Kramer, Pamela Ludwig
  • Είδος: Teens, Δράμα, Μυστηρίου
  • Έτος κυκλοφορίας: 1979

Θετικά: Πανέμορφο φιλμ συνολικά.

Αρνητικά: Αδύναμες ερμηνείες από κάποιους ηθοποιούς.

Η αξιολόγηση μου: 5 / 5 – Αριστούργημα

Έχω αρχίσει να κουράζομαι από την έλλειψη κοινής λογικής της εποχής μας. Πιστεύω μάλιστα πως η κατάσταση ολοένα και χειροτερεύει, αφού πολλές φορές το κοινό υποδέχεται το αυτονόητο σαν να ήταν κάτι ριζοσπαστικό, σαν να έγινε μια αναπάντεχη αποκάλυψη στον κόσμο!

Ένα τυπικό παράδειγμα είναι και ένα βιβλίο ψυχολογίας που είχα προσέξει πριν κάνα-δυο χρόνια καθώς έψαχνα νέες εκδόσεις σε ένα βιβλιοπωλείο. Το κατακίτρινο εξώφυλλο τράβηξε το βλέμμα μου και διάβασα τις 7 λέξεις του τίτλου με τα κόκκινα γράμματα: “Τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο. Γονείς θέλουν!“. Μάλιστα! Δε μου λέτε τίποτα καινούργιο κύριε Σιδέρη (ο συγγραφέας του εν λόγω βιβλίου) αλλά εικάζω ότι κάτι ξέρατε και βάλατε ένα τέτοιο τίτλο στο βιβλίο σας (που είναι στην λίστα μου με όσα θέλω να διαβάσω). Ο άνθρωπος γράφει το αυτονόητο μέσα στην εποχή που όλοι τρέχουν σαν τρελοί σε δυο δουλειές μη έχοντας χρόνο ούτε για να ξυθούνε, πόσο μάλλον για το βλαστάρι τους.

Και αυτό όχι γιατί γουστάρουν, αλλά επειδή οι καταστάσεις τους αναγκάζουν (ως επί το πλείστον). Κουράζονται τόσο πολύ λοιπόν ώστε να ξεχνάνε τις βασικές, πρωτόγονες ντιρεκτίβες που έχουμε σαν είδος: προστάτεψε τα παιδιά σου και προετοίμασε τα για να αντιμετωπίσουν την ζωή (βασική αρχή διαιώνισης του είδους);

Εν τέλει, μήπως απλά οι άνθρωποι δεν έχουν τον χρόνο να σκεφτούνε, να αφουγκραστούν τα ένστικτα τους, να ακούσουνε την φωνή της λογικής τους; Μήπως δεν είναι ηλίθιοι αλλά απλά δεν έχουν χρόνο; Κάπου εδώ η βελόνα του πικάπ της λογικής μου κολλάει σε ένα χαλασμένο αυλάκι και περιμένω το απαλό χέρι του Zyklon B να μου σηκώσει τον βραχίονα και να σπρώξει την βελόνα στο διπλανό αυλάκι. Άτιμο πράγμα οι λούπες!

Το φιλμ που προτείνω σήμερα πραγματεύεται το θέμα του παραγκωνισμού των παιδιών από τους γονείς και φυσικά δείχνει τις συνέπειες αυτού. Ίσως φλυάρησα λίγο παραπάνω από όσο θα έπρεπε στην εισαγωγή, τώρα όμως ξέρετε που θέλω να εστιάσω.

Η αλήθεια είναι βέβαια ότι ο τρόπος με τον οποίο ο σκηνοθέτης αντιμετωπίζει το θέμα δεν είναι και ο σοβαρότερος. Η ταινία ισορροπεί μεταξύ δράματος, cult και teen movie! Σας προειδοποίησα λοιπόν και αμαρτία ουκ έχω. Το τελικό αποτέλεσμα όμως έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Σε μια νέα πόλη, την New Granada, που φτιάχτηκε σαν μοντέλο της πόλης του μέλλοντος, οι ενήλικες εργάζονται σκληρά για την ανάπτυξη και ευημερία της κοινότητας, μη δίνοντας την δέουσα σημασία στα προβλήματα των παιδιών τους και κυρίως, ξεχνώντας ότι εφηβεία σημαίνει επανάσταση. Χωρίς να έχουνε κάποιο δημιουργικό τρόπο να διοχετεύσουν την ενέργεια που ξεχειλίζει λόγω ηλικίας, τα παιδιά εμπλέκονται σε μικροπαραβάσεις. Έτσι, αρχίζει η αντιπαράθεση τους με τους εκπροσώπους του νόμου (που το τελευταίο που κάνουν είναι να βοηθήσουν να εκτονωθεί η κατάσταση) και θα κλιμακωθεί σε σημείο που τα αντίπαλα στρατόπεδα θα είναι ανήλικοι εναντίον ενηλίκων.

Όπως ανέφερα και νωρίτερα, υπάρχουν κάποια μη ρεαλιστικά στοιχεία που με κάνουν να μην μπορώ να δω το φιλμ σαν “καθαρό” δράμα, κάποια πράγματα που το κάνουν ένα σοβαρό cult. Οι ερμηνείες επίσης είναι λιγάκι άνισες. Ενώ κάποιοι πρωταγωνιστές παίζουν φυσικά και με χαρακτηριστική άνεση, κάποιοι άλλοι μοιάζουν εκτός κλίματος. Η ταινία αυτή είναι το ντεμπούτο του Matt Dillon και αν και είναι πιτσιρικάς εδώ, αποδεικνύει ότι είναι αστέρας πρώτου μεγέθους!

Στην γραμμή τερματισμού, το φιλμ κρίνεται απολαυστικό. Ακόμη και για την απεικόνιση του τρόπου ζωής των νέων, ή σαν μια πολύ καλή teen movie, πιστεύω ότι αξίζει την προσοχή των περισσοτέρων από εσάς.

Τα λέμε το επόμενο Σαββατοκύριακο πάλι!

Σημείωση: Το soundtrack περιλαμβάνει αρκετά κομμάτια από Cheap Trick, Ramones και Cars!

Προηγούμενο άρθροMoonrise Kingdom (2012): Ο έρωτας του φεγγαριού
Επόμενο άρθροThe Breakfast Club (1985): Μπρέκφαστ Κλαμπ
Στέλιος Θεοδωρίδης
Έχω ακόμη σώας τας φρένας. Πλήττω αφόρητα όταν γράφω για συμβατικά θέματα. Πρόκληση για μένα είναι όταν ασχολούμε με την ερευνητική αρθρογραφία και έχω να παραθέσω στοιχεία και πληροφορίες που δεν θα τις βρεις πουθενά αλλού.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ