Πιράνχας 3DD: Η επιστροφή (ταινία του 2012)

Πιράνχας 3DD: Η επιστροφή (ταινία του 2012)

Με τα Πιράνχας θα έχω πάντα μια ιδιαίτερη σχέση, βλέπεις αναγνώστη μου η πρώτη ταινία για την οποία έγραψα κριτική είναι το Piranha 3D. Σα σήμερα θυμάμαι την Ελίζαμπεθ Σου να παλεύει με τα θεριά ενώ γύρω της αλλόφρονες, αλαλάζοντες Αμερικανοί έφηβοι με αδαμιαία περιβολή γίνονται μεζές για τα προϊστορικά τέρατα.

Οι πιο κατεστραμμένοι από σας θα θυμάστε τον ειλικρινή θαυμασμό μου για την πρώτη ταινία. Τόσο πολύ μου άρεσε αυτό το διαμάντι του εναλλακτικού αμερικάνικου κινηματογράφου που εδώ και σχεδόν δυο χρόνια έχω φάει στη μάπα τρεις ταινίες με το Νίκολας Κέιτζ, 6 σούπερ ήρωες, 5 ελληνικές ταινίες που δε τις βρίσκεις ούτε στο youtube και καμιά 20αριά ακόμα σινεπατάτες με την ελπίδα να δω επιτέλους μιά ταινία που να ξεπερνά το Piranha 3D. Νόμιζα πως δεν υπήρχε ελπίδα μέχρι χθες, γιατί χθες τα δολοφονικά μπαρμπούνια επέστρεψαν.

Υπόθεση: Ένας δαιμόνιος επιχειρηματίας δημιουργεί ένα θαλάσσιο πάρκο – μικρογραφία της Super Paradise, για να πηγαίνουν οι σεξουαλικά στερημένοι απροσάρμοστοι αμερικάνοι να κάνουν όλες αυτές τις μαλακίες που συνηθίζουν να κάνουν οι αμερικάνοι όταν είναι κοντά στη θάλασσα. Για να γλυτώσει μερικά δολλάρια, τροφοδοτεί τις τσουλήθρες του με νερό από μια υπόγεια λίμνη. Στη λίμνη όμως αυτή ζουν και τα δολοφονικά ψαράκια, τα οποία πάνε απρόσκλητα στο πάρτυ και, ξανά, δεν αφήνουν αμάσητο σουτιέν και βρακί.

Λίγα λόγια για τους χαρακτήρες γιατί τους βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέροντες και πρωτότυπους:

Καταρχάς, είναι η κόρη του ιδιοκτήτη του πάρκου, θαλάσσια βιολόγος (δε φαντάζομαι να περιμένατε άλλη ειδικότητα) και μοντέλο, σα να βλέπεις τον Ζακ-Υβ Κουστώ με σουτιέν και καυτά σορτσάκια. Τ’ όνομα δεν το θυμάμαι.

Μετά είναι το σπασικλάκι που τη γουστάρει παιδιώθεν αλλά δε της το είπε ποτέ, που η θαλάσσια βιολόγος νομίζει πως είναι γκέι αλλά αυτός δεν τα παρατάει και το τσιμπάει το γκομενάκι. Βέβαια, για να το καταφέρει, πρώτα ρίχνει ακόντιο σαν τον Γκατσιούδη και μετά κάνει κατάδυση σαν… εντάξει δε ξέρω κανέναν αθλητή των καταδύσεων, συγγνώμη. Τ’ ονομά του δεν το θυμάμαι.

Είναι και ο μπάτσος – γουρούνι – δολοφόνος ο οποίος τα παίρνει απ’ τ’ αφεντικά για να καλύπτει τις παρανομίες τους, σεξιστής και ψώνιο και εν τέλει όπως αποδεικνύεται και χέστης, που επίσης ψηφίζει Χρυσή Αυγή και θεωρεί πως μόνο ο στρατός και η αστυνομία μπορούν να σώσουν τον τόπο, αρκεί να τους δώσουν πολλές σφαίρες και την άδεια να τις ρίχνουν σε μετανάστες, φοιτητές και απεργούς. Τ’ ονομά του δεν το θυμάμαι.

Είναι και δυο φίλες της πρωταγωνίστριας, μια μαύρη που τους παίρνει όλους και πεθαίνει πρώτη (κλασσικά) και μια ξανθιά που τη βιάζει ένα ψάρι, το ψάρι μένει μέσα της για μερικές ώρες, η ξανθιά κάνει σεξ για να μην πεθάνει παρθένα, το ψάρι δαγκώνει το πέος του άτυχου νέου και ο άτυχος νέος αυτοευνουχίζεται (καλά να πάθει γιατί ήταν βιαστικός, οι υπόλοιποι που κάνουμε και τα λεγόμενα προκαταρκτικά μαλάκες είμαστε; Το πολύ-πολύ σε τέτοια περίπτωση να χάσεις κάνα δάχτυλο ή να μείνεις μουγγός… μικρό το κακό). Εννοείται πως δε θυμάμαι τα ονοματά τους.

Είναι κι ένας μαύρος σερίφης που έπαιζε και στην πρώτη ταινία, τα πιράνχας του ‘φαγαν τα πόδια, αυτός στη θέση τους βάζει δυο δίκανα και τους αλλάζει τον αδόξαστο. Τ’ όνομα δεν το θυμάμαι.

Είναι και ένας ξοφλημένος αλκοολικός ηθοποιός με γεροντόπαχα, ρυτίδες και τεράστια δόση ειρωνίας και αυτοσαρκασμού που έπαιζε στο BAYWATCH και τον Ιππότη της Ασφάλτου και υποδύεται τον εαυτό του με ιδιαίτερη πειστικότητα. Τ’ ονομά του δεν το θυμάμαι.

Και φυσικά είναι και τα πιράνχας, που στο τέλος της ταινίας βγάζουν ποδάρια κι αρχίζουν να κόβουν βόλτες κι έξω απ’ το νερό, πράγμα που υπό κανονικές συνθήκες θα σας φαινόταν από υπερβολικό μέχρι γελοίο αλλά αν αντέξετε και μείνετε στην αίθουσα μέχρι τότε δε θα σας κάνει εντύπωση ακόμα και να τα δείτε να χορεύουν Ικαριώτικο.

Σαν κριτικός κινηματογράφου, πάντα πιστός στα ιδανικά της ισότητας, οφείλω να καυτηριάσω την υπερπροβολή των γυμνών γυναικείων σωμάτων και την παντελή απουσία των ανάλογων αντρικών. Δε μπορεί εμείς τ’ αγοράκια να μη προλαβαίνουμε να γυρνάμε το κεφάλι δεξιά κι αριστερά για να δούμε όλα τα βυζιά και τους κώλους και οι κοπελιές να βλέπουν όλο κι όλο τους κοιλιακούς του Μιτς Μπιουκάναν και το ¼ ενός ακρωτηριασμένου πέους. Έτσι που το πάνε αυτοί οι ανεξάρτητοι κινηματογραφιστές, στις σκοτεινές αίθουσες θα πηγαίνουν μόνο ατσούμπαλοι έφηβοι, λεσβίες και κριτικοί κινηματογράφου.

Αντί επιλόγου, τα θερμά μου συγχαρητήρια στον σκηνοθέτη για την πρωτότυπη σκέψη του να πεθάνει το μικρό, τόσο συμπαθητικό, βλαμμένο στο τέλος της ταινίας. Ειδικά ο αποκεφαλισμός του απ’ το πιράνχα που πηδάει σα καγκουρώ και του κόβει το κεφάλι ΣΥΡΙΖΑ – εδώ θα ακολουθούσαν πολιτικά σχόλια – ενώ ο Μάικλ Νάιτ κάθεται και γελάει σαρδόνια και οι πρωταγωνιστές συνεχίζουν να φασώνονται, θα καταχωρηθεί σαν μια απ’ τις κορυφαίες δραματουργικά εικόνες του 21ου αιώνα.

Δείτε το τρέιλερ της ταινίας:

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας