ΑρχικήΨυχαγωγίαΜουσικήThe Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe (soundtracks)

The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe (soundtracks)

Πίνακας περιεχομένων

Πληροφορίες

  • Σύνθεση, Εκτέλεση και Παραγωγή Μουσικής: Harry Gregson Williams, The Los Angeles Recording Arts Orchestra
  • Κυκλοφορία CD: Walt Disney Records, 2005
  • Συνολική Διάρκεια CD: 71 λεπτά (από τα οποία, 55 λεπτά καταλαμβάνει στο CD η μουσική)
  • Είδος Tαινίας: Παιδική, Oικογενειακή, Φαντασίας

Μετά από επικές κινηματογραφικές ιστορίες φαντασίας που βασίστηκαν σε βιβλία, όπως ο Harry Potter και ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, ήρθε και η σειρά της μυθικής χώρας της Νάρνια από τα βιβλία του C. S. Lewis να κατακτήσει τη μεγάλη οθόνη. Με μια ακριβή παραγωγή και μια όμορφη ιστορία να διηγηθεί, η ταινία The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe φαινόταν τουλάχιστον ένα ενδιαφέρον και ελκυστικό κινηματογραφικό ταξίδι στον κόσμο ενός παραμυθιού με πρωταγωνιστές ένα λιοντάρι, μια μάγισα και μια ντουλάπα. Η μουσική επένδυση αυτής της ιστορίας ήταν αποτέλεσμα της σκληρής δουλειάς ενός αξιόλογου συνθέτη της νέας γενιάς που ακούει στο όνομα Harry Gregson Williams.

H μέχρι τώρα πορεία της καριέρας του Harry Gregson Williams έχει δείξει πως πρόκειται για ένα συνθέτη που διαρκώς ωριμάζει αναλαμβάνοντας ταινίες που του δίνουν τη δυνατότητα να δοκιμαστεί σε διάφορα μουσικά είδη. Μια ακόμη επιλογή προς την κατεύθυνση αυτή ήταν και τα Χρονικά της Νάρνια, μια ταινία που χρειάζεται πολύ μουσική και έχει ανάγκη από καλή μουσική για να σταθεί στα κινηματογραφικά της πόδια.

Όμως, τί ταινία ήταν τα Χρονικά της Νάρνια; Μια επική ιστορία; Μια ταινία δράσης; Ένα υπερθέαμα φαντασίας; Η ταινία δεν ήταν τίποτα από αυτά, αντίθετα, θα τη χαρακτηρίζαμε ένα ανώδυνο παιδικό παραμύθι με στοιχεία φαντασίας και οι μουσικές απαιτήσεις που μπορεί να έχει κανείς από την ταινία θα πρέπει να είναι και ανάλογες, προς αποφυγήν απογοητεύσεων.

Ο Harry Gregson Williams έκανε μια αξιοπρόσεκτη και φιλότιμη προσπάθεια να αποδώσει μουσικά το φανταστικό κόσμο της Νάρνια, αλλά φαίνεται πως το εγχείρημα ήταν αρκετά πολύπλοκο για τα κυβικά του. Η μουσική του είναι όμορφη, γίνεται άμεσα συμπαθής σε όποιον την ακούσει, ωστόσο, επαναλαμβανόμενες ακροάσεις της, φυσικά έχοντας δει κάποιος την ταινία, φέρνουν στην επιφάνεια μερικές αδυναμίες και κάποια προβλήματα.

Πάρτε για παράδειγμα το πρώτο κομμάτι του CD, “The Blitz, 1940” (#1), που ακούγεται στην αρχή της ταινίας όπου λαμβάνει χώρα ο βομβαρδισμός του Λονδίνου από τη γερμανική αεροπορία κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Εκ πρώτης ακροάσεως φαίνεται ένα πολύ ωραίο κομμάτι δράσης, με καλό ρυθμό. Είναι, όμως, το κατάλληλο για τις σκηνές που χρησιμοποιείται; Καθόλου! Γιατί δεν είναι δυνατόν να γράψεις ένα κομμάτι δράσης με τετριμένη φόρμουλα που θα ταίριαζε σε οποιαδήποτε ταινία δράσης και να το βάζεις σε σκηνές βομβαρδισμού του Λονδίνου του 1940!

Την ίδια στιγμή που ο συνθέτης θα έπρεπε να γράψει μουσική με ατμόσφαιρα που να υπογραμμίζει τη χρονική συγκυρία και τους εμπλεκόμενους. Ανάλογα με την προσέγγιση, θα ήταν πολύ προτιμότερο αν ακούγαμε μουσική καθαρά γερμανικής ή βρετανικής ατμόσφαιρας. Και εδώ είναι που η μουσική αποτυγχάνει να δώσει ώθηση στην ταινία και να ξεχωρίσει σα σύνθεση!

Αυτή είναι η λεπτή διαφορά ανάμεσα στην πολύ καλή ή ιδανική μουσική για μια σκηνή και στην απλά καλή ή διεκπεραιωτική και βέβαια αυτή η διαφορά χαρακτηρίζει και τις δυνατότητες ενός συνθέτη. Το βουητό από τις μηχανές των αεροπλάνων που πετούν που χρησιμοποιείται στο κομμάτι “The Blitz, 1940” (#1) είναι μια πολύ έξυπνη ιδέα που εντείνει την παραστατικότητα της μουσικής αλλά σε τελική ανάλυση δεν προσφέρει κάτι εξαιτίας της απλοϊκής φύσης της μουσικής σύνθεσης.

Η γενική ατμόσφαιρα της μουσικής απέχει αρκετά από αυτό που λέμε “μεγάλο ορχηστρικό soundtrack”. Η εκτεταμένη χρήση ηλεκτρονικών μέσων δίνει μια μοντέρνα πνοή στη μουσική αλλά ταυτόχρονα λειτουργεί και σε βάρος της καθώς την αποχαρακτηρίζει, τις δίνει μια ανωνυμία. Επιπλέον, δε τη βοηθάει να εκφράσει το χρόνο και την τοποθεσία όπου εκτυλίσσονται όλα όσα βλέπει ο θεατής. Μάλιστα, σε κάποιες στιγμές, η μοντέρνα ατμόσφαιρα φτάνει στα όρια του ποπ στυλ.

Ενδεικτικό είναι το κομμάτι “Evacuating London” (#2), όπου τα τρία παιδιά ταξιδεύουν με το τρένο για να φτάσουν σε μία έπαυλη της βρετανικής επαρχίας όπου θα φιλοξενηθούν μέχρι να σταματήσουν οι βομβαρδισμοί του Λονδίνου. Ποιός θα φανταζόταν ότι τα ποπ φωνητικά της Lisbeth Scott θα συνόδευαν τα καταπράσινα τοπία της βρετανικής επαρχίας του ’40 αν δεν είχε δει την ταινία;!

Με το παράδειγμα αυτό γίνεται φανερό το γενικότερο ύφος της μουσικής, που δίνει μια εικόνα ανάλαφρης μουσικής συνοδείας που ίσως κάπου χαλάσει τους θιασώτες των έντονων ορχηστρικών soundtrack. Θέματα υπάρχουν αρκετά ώστε να διατηρείται εστιασμένο το ενδιαφέρον του ακροατή του CD καθ’ όλη τη διάρκειά του. Καμία από τις μελωδίες δε θα μείνει χαραγμένη στο αυτί σας, ωστόσο είναι χαριτωμενες και ως ένα βαθμό εναρμονισμένες με ένα φανταστικό παραμύθι όπως είναι η ταινία.

Για να δώσει χρώμα στο σύνολο, ο συνθέτης χρησιμοποιεί διάφορα όργανα ή μέσα εντείνοντας την ατμοσφαιρικότητα της μουσικής του με ικανοποιητικά τις πιο πολλές φορές αποτελέσματα, όπως π.χ. τα θιβετιανά φωνητικά του “The Stone Table” (#11), το ηλεκτρονικό βιολί του “Lucy Meets Mr. Tumnus” (#4), το αρμένικο φλάουτο (duduk) στο “A Narnia Lullaby” (#5) κ.α. Για τη μάχη του τέλους, η μουσική γίνεται αναγκαστικά επική με τη συμμετοχή μεγάλης χορωδίας στο κομμάτι “The Battle” (#12).

Δυστυχώς, η ηχητική απόδοση αυτού του κομματιού από το CD είναι μερικώς απογοητευτική λόγω του κακού μιξαρίσματος των επιμέρους ήχων. Η ορχήστρα και ειδικά η χορωδία ακούγονται πιο χαμηλά από ότι θα έπρεπε με αποτέλεσμα να χάνεται η επικότητα του κατά τα άλλα καλύτερου κομματιού του CD. Τα τελευταία τέσσερα κομμάτια είναι τραγούδια που ακούγονται ευχάριστα και η παρουσία τους εντείνει την light ατμόσφαιρα του CD.

To Have or not to Have?

O Harry Gregson Williams έγραψε συμπαθητικές μελωδίες για τα Χρονικά της Νάρνια, ένα soundtrack που δύσκολα μπορείς να το αντιπαθήσεις. Έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που προσδιορίζουν ένα soundtrack φαντασίας αλλά δοσμένα μέσα από μια εκμοντερνισμένη εκδοχή του όρου με πολλά ανάλαφρα στοιχεία. Σε καμία περίπτωση δε θα το χαρακτηρίζαμε απογοητευτικό, ωστόσο είναι κρίμα όταν ένα soundtrack έχει κάθε δυνατότητα να γίνει ένα από τα καλύτερα της χρονιάς και τελικά δεν το καταφέρνει.

Συγκρίσεις με άλλα soundtrack ταινιών φαντασίας όπως των ταινιών του Harry Potter ή του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών είναι ατυχής καθώς πρόκειται για εντελώς διαφορετικού επιπέδου, ύφους και ποιότητας μουσικές. Η μουσική του Harry Gregson Williams είναι μια αξιόλογη δουλειά που δε θα σας εντυπωσιάσει, παρόλο που θα σας γαργαλίσει ευχάριστα την ακοή σας.

Trivia

  • Ο σκηνοθέτης Andrew Adamson και ο συνθέτης Harry Gregson Williams έχουν συνεργαστεί ξανά κατά το παρελθόν στις ταινίες Shrek και Shrek 2.
  • Ο σκηνοθέτης γράφει στο σημείωμά του: “I have been very lucky to work with composer and friend Harry Gregson Williams on both the Shrek films. I knew that he could provide a range of music that could move from period WWII to a fantastic wintry world, from magical wonderment to epic battles and from childhood innocence to ultimate sacrifice. Harry has yet again woven a score that encompasses a world rich in characters, history, humor, emotion and scope and he has done so with a sense of lyricism that is integral to the story and to who he is.”
  • H Lisbeth Scott συμμετέχει με τα φωνητικά της στη μουσική της ταινίας. Αυτή τη σεζόν την ακούσαμε και στο soundtrack της ταινίας Munich, όπου συνεργάστηκε με τον John Williams.

Tracklist

  1. The Blitz, 1940 (2:32)
  2. Evacuating London (3:38)
  3. The Wardrobe (2:54)
  4. Lucy Meets Mr Tumnus (4:10)
  5. A Narnia Lullaby (1:12)
  6. The White Witch (5:30)
  7. From Western Woods to Beaversdam (3:34)
  8. Father Christmas (3:20)
  9. To Aslan’s Camp (3:12)
  10. Knighting Peter (3:48)
  11. The Stone Table (8:06)
  12. The Battle (7:08)
  13. Only the Beginning of the Adventure (5:32)
  14. Can’t Take It In (4:42) – Ερμηνεία Imogen Heap
  15. Wunderkind (5:19) – Ερμηνεία Alanis Morissette
  16. Winter Light (4:13) – Ερμηνεία Tim Finn
  17. Where (1:54) – Ερμηνεία Lisbeth Scott
Στέλιος Θεοδωρίδης
Στέλιος Θεοδωρίδης
Ο ήρωας μου είναι ο γάτος μου ο Τσάρλι και ακροάζομαι μόνο Psychedelic Trance
RELATED ARTICLES

Hoard (video game review)

Zatoichi (2003)

Σχολίασε το άρθρο

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Πρόσφατα άρθρα

Zathura: A Space Adventure (2005)

Hoard (video game review)

Zatoichi (2003)

Tηλέφωνα έκτακτης ανάγκης

Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος: 11188
Ελληνική Αστυνομία: 100
Χαμόγελο του Παιδιού: 210 3306140
Πυροσβεστική Υπηρεσία: 199
ΕΚΑΒ 166